Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Ούτε τον Όμηρο δεν άφησαν όρθιο" - Η ΝΙΚΗ απέναντι στη νέα πολιτιστική αποδόμηση Η νέα "Οδύσσεια" του Hollywood εξελίσσεται σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από κινηματογραφική παραγωγή.

Έγινε η εικόνα μιας εποχής όπου όλα μοιάζουν να ξαναγράφονται: η ιστορία, τα σύμβολα, οι ήρωες, ακόμη και η ίδια η πολιτισμική μνήμη των λαών.

Η επιλογή της Lupita Nyong'o, μαύρης Αφρικανικής καταγωγής ηθοποιού, για τον ρόλο της Ελένης της Τροίας και της Κλυταιμνήστρας, καθώς και οι φήμες γύρω από πιθανή ανάθεση του ρόλου του Αχιλλέα στον Elliot Page, προκάλεσαν διεθνή πολιτιστική έκρηξη.

Εδώ φάνηκε καθαρά το πραγματικό πρόβλημα της "Νέας εποχής", των πεφωτισμένων με τις κουκούλες.

Δεν αρκεί πλέον να ξαναδιαβάζεται η ιστορία.

Πρέπει να ξαναχτιστεί από την αρχή.

Να αλλάξουν πρόσωπα.

Να αλλάξουν σύμβολα.

Να αλλάξουν πρότυπα.

Να αποσυνδεθεί κάθε πολιτισμός από τη φυσική και ιστορική του συνέχεια. Ο Αχιλλέας δεν αντιμετωπίζεται ως ο διαχρονικός πολεμικός ήρωας της ελληνικής αρχαιότητας. Η Ελένη δεν αντιμετωπίζεται ως σύμβολο του μυκηναϊκού κόσμου.

Όλα μετατρέπονται σε παγκόσμιο ιδεολογικό υλικό προς ανακατασκευή.

Και μέσα σε αυτή τη γενικευμένη σιωπή του πολιτικού συστήματος, ακούστηκε σχεδόν μόνος του ο Δημήτρης Νατσιός μέσα στη Βουλή να λέει το αυτονόητο: "Ακόμη και τον Όμηρο δεν σέβεστε." Πρόκειται για τη φωνή της αγνής Ελλάδας που βλέπει ότι η πατρίδα μετατρέπεται σταδιακά σε χώρα χωρίς ιστορική μνήμη, χωρίς πολιτισμικά όρια και χωρίς αυτοσεβασμό, μετατρέπεται από χώρα σε χώρο.

Ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ μίλησε ανοιχτά για: ποινικοποίηση της παραδοσιακής οικογένειας, δαιμονοποίηση της ανδρικής φύσης, και αλλοίωση των συμβόλων του Ελληνισμού στο όνομα της "συμπερίληψης". Και για πρώτη φορά μετά από καιρό ειπώθηκε δημόσια κάτι που πολλοί σκέφτονται αλλά ελάχιστοι τολμούν να πουν: ότι η σύγκρουση δεν αφορά μια ταινία.

Αφορά την πολιτισμική επιβίωση. Η Νεολαία ΝΙΚΗΣ στάθηκε ακόμη πιο καθαρά απέναντι σε αυτό το φαινόμενο, καταγγέλλοντας ότι την ώρα που ανοίγουν διάπλατα τα κρατικά ταμεία για παραγωγές που αλλοιώνουν την ελληνική μυθολογία, δεν βρέθηκε ούτε ένα ευρώ για μια ταινία αφιερωμένη στον Ιωάννη Καποδίστρια.

Εκεί βρίσκεται όλη η πολιτική υποκρισία και ο φαρισαϊσμός της εποχής: Για woke ανακατασκευές υπάρχουν εκατομμύρια.

Για μορφές που έχτισαν το ελληνικό κράτος, σιωπή.

Για παγκόσμιες ιδεολογικές ατζέντες υπάρχουν επιδοτήσεις.

Για την ιστορική μνήμη, εγκατάλειψη.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στον ανάποδο κόσμο: μια Ελλάδα που φοβάται να υπερασπιστεί ακόμη και τα ίδια της τα σύμβολα για να μη θεωρηθεί "μη συμπεριληπτική". Πίσω από όλο αυτό βρίσκεται μια πολύ βαθύτερη ιστοριογραφική και ιδεολογική λογική.

Η παλιά ιστορική αντίληψη έβλεπε τους μύθους, τους ήρωες και τα σύμβολα ως συνέχεια ενός λαού και μιας ιστορικής μνήμης.

Η ειδωλολατρία στην ιστορία Η μεταμοντέρνα λογική αντιμετωπίζει τα πάντα ως υλικό αποδόμησης και επανακατασκευής.

Γι’ αυτό και πολλοί μιλούν πλέον μεταφορικά για "επιστροφή της Ρεπούση και του Λιάκου". Όχι ως πρόσωπα, αλλά ως σχολή σκέψης: μια ιστορία χωρίς σταθερές, χωρίς εθνικό κέντρο βάρους, χωρίς πολιτισμικά όρια, όπου όλα θεωρούνται ρευστά και επαναδιαπραγματεύσιμα.

Μπορεί τελικά ένας λαός να επιβιώσει όταν χάσει τη μνήμη, τα σύμβολα και τα πρότυπά του; Γιατί η μνήμη δεν οδηγεί μόνο στη γνώση του παρελθόντος.

Οδηγεί και στην αυτογνωσία.

Στη διόρθωση.

Στην ιστορική συνέχεια.

Στην αλήθεια.

Και ίσως γι’ αυτό η σύγκρουση γύρω από την "Οδύσσεια" προκάλεσε τόσο μεγάλη αναστάτωση.

Γιατί πίσω από μια ταινία, πολλοί βλέπουν πλέον μια συνολική μάχη για το ποιος θα ορίζει στο μέλλον τι είναι ιστορία, τι είναι πολιτισμός και τελικά τι σημαίνει να παραμένει ένας λαός ο εαυτός του. Ένας λαός που ιστορικά έμαθε και ευλογήθηκε να αναζητά Ελεύθερα την Αλήθεια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους