Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΝΥΦΗ Η Άννα Παπαδοπούλου τοποθέτησε με προσοχή τη μεγάλη πιατέλα με τη γεμιστή πάπια στο όμορφα στρωμένο τραπέζι και αναστέναξε.

Από λεπτό σε λεπτό θα έφταναν οι γιοι της μαζί με τις γυναίκες τους.

Ο μικρότερος παντρεύτηκε πρόσφατα, με έναν σεμνό πολιτικό γάμο.

Έτσι κάνουν τώρα τα παιδιά, σκεφτόταν.

Η ίδια θα έκανε ένα μεγάλο γλέντι – αλλά κάπως έτσι ήταν κι ο δικός της γάμος με τον άντρα της.

Έτρεξαν στο δημαρχείο, χωρίς καν να αγοράσουν βέρες – παρά μόνο μετά από έναν χρόνο, δυο λεπτούς χρυσούς κρίκους.

Ήθελε να χαρίσει στα παιδιά ένα αληθινό γάμο, αλλά ας είναι όπως το θέλουν. «Ένα μόνο της βρίσκω – είναι υπερβολικά περιποιημένη!», εξομολογούνταν η Άννα.

Κι η νύφη της, η Ελένη, είχε ήδη αποφασίσει να το συζητήσει αυτό μαζί της.

Όμως, κατά τα άλλα, η Ελένη ήταν καλόκαρδο κορίτσι, ευγενική και φέρθηκε πολύ καλά στον γιο της, τον Γιώργο.

Του άνοιξε δρόμους επαγγελματικά, του στάθηκε πλάι του όταν όλα του φαίνονταν αδιάφορα και του έδωσε ώθηση να κυνηγήσει τη ζωή.

Μέχρι τα τριάντα, ο Γιώργος δεν είχε διάθεση για τίποτα, όλα τα έβρισκε έτοιμα. Η Άννα Παπαδοπούλου άρχισε να ανησυχεί, αλλά ευτυχώς, με την Ελένη μπήκαν όλα σε μια σειρά.

Το μόνο της ελάττωμα, στα μάτια της Άννας, ήταν πως της άρεσε υπερβολικά να προσέχει τον εαυτό της.

Καλλυντικά, κομμωτήρια, μασάζ, μανικιούρ – τεράστια έξοδα όλα αυτά! Λες και αυτή, που έχει πλέον οικογένεια, έπρεπε να βάζει τον εαυτό της πάνω απ’ όλους; Όταν έρθουν τα παιδιά, αντί να πάρει παπούτσια στον Γιώργο, θα πάει για πεντικιούρ; Η ίδια μεγάλωσε τους γιους της στερούμενη τα πάντα, δίνοντας όλα τα λεφτά στην οικογένεια.

Πόσο μάλλον μετά τον θάνατο του άντρα της, που τα παιδιά, αν και μεγάλα, χρειάζονταν ακόμα στήριξη.

Τη διέκοψε ο ήχος του κουδουνιού – ήρθε η νέα γενιά. Η Ελένη μπήκε σαν να ήταν σταρ.

Μαλλιά περιποιημένα, φρέσκο μανικιούρ, το πρόσωπο σχεδόν χωρίς μακιγιάζ, τόσο καλά που φαινόταν φυσική η ομορφιά της. – Ελενάκι μου, τι όμορφη που είσαι! σχολίασε η πεθερά της με ειλικρίνεια, αν και με μια ελαφρά δόση παραπόνου. – Το κουστούμι, καινούριο; – Ναι, μόλις το αγόρασα χθες, είπε χαρούμενη η Ελένη. – Μας έδωσαν και καλό μπόνους στη δουλειά. – Την επόμενη φορά να βάζεις τα μπόνους στην άκρη, είπε με συμβουλευτική διάθεση η Άννα. – Όλοι οι μισθοί, τα επιπλέον, τα δώρα – να τα κρατάς για μια δύσκολη στιγμή.

Θα με θυμηθείς! Η Ελένη δεν απάντησε.

Της άρεσε πολύ η πεθερά της – ήταν απλή, αφοσιωμένη στη φαμίλια.

Αλλά η Ελένη πίστευε ότι όσο πιο πολύ προετοιμάζεσαι για τις δυσκολίες, τόσο πιο βέβαιο είναι πως θα έρθουν.

Το βράδυ κύλησε όμορφα, αν και η πεθερά της προσπάθησε ξανά και ξανά μέσω συζήτησης να την κάνει να σκέφτεται τις οικονομίες.

Ένιωθε πάλι τα υπονοούμενα. – Εσείς, κυρία Άννα, πότε πήγατε τελευταία φορά για μανικιούρ; ρώτησε κάποια στιγμή η Ελένη. – Εγώ; Ποτέ μου! αποκρίθηκε αμήχανα η Άννα.

Στο σπίτι μόνο φροντίζω να είναι τα χέρια καθαρά, τίποτα παραπάνω.

Η μικρή αυτή στιχομυθία σχεδόν ξέφυγε από τους υπόλοιπους, όμως η Ελένη, σαν γυναίκα, ένιωσε μιαν απογοήτευση για λογαριασμό της πεθεράς της.

Σκέφτηκε: είναι δυνατόν να αναθρέψει δύο άντρες, να έχουν πια καλές δουλειές και να λυπάται να ξοδέψει τίποτα για τον εαυτό της; – Γιώργο, η μάνα σου κάνει τίποτα για εκείνη; τον ρώτησε καθώς γύριζαν σπίτι. – Δεν ξέρω... Μαγειρεύει, στρώνει τραπέζι, βλέπει τηλεόραση, πάει στις γειτόνισσες.

Γιατί το ρωτάς; – Γιατί νομίζω ότι δεν έχει δει τίποτα καλό στη ζωή της.

Πήγαινε τη μια φορά σε ένα θέατρο, σε κανένα εστιατόριο, σε σινεμά... – Α, μπα, δεν έχουν νόημα αυτά για εκείνη. Η Ελένη δεν επέμεινε.

Σκεφτόταν τη δική της μητέρα, που ακόμα και να ήταν δύσκολα οικονομικά, πάντα προσευχόταν να έχει μια φροντίδα για τον εαυτό της – μια όμορφη κουπ, ένα καινούριο φόρεμα, εισιτήριο για το δημοτικό θέατρο για να χαρεί. Η Ελένη αποφάσισε ότι η πεθερά της έπρεπε να δοκιμάσει να ζήσει λίγο και για τον εαυτό της.

Μετά από λίγες μέρες, κάλεσε την Άννα και της πρότεινε να πάνε μαζί για περπάτημα και καφέ.

Να κάνεις λίγη συντροφιά στην πόλη.

Και βρήκε αφορμή να της προτείνει μία επίσκεψη στο κομμωτήριο, αφού θα πήγαινε η ίδια για καλλυντική θεραπεία. – Α, παιδάκι μου, δεν είναι ανάγκη.

Εσύ αν έχεις δουλειά, εγώ περιμένω έξω, είπε διστακτικά η Άννα. – Μα γιατί να κάθεστε να περιμένετε; Μέσα θα περάσει η ώρα πιο ευχάριστα.

Πάμε τουλάχιστον για ένα μανικιούρ και ένα μασάζ χεριών; Με το ζόρι συμφώνησε η πεθερά της. Η Ελένη είχε ήδη μιλήσει με το κομμωτήριο, όπου την ήξεραν καλά, και τους είχε εξηγήσει. – Κορίτσια, στη μαμά – τα πάντα τέλεια! Και ό,τι άλλο μπορείτε να της προσφέρετε, διακριτικά.

Τιμές να μην πείτε τίποτα, της λέτε ότι τα’ χω όλα πληρώσει εγώ.

Στο ραντεβού πέρασε σχεδόν τραβώντας την πεθερά της μέσα. Η Άννα όλο ρωτούσε για τις τιμές και το χρόνο. Η Ελένη περίμενε στο σαλόνι χωρίς να ζητήσει κάτι για τον εαυτό της.

Εκμεταλλεύτηκε το χρόνο για να απαντήσει σε μηνύματα. Η Άννα βγήκε μετά από δυο ώρες με ένα φρέσκο, φωτεινό χαμόγελο.

Το προσωπικό ήταν διακριτικό και ζεστό. – Αχ, Ελένη μου, με κέρασαν και καφέ και τσάι, μου έκαναν τα πάντα! Πόσο να πληρώσω όλα αυτά; Σίγουρα θα ήταν πανάκριβα! – Σήμερα έχουμε προσφορά, πετάχτηκε η υπεύθυνη.

Φέρνεις φίλη και η φίλη τα έχει όλα δωρεάν.

Πληρώσατε μηδέν ευρώ! Μετά το κομμωτήριο πήγαν μαζί για καφεδάκι. Η Άννα δοκίμασε το καπουτσίνο της και αναστέναξε ανακουφισμένη. – Να το ξανακάνουμε, ε; πρότεινε η Ελένη.

Συχνά εδώ στο σαλόνι έχουν εκπτώσεις για μόνιμες πελάτισσες.

Δεν σας άρεσε; – Πολύ, παραδέχτηκε η Άννα, δεν το φανταζόμουν ότι μπορεί να είναι τόσο ευχάριστο. … Διαβάστε τη συνέχεια στα σχόλια ⬇️⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους