Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν ξέρω αν έχουν χαμηλό iq όσοι στήθηκαν σε ουρές από το προηγούμενο βράδυ για να αποκτήσουν ένα ρολόι.

Δε νομίζω πως είναι θέμα ευφυΐας το ζήτημα.

Σίγουρα, μπορώ να διακρίνω πως είναι θέμα αυτοεκτίμησης.

Και να πω την αλήθεια... δεν πίστευα ποτέ πως στην Ελλάδα θα έβλεπα το αμερικάνικο φαινόμενο της ουράς για να αποκτήσεις κάτι σε προσφορά (που άντε εκεί δίνεις ένα άλλοθι). Όχι γιατί είμαστε ένα λαός με πολύ χαμηλή αγοραστική δύναμη, αλλά γιατί πίστευα πως ως λαός λόγω του βαλκάνιου τσαγανού και του ζεστού ταπεραμέντου, όσο και να παρουσιάζονται τα υλικά αγαθά ως η μόνη επιβεβαίωση ύπαρξης του όντος πια, έχουμε κρατήσει μια πιο ανθρώπινη προσέγγιση στο συγκεκριμένο τομέα.

Ναι, είχαμε τα διακοποδάνεια, αλλά πάλι είχαν να κάνουν και με την αναψυχή.

Πάντα χρεωνόμασταν, αλλά υπήρχε μια δικαιολογία... ένα υπόβαθρο στις πράξεις αυτές για ανάταση ηθικού... φαγητό, έξοδοι κτλ.

Όμως, τελικά, υπάρχει ο άνθρωπος που ζει στη χώρα και στέκεται σε ουρά για να πάρει ένα ρολόι των 385 ευρώ σε μια πόλη που αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνα με τσιφλίκι πολυεθνικής, ένα τεράστιο σούπερ μάρκετ.

Πιο δυστοπικό δεν γίνεται.

Δηλαδή, και η χαρά του ψωνίζω, που προφανώς δεν την κατακρίνω και μπορώ να την αναγνωρίσω σε κάποιο επίπεδο, εδώ εξαλείφεται και εμφανίζεται ένα ζόμπι σε αίθουσα αναμονής για να πάρει ένα πράγμα.

Εθισμός καραμπινάτος.

Άραγε, πόσο κράτησε η χαρά τους; Και μην μου πείτε ότι πρόκειται για τη χαρά του συλλέκτη.

Ο συλλέκτης ψάχνει κάτι που έχει ζωή μέσα του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Όχι ένα βιομηχανοποιημένο κουτί με τη σφραγίδα του “περιορισμένη έκδοση” ως χαστούκι παρόρμησης. Πόσο στενάχωρο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους