Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τώρα τις ιστορίες στις λέω εγώ Η διαδρομή με το αυτοκίνητο από το Περιστέρι για τη Φιλαδέλφεια είχε πάντα ιστορίες.

Για τον Αρδίζογλου και το Νεστορίδη, τον Ερέα και τον Τάσο, τον Τσάκναντι και τόσους άλλους.

Για το πρώτο πρωτάθλημα μετά τον πόλεμο.

Τότε που, φαντάρος ακόμα ο θείος, πήρε άδεια και έκανε τετρακόσια χιλιόμετρα, γιατί ο παππούς δεν άφηνε να πας μόνος στο γήπεδο.

Για το μεγάλο κόλπο του Φάντροκ με το Χρηστίδη.

Για τη στιγμή που ο "Βλάχος" περπάτησε στον αέρα κι οι καρδιές φτερούγισαν.

Το καλύτερο μέρος για να πεις μια ποδοσφαιρική ιστορία είναι η διαδρομή για το γήπεδο κι αυτό το έμαθα καλά.

Γνώρισα την ΑΕΚ πριν τη διαβάσω και τη δω. Ήταν ο τρόπος ώστε η συλλογική μνήμη να περάσει στην άλλη τη γενιά.

Οι αγώνες, οι νίκες και τα πρωταθλήματα να γίνουν ιστορίες.

Μικρά και μεγάλα κατορθώματα των ανθρώπων που πρέπει να ειπωθούν.

Το σκάλισμα της μνήμης που γίνεται συλλογική ιστορία μιας κοινότητας.

Μια εικόνα που μεταφέρεται από στόμα σε στόμα.

Η μεταβίβαση της αλήθειας για τον κόσμο.

Από τον πατέρα στο γιο.

Από τους μεγαλύτερους στη μικρότερους.

Και κάθε φορά που ένα παιδί πάει για πρώτη φορά στο γήπεδο, ο κόσμος όλος ξαναξεκινά από την αρχή.

Έτσι είναι όμως με τις ιστορίες.

Και μετά.

Μετά οι αναμνήσεις που γίνονται κοινές.

Τα χιλιόμετρα νύχτα μέσα στο βουνό για να δούμε το γκολ του Τόνι στο Άιμπροξ γιατί στο χωριό δεν έπιανε.

Εγώ καθισμένος σε ένα κασόνι μπύρες κι εσύ δίπλα όρθιος γιατί καρέκλα άλλη δεν υπήρχε.

Τα βράδια του Champions League.

Το πρώτο δικό μου ντέρμπι που τελικά αναβλήθηκε εξαιτίας της βροχής.

Η απογοήτευση της επόμενης μέρας γιατί δε γινόταν να πάμε ξανά.

Το γκολ του Νάβας που τρελάθηκες. Ο Ντέμης που περίμενα πως και πως μόλις σκόραρει να πάει να πανηγυρίσει εκεί που ανήκει: στα κάγκελα της Σκεπαστής.

Τα καρεκλάκια που πήραμε την τελευταία φορά στο Νίκος Γκούμας.

Τα παντελόνια που ανασκουμπώναμε κάθε φορά που το γκολ έμοιαζε να έρχεται.

Ρώτησα τα παιδιά να μου πουν ποιες ήταν οι κορυφαίες στιγμές της χρονιάς αυτής.

Ήθελα βοήθεια.

Δεν ήξερα τι να σου πρωτοπώ.

Για το πρωτάθλημα μέσα στο γήπεδο στο 93'. Για το ότι φτάσαμε στο τσακ των ημιτελικών ενός ευρωπαϊκού κυπέλλου ξανά.

Για τα επτά γκολ του Γιόβιτς στον Παναθηναϊκό.

Για τις νίκες στη Σαμψούντα και τη Φλωρεντία.

Για τη μεγαλύτερη εκδρομή οπαδών που έχει γίνει ποτέ στη χώρα.

Για το γούρι του Θωμά σε κάθε πρώτο κόρνερ που κερδίζουμε στο ματς.

Για το Μουκουντί που τους περιμένει όλους στη φυσούνα.

Για τα γκολ του Κοϊτά και τις προπονήσεις που γέμιζαν σα να ήτανε αγώνες κανονικοί.

Για το σάλτο του Πενράις που πανηγυρίστηκε σα γκολ.

Για τον Πέτρο που είναι και πάλι ο αρχηγός μας! Αλλά φέτος είναι αλλιώς.

Η πιο δύσκολη χρονιά της ζωής όλων μας σε αυτό που λέγεται και είναι η οικογένειά μας όπως μου έγραψε η μαμά κάποια στιγμή.

Η περιορισμένη αιωνιότητα.

Η αντίφαση.

Η αιωνιότητα να ζούμε για κάποιο χρόνο όταν αυτοί που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε δεν υπάρχουν πια.

Πρώτη φορά που το τηλέφωνο δε θα χτυπήσει.

Πρώτη φορά που.

Στο «Τσάι στη Σαχάρα», στην τελευταία σκηνή, εμφανίζεται ο συγγραφέας του βιβλίου Πολ Μπόουλς να λέει στην Ντέμπρα Γουίνγκερ: «Πόσες φορές ακόμα θα θυμάσαι ένα συγκεκριμένο απόγευμα της παιδικής σου ηλικίας, ένα απόγευμα που είναι τόσο βαθιά συνυφασμένο με την ύπαρξή σου, που δεν μπορείς να διανοηθείς τη ζωή σου χωρίς αυτό; Ίσως τέσσερις, πέντε φορές, ίσως ούτε τόσες.

Πόσες φορές ακόμα θα δεις την πανσέληνο και ανατολή ταυτόχρονα; Ίσως 20. Κι όμως, όλα ακόμα φαίνονται τόσο απεριόριστα». Το παράδοξο της ζωής και ο πεπερασμένος παραλογισμός της.

Δεκατέσσερα πρωταθλήματα που τα νιώθουμε σα να είναι ένα. Ανεξάντλητα. Άπειρα.

Τόσα πολλά και τόσα λίγα την ίδια στιγμή.

Κι όμως.

Αυτό το ένα θα είναι πάντα αλλιώς.

Κι ισως έτσι οι μνήμες μας να γίνουν λίγο πιο υποφερτές. Τώρα τις ιστορίες στις λέω εγώ. Μπαμπά, το πήραμε!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους