Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Christopher Nolan - ΟΔΥΣΣΕΙΑ - Οι κατηγορίες του Ιλον Μασκ, ότι οι νέοι Κανόνες συμπερίληψης της Αμερικανικής Ακαδημίας για να μπορεί να διαγωνιστεί στα Όσκαρ θα την απέκλειαν, αν ο Νόλαν δεν έκανε αυτές τις κατά τον Μασκ "άστοχες" επιλογές στο casting, προδίδοντας και την όποια ιστορική αλήθεια (μεταξύ αυτών και για την μαύρη ηθοποιό η Lupita Nyong’o για τον ρόλο της Ωραίας Ελένης & Κλυταιμνήστρας): Με τον θόρυβο που έχει προκύψει απο πολλούς ημιμαθείς ή ακόμα και σχετικούς αναφορικά με το θέμα και πριν συνεχιστούν οι επιθέσεις όλων αυτών κατά της ταινίας ή του Νόλαν, συνεπικουρούμενοι από τις ατάκες του ιδιοφυούς μεν, τρελόπαιδου δε αλλά και άσχετου με τα του κινηματογράφου και της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου ΙΛΟΝ ΜΑΣΚ, παραθέτω μια μετάφραση του VARIETY, του πιο έγκυρου παγκοσμίως περιοδικού της κινηματογραφικής βιομηχανίας για να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους.

Προσοχή, εδώ προσπαθώ να ενημερώσω αν ο Νόλαν είχε ανάγκη, έπρεπε και για αυτό προέβη σε αυτές τις επιλογές για να πληροί η ταινία του τις νέες από το 2020 ελάχιστες προϋποθέσεις της Αμερικανικής Ακαδημίας, ώστε να μπορεί να συμμετάσχει στην διαδικασία των Όσκαρς, όπως τον κατηγορεί ο Μασκ 1) Παραθέτοντας τα πιο κάτω δεν σημαίνει ότι σε αυτό το ποστ παίρνω θέση και αποδέχομαι ή κατακρίνω τις επιλογές του Νόλαν για το casting των ηθοποιών που έκανε (πχ. Ωραία Ελένη από μαύρη ηθοποιό) 2) Είναι άλλο θέμα και δεν μπαίνω στην συζήτηση σε αυτό το ποστ εδώ, γιατί θα χαθεί η μπάλα, κατά πόσο ήταν νόμιμο (ήταν απολύτως!), ηθικό ή θεμιτό (κατά πολλούς δεν ήταν, επειδή παραχαράσσει την ιστορία μας) κλπ. να χρηματοδοτήσει το ελληνικό δημόσιο, δηλ το ΥΠΠΟ μέσω του ΕΚΚΟΜΕΔ, αρμόδιου οργανισμού χρηματοδότησης κινηματογραφικών παραγωγών, ο οποίος μέσω συγκεκριμένου προγράμματος (cash rebate) επιστρέφει στους παραγωγούς μιας ταινίας που γυρίζεται στην Ελλάδα, το 40% συγκεκριμένων δαπανών, οι οποίες πραγματοποιούνται στην Ελλάδα, εν προκειμένω € 6.300.000.

Ας μάθουμε να ξεχωρίζουμε τα πράγματα.

Ακολουθεί μετάφραση του άρθρου του Variety και θα ήταν χρήσιμο στον Μασκ να μην ασχολείται με τα του κινηματογράφου, που δεν γνωρίζει, όταν και οι κινηματογραφιστές δεν ασχολούνται με θέματα που απαιτούν γνώσεις TESLA, SPACE X ή Χ, τα οποία κατέχει αυτός καλύτερα και προτείνω οι απανταχούν κρίνοντες τον Νόλαν και την ταινία να μην υιοθετούν τις άστοχες ατάκες του Νόλαν για να προσδώσουν βαρύτητα και εγκυρότητα στα λεγόμενά τους (πρόδωσε την Ιστορία για να μπορεί να πληροί τους όρους της Ακαδημίας για να πάρει Όσκαρ)!

------------------------------------------------------------ «Οι νέοι κανόνες συμπερίληψης των Όσκαρ δεν θα απέκλειαν ούτε μία υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας σε ολόκληρη την ιστορία.

Τότε γιατί ο Elon Musk κατηγορεί την “Οδύσσεια”;» Ο Andy Samberg είχε ήδη απαντήσει σε αυτό για εμάς πίσω στο 2020.

Να η σύντομη εκδοχή (επειδή το έχουμε ήδη αναλύσει αυτό). Κάθε νικητής Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας στα 98 χρόνια ιστορίας της Ακαδημίας — από τη βωβή ταινία «Wings» το 1929 έως το πιο πρόσφατο πολιτικό έπος δράσης «One Battle After Another» τον περασμένο Μάρτιο — πληροί τα Πρότυπα Εκπροσώπησης και Συμπερίληψης της Ακαδημίας.

Αυτό περιλαμβάνει και το «Oppenheimer», την ταινία που σκηνοθέτησε ο Christopher Nolan, με τον οποίο ο Elon Musk δεν είχε κανένα πρόβλημα μέχρι την περασμένη εβδομάδα.

Και η επερχόμενη μεταφορά του Ομήρου, «The Odyssey», όταν η Ακαδημία την παρακολουθήσει, επίσης θα πληροί τα πρότυπα συμπερίληψης — και αυτό δεν συμβαίνει επειδή η Lupita Nyong’o επιλέχθηκε για τον ρόλο της Ελένης της Τροίας. Ο Musk πέρασε το δεύτερο μισό της εβδομάδας φωνάζοντας για μια ταινία που δεν βγαίνει μέχρι τον Ιούλιο.

Ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο μπήκε στο X για να ανακοινώσει ότι ο Nolan «βεβήλωσε την Οδύσσεια ώστε να είναι επιλέξιμος για Όσκαρ», και μετά το έκανε ακόμη πιο αιχμηρό την Παρασκευή: «Ποιος ακριβώς είναι ο μαλάκας που πρόσθεσε τα ψέματα Diversity, Equalitity, Inclusion (DEI) στα κριτήρια επιλεξιμότητας των Όσκαρ αντί να αφορά απλώς τη δημιουργία της καλύτερης ταινίας;» Στην πραγματικότητα δεν θέλει απάντηση.

Αλλά εγώ θα δώσω μία — και θα είναι βαρετή, κάτι που αποτελεί τεράστιο πρόβλημα για όλους όσοι τον αναπαράγουν.

Τα πρότυπα δεν κάνουν αυτό που νομίζει, και ολόκληρη η ιστορία της κατηγορίας το αποδεικνύει.

Μια γρήγορη υπενθύμιση, επειδή κανείς από όσους ουρλιάζουν για αυτούς τους κανόνες δεν τους έχει διαβάσει. Η Ακαδημία ανακοίνωσε τις νέες προϋποθέσεις και πρότυπα το 2020.

Εφαρμόστηκαν σταδιακά για δύο χρόνια συλλογής πληροφοριών και έγιναν υποχρεωτικά για την κατηγορία Καλύτερης Ταινίας από το έτος επιλεξιμότητας 2024.

Γι’ αυτό το «Anora» — η ανεξάρτητη δραματική κομεντί των 6 εκατομμυρίων δολαρίων του Sean Baker που έφυγε με πέντε Όσκαρ στην 97η τελετή — ήταν η πρώτη νικήτρια που διαγωνίστηκε με βάση αυτά τα πρότυπα, ακολουθούμενη από το «One Battle After Another» του Paul Thomas Anderson.

Μια ταινία πρέπει να πληροί δύο!!! από τα τέσσερα πρότυπα.

Ξανά: δύο από τα τέσσερα! Όχι και τα τέσσερα! Το Πρότυπο A αφορά την εκπροσώπηση ηθοποιών σε αυτό που βλέπουμε στην οθόνη: ένας πρωταγωνιστής ή σημαντικός δευτερεύων ρόλος από υποεκπροσωπούμενη φυλετική ή εθνοτική ομάδα, ή ένα σύνολο ηθοποιών κατά 30% από δύο υποεκπροσωπούμενες ομάδες, ή μια ιστορία επικεντρωμένη σε μία τέτοια ομάδα. Το Πρότυπο B αφορά τη δημιουργική ομάδα (πίσω από τις κάμερες, που δεν βλέπουμε στην οθόνη), το συνεργείο: επικεφαλής τμημάτων, ευρύτερο συνεργείο ή σύνθεση συνεργείου κατά 30%. Το Πρότυπο C αφορά αμειβόμενα προγράμματα μαθητείας και εκπαίδευσης της εταιρείας διανομής ή χρηματοδότησης. Το Πρότυπο D αφορά ανώτερα στελέχη ή συμβούλους της εταιρείας στους τομείς ανάπτυξης, μάρκετινγκ, δημοσιότητας και διανομής.

Ας κάνουμε λοιπόν το τεστ. (βλέπε επισυναπτόμενο πίνακα στο αγγλικό άρθρο στο πιο κάτω λινκ). Πάρτε και τους 98 νικητές των Όσκαρ στην Κατηγορίας Καλύτερης Ταινίας από όταν ξεκίνησαν αυτά να απονέμονται και ρωτήστε ποιος από αυτούς θα είχε αποκλειστεί από τα πρότυπα.

Και η απάντηση είναι… κανένας.

Απολύτως κανένας. Ο Samberg ήταν από τους πρώτους που επισήμαναν το αναπόφευκτο πλήθος φανατικών και MAGA-ενθουσιωδών που θα άρχιζαν να κλαίνε και να ουρλιάζουν. Τον Νοέμβριο του 2020, δύο μήνες μετά την ανακοίνωση των προτύπων και περισσότερα από τρία χρόνια πριν αποκτήσουν ουσιαστική σημασία, εμφανίστηκε στο podcast Awards Circuit του Variety προωθώντας το «Palm Springs», όταν προέκυψε το θέμα.

Το απόσπασμά του αντέχει καλύτερα από τα περισσότερα think pieces που γράφτηκαν έκτοτε: «Αν κοιτάξετε προσεκτικά τις παραμέτρους, μπορείτε να έχετε το “πιο λευκό” καστ στην ιστορία του κινηματογράφου και παρ’ όλα αυτά να τις πληροίτε πολύ εύκολα, απλώς βάζοντας μερικούς ανθρώπους σε βασικούς ρόλους πίσω από την κάμερα.

Όσοι έχουν πρόβλημα με αυτό μπορούν να πάνε να γαμηθούν.» Αυτό είναι.

Αυτός είναι ολόκληρος ο μηχανισμός.

Τα πρότυπα επιβραβεύουν τη συμπερίληψη υποεκπροσωπούμενων ανθρώπων κάπου μέσα στην αλυσίδα παραγωγής μιας μεγάλης κινηματογραφικής παραγωγής, και ο κανόνας «δύο από τα τέσσερα» είναι τόσο χαλαρός ώστε ιστορικά δράματα και πολεμικές ταινίες τον περνούν χωρίς κανείς στο πλατό να το σκέφτεται. ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Τα στοιχεία που συλλέχθηκαν για τη σύνθεση της ηγεσίας των στούντιο εκείνης της εποχής είναι ελλιπή, και ακόμη και με αυτές τις ελλείψεις, τα κριτήρια εξακολουθούσαν να πληρούνται.

Πριν κάποιος παρερμηνεύσει αυτόν τον πίνακα (βρίσκεται στο αγγλικό άρθρο στο πιο κάτω λινκ), όπως θα κάνουν οι απαντήσεις του Musk, ας το ξεκαθαρίσουμε: μια παύλα στις στήλες A ή B δεν πρέπει να διαβαστεί ως «Χ» ή ως κόκκινο σημάδι.

Δεν σημαίνει ότι η ταινία απέτυχε σε αυτό το πρότυπο.

Σημαίνει ότι δεν έχουμε επαρκή τεκμηρίωση για να την αξιολογήσουμε — κάτι απολύτως φυσιολογικό για ταινίες που γυρίστηκαν μετά το 1927. Η Ακαδημία δεν κρατούσε καταλόγους διαφορετικότητας για το δεύτερο συνεργείο του «Cavalcade». Τα στούντιο εκείνης της εποχής δεν κατέγραφαν τέτοια στοιχεία, τα δεδομένα δεν συγκεντρώθηκαν ποτέ, και η ανασύνθεση της ακριβούς σύνθεσης μιας κινηματογραφικής ομάδας της δεκαετίας του 1930 είναι κυρίως εικασία.

Γι’ αυτό αυτά τα πεδία παίρνουν παύλα.

Η παύλα σημαίνει «άγνωστο για εκείνη την περίοδο», τελεία.

Δεν σημαίνει «αυτή η ταινία ήταν υπερβολικά λευκή για να προκριθεί», και όποιος το διαβάζει έτσι έχει αντιστρέψει πλήρως τη λογική.

Αυτό είναι το σημείο που οι επικριτές των νέων προτύπων της Ακαδημίας το καταλαβαίνουν εντελώς λάθος. Η Ακαδημία γνώριζε ότι η αναδρομική αξιολόγηση του συνεργείου μιας ταινίας 90 ετών θα ήταν παράλογη.

Γι’ αυτό υπάρχουν τα Πρότυπα C και D και γι’ αυτό γράφτηκαν με αυτόν τον τρόπο. Τα C και D δεν ρωτούν τι έκανε ένα στούντιο το 1941.

Ρωτούν τι κάνει ο διανομέας σήμερα — αν διαθέτει αμειβόμενα εκπαιδευτικά προγράμματα και αν γυναίκες και άνθρωποι διαφορετικών εθνοτήτων εκπροσωπούνται στις ηγετικές θέσεις του μάρκετινγκ και της διανομής.

Ζητούν από όσους βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας να σκεφτούν πέρα από τα γιοτ και τα κλαμπ τένις τους.

Και αυτό μας φέρνει στο δομικό σημείο που αξίζει να διατυπωθεί με ακρίβεια, γιατί καθάρισα τα δεδομένα σε αυτό το σημείο. Τα C και D ανήκουν στον διανομέα, όχι στην ταινία.

Αξιολογούνται μία φορά ανά εταιρεία και εφαρμόζονται σε όλα όσα κυκλοφορεί η εταιρεία.

Αν το Netflix καλύπτει τα C και D — και τα καλύπτει — τότε τα καλύπτει για το «Roma», το «Mank», το «Don’t Look Up» και κάθε άλλο τίτλο του Netflix, όπως ακριβώς και η Warner Bros. τα καλύπτει τόσο για το «Casablanca» όσο και για το «Barbie». Δεν μπορείς να έχεις έναν διανομέα που να είναι «ναι» για μία ταινία και «όχι» για άλλη την ίδια χρονιά.

Είναι η ίδια εταιρεία. Τα A και B είναι τα σημεία όπου οι ταινίες πραγματικά διαφέρουν, επειδή αφορούν την ίδια την ταινία.

Τριάντα επτά (37) νικητές περνούν το όριο μόνο χάρη σε αυτή τη βάση που σχετίζεται με το στούντιο, επειδή τα στοιχεία για την εκπροσώπηση στην οθόνη και στις ηγετικές θέσεις της εποχής τους δεν έχουν καταγραφεί — όχι επειδή κάποιος έκρινε ότι οι ταινίες υστερούσαν.

Οι υπόλοιποι 61 δεν χρειάζονται καν αυτή τη βάση.

Πενήντα έξι νικητές διαθέτουν τεκμηριωμένη συμμόρφωση με το Πρότυπο A μέσω του καστ, του συνόλου ή της ιστορίας.

Και άλλοι 30 διαθέτουν τεκμηριωμένη συμμόρφωση με το Πρότυπο B μέσω γυναικών ή υποεκπροσωπούμενων ανθρώπων σε δημιουργικές ηγετικές θέσεις.

Οι υποτιθέμενες «απαιτήσεις DEI» είναι, για το μεγαλύτερο μέρος του κινηματογραφικού κανόνα, απλώς μια περιγραφή αυτού που αυτές οι ταινίες ήδη ήταν, απέναντι σε ένα αρκετά χαμηλό όριο.

Το πλήθος που λέει «αυτές οι ταινίες δεν θα μπορούσαν να γυριστούν σήμερα» ή «δεν θα πληρούσαν τα κριτήρια» καλό θα ήταν να ηρεμήσει λίγο.

Ταινίες όπως τα «Ordinary People», «Schindler’s List», «Titanic», «The Departed», «Spotlight» και «Oppenheimer» περνούν τα κριτήρια με άνεση — και όχι απλώς λόγω κάποιου τεχνικού παραθύρου.

Και εδώ υπάρχει μια λεπτομέρεια που οι επικριτές χάνουν εντελώς.

Ο τίτλος του Προτύπου B δεν λέει «προσλάβετε δύο γυναίκες». Λέει δύο επικεφαλής τμημάτων από υποεκπροσωπούμενες ομάδες, με τουλάχιστον έναν από υποεκπροσωπούμενη φυλετική ή εθνοτική ομάδα.

Οι ταινίες το περνούν ούτως ή άλλως, και όσες βασίζονται σε γυναίκες σε δημιουργικές ηγετικές θέσεις το κάνουν μέσω της ευρύτερης διαδρομής σύνθεσης συνεργείου που επίσης επιτρέπουν τα πρότυπα. Η Wendy Finerman κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας ως παραγωγός του «Forrest Gump» πριν από 31 χρόνια. Η Thelma Schoonmaker έχει μοντάρει κάθε ταινία του Martin Scorsese από το «Raging Bull», έχοντας τρία Όσκαρ στο ενεργητικό της. Η Deborah Lynn Scott κέρδισε Όσκαρ για τα κοστούμια του «Titanic». Η Emma Thomas, σύζυγος του Nolan, παρήγαγε το «Oppenheimer» και κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας γι’ αυτό.

Τίποτε από αυτά δεν «εφευρέθηκε» για να ικανοποιήσει έναν επερχόμενο κανόνα του 2024. Αυτό ακριβώς ήταν που ο κανόνας σχεδιάστηκε να αναγνωρίζει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους