Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μεγάλη καψούρα της σελίδας, και φαντάζομαι των περισσότερων από εσάς, ο Ντρου Νίκολας που χθες είχε γενέθλια.

Ένας από τους καλύτερους Αμερικάνους των ευρωπαϊκών γηπέδων στην δεκαετία των 00s, αδίστακτο πιστόλι, τέλειο γρανάζι στην μηχανή του Ζοτς, φονέας του αιωνίου, και με την ίσως σπουδαιότερη και πιο πυκνή τριετία ξένου σε ρόστερ του Παναθηναϊκού: τρία πρωταθλήματα Ελλάδας, δυο Ευρώπης και ένα τριπλ κράουν μεταξύ 2008-11. Ο Νίκολας έχει ένα κοσμοπολίτικο βιογραφικό από αυτά που πολύ μας αρέσουν, ένας winner σε διαφορετικά επίπεδα του παγκοσμίου μπάσκετ.

Μέλος της τρομερής ομάδα του κολλεγίου του Μέριλαντ στην διετία 2000-02, όταν οι Τέραπινς του Γκάρι Ουίλιαμς έφτασαν σε δυο φάιναλ φορ, έπαιξαν τεράστια ντέρμπι με το Ντιουκ των Σέιν Μπατίερ και Τζέι Ουίλιαμς, και πήραν τον τίτλο του 2002. Ο Νίκολας είναι ακόμα θρύλος στο Μέριλαντ δίπλα στους μεγάλους σταρ εκείνων των ομάδων όπως οι ΝΒΑερ Χουάν Ντίξον και Κρις Ουίλκοξ αλλά και ο μετέπειτα πράσινος Λόνι Μπάξτερ.

Χωρίς να επιλεγεί στο ντραφτ του 2003, πήγε στην Ιταλία όπου σε δυο σεζόν σε Φαμπριανό και Λιβόρνο βγήκε αντίστοιχα πρώτος σκόρερ σε Α2 και Α1. Μερικές από τις επιδόσεις του Ντρου σε σκορ (οι 46 πόντοι επί της Ραγκούσα μόλις στο δεύτερο ευρωπαϊκό παιχνίδι της ζωής του) και τρίποντα (10/20 στο τέλος της σεζόν το 2004) έχουν μείνει ακόμα στα ρεκόρ της ιταλικής λίγκας.

Το 2005 ήρθε το κάλεσμα από την μεγάλη τότε Μπενετόν Τρεβίζο, και έτσι ο Νίκολας βρέθηκε στην Ευρωλίγκα από την οποία δεν θα απουσιάσει για τα επόμενα οκτώ χρόνια. Στην Μπενετόν του Μπλατ και μαζί με τους Μπαρνιάνι και Σισκάουσκας κατέκτησε το πρωτάθλημα Ιταλίας το 2006 (το τελευταίο της ομάδας του Τρεβίζο), ενώ στην Ευρωλίγκα με το καλημέρα έγραψε 18.5 πόντους μ.ο. και κέρδισε το βραβείο του πρώτου σκόρερ, το τρίτο του βραβείο σε ισάριθμες σεζόν στην Ευρώπη, το κάθε ένα και σε υψηλότερο επίπεδο.

Ακολούθησε μια μάλλον μέτρια διετία (2006-08) στην Εφές Πίλσεν και τότε ήρθε η ώρα του Παναθηναϊκού, με τον οποίο ο Νίκολας είχε παίξει αντίπαλος και στις τρεις πρώτες σεζόν του στην Ευρωλίγκα.

Όταν ο Νίκολας ερχόταν το 2008 στον Παναθηναϊκό, η ομάδα προερχόταν από το στραπάτσο του αποκλεισμού από την Παρτιζάν στο τοπ-16 την προηγούμενη χρονιά.

Το ρόστερ στην περιφέρεια παρέμενε διαστημικό (Διαμαντίδης, Σπανούλης, Σάρας, Χατζηβρέττας) και ο Ζοτς πόνταρε στον Νίκολας για να δώσει συγκεκριμένα πράγματα.

Το θέμα ήταν αν ο Αμερικάνος θα προσαρμοζόταν σε έναν ρόλο όχι σταρ αλλά υποστηρικτικού σκόρερ που είχε να παίξει από τα χρόνια του Μέριλαντ.

Η μετάβαση δεν ήταν εύκολη για κανέναν.

Η ομάδα μπήκε στην σεζόν 2008-09 μάλλον νωθρά και ο Νίκολας αδυνατούσε να βρει ρόλο.

Είχαν ακουστεί ακόμα και φήμες για αντικατάστασή του από τον Κάρλος Ντελφίνο.

Σημείο αναφοράς τελικά στο ξεκλείδωμα του Ντρου, αλλά και της ομάδας συνολικά, ήταν ένα διπλό στην Μάλαγα στο τοπ-16, όπου η ομάδα έκανε όργια και ο Ντρου ξεχώρισε με 19 πόντους.

Από εκείνο το σημείο και μετά το πράσινο θωρηκτό έβαλε πλώρη για το τριπλ κράουν με τον Νίκολας πια απόλυτα ενταγμένο στον ρόλο του.

Ψηλός και με μακριά χέρια για την θέση του, έγινε άλλη μια περίπτωση όπου ο Ζοτς μετά τους Κάτας και Χατζηβρέττα μεταμόρφωσε έναν σκόρερ σε πολυεργαλείο σε άμυνα και επίθεση.

Από πρώτος σκόρερ της Ευρωλίγκα έφτασε να αποκτήσει την φήμη αμυντικού σπεσιαλίστα.

Στην επίθεση έδειξε επίσης οργανωτικά χαρίσματα μετά την φυγή των Σπαν-Σάρας, ιδιαίτερα στο πικ εν ρολ.

Αν και οι μέσοι όροι του στο σκοράρισμα έπεσαν στο μισό σε σχέση με την καριέρα του πριν τον Παναθηναϊκό, ο Νίκολας ήταν ο απόλυτος παίκτης των μεγάλων αγώνων. 15 πόντοι μέσο όρο στην δύσκολη σειρά με την Σιένα το 2009, πολύ καλός στον τελικό του Βερολίνου, καταλυτικός στους τελικούς του 2009 με τον Ολυμπιακό, από τους διασωθέντες στην δύσκολη σεζόν 2009-10 και στην απόλυτη ωριμότητα την χρονιά της έκτης κούπας το 2011, ο μόνος ξένος δίπλα στον Μπατίστ που είχε επιζήσει στο ρόστερ από το Βερολίνο δυο χρόνια πριν.

Ήταν στην χρονιά του 2010-11 όπου ο Νίκολας έπαιξε το πληρέστερο μπάσκετ της καριέρας του.

Σε μια ομάδα λιγότερο flashy από αυτήν του 2009, πιο σκληροτράχηλη και ζόρικη όμως, ο Νίκολας ήταν τα safe hands στην περιφέρεια δίπλα στον Διαμαντίδη.

Σπουδαία σειρά με την Μπαρτσελόνα και 14 πόντοι στον τελικό με την Μακάμπι, αγαπημένος της εξέδρας και icon της Ευρωλίγκας, ήταν στο καλύτερο σημείο του. Ο Ντρου αποχώρησε μαζί με τον Φώτση για την Αρμάνι το 2011 όπου ουσιαστικά έλαβε τέλος η καριέρα του.

Έπαιξε μερικά παιχνίδια με την ΤΣΣΚΑ το 2012-13 και αποσύρθηκε.

Πιστεύω ότι αν είχε μείνει και την δύσκολη χρονιά 2011-12 και ήταν υγιής, θα μπορούσε να δώσει το κάτι παραπάνω που ο Παναθηναϊκός δεν βρήκε στον Λόγκαν για να κάνει το push για έναν τελευταίο τίτλο.

Μετά την αγωνιστική του καριέρα έγινε σκάουτερ και παράγοντας σε ομάδες του ΝΒΑ και το 2023 πέτυχε έστω και άτυπα το προσωπικό του 'τριπλ κράουν', όντας στο σταφ των πρωταθλητών του ΝΒΑ Ντένβερ Νάγκετς, συμπληρώνοντας έτσι τον κολλεγιακό τίτλο του 2002 και τις Ευρωλίγκες του 2009 και 2011. Σπουδαίος σε όλα του, επιτυχημένος παντού, ευχόμαστε πάντα τα καλύτερα στον αγαπημένο μας Ντρου από παντού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους