Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ημέρα Μνήμης ! Ποντιακή γενοκτονία. Ημέρα πένθους. Ημέρα με αναμνήσεις και φορτίο βαρύ.

Τα παρακάτω λόγια στην φωτογταφία είναι γραμμένα από το άγιο χέρι του παππού μου Στυλιανού Ταταρίδη.

Από το σημειωματάριο με στίχους δικούς του και σημειώσεις για όσα πέρασε στην ιδιαίτερη πατρίδα του , έπειτα στην Ρωσία και τέλος στην Μάνα Ελλάδα.

Έφυγαν μπας και σωθούν από το μαχαίρι των Νεότουρκων και πρόλαβαν αρχικά να περάσουν στον ρώσικο τομέα (το εγγύτερο Χριστιανικό κράτος) όπου τους εγκλώβισε η Οκτωβριανή Επανάσταση - πού να ηξεραν οι ανθρωποι τι θα περάσουν!- και έζησαν ως το 1939 με συνεχείς εκτοπισμούς και στο τέλος εξορία στην Σιβηρία! Τρία από τα παιδιά τους τα έθαψαν εκεί.

Και το Σύμπαν ανατρέπεται όταν ο γονιός κηδεύει το παιδί.

Λίγο πριν τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο είδαν, επιτέλους, την Ελλάδα που πάντα λάτρευαν και πετάχτηκαν σαν μιάσματα να επιβιώσουν ή μάλλον να πεθάνουν έρμαια της μαύρης μοίρας τους (Ελλάδα Πατρίδα μας, γράφει κάτω κάτω , πάντα με κεφαλαίο το "Π"). Ο Χριστός ξανασταυρώθηκε χιλιάδες φορές στην ράτσα μας . Όλες, μα όλες μας οι ιστορίες είναι γεμάτες πόνο, οι βασανισμοί, οι φόνοι, οι βιασμοί, το στοίχημα πάνω από την έγκυο αν έχει αγόρι ή κορίτσι και μετά το ζωντανό ξεκοίλιασμα και άλλα και άλλα . Όλα τα άκουσα από τα χείλη τους . Όλα τα είδαν.

Όλα τα έζησαν.

Τους σημάδεψαν και τα έφεραν μαζί τους , μαζί με την γλώσσα, τα έθιμα, τον Ιησού Χριστό, την Αγάπη για την Ελλάδα . Για αυτό σου λέω: τα δικά μας τα τραγούδια είναι Όλα θλιβερά.

Οι δικοί μας οι ώμοι είναι πάντα σφιγμένοι.

Η δικιά μας η γούλα πάντα θα γομούται δάκρυα (πάντα θα γεμίζει δάκρυα ο λαιμός μας ). Και δεν μπορούμε να ξεχάσουμε την Γενοκτονία από τους τούρκους και τους συμμάχους τους.

Ν' ανασπάλω και πορώ... Δεν μπορώ να ξεχάσω. Ούτε την Πόλη , ούτε την Ιωνία , ούτε τον Πόντο , ούτε τίποτα ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους