Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τι γίνεται στον κόσμο; Όλα μας ξινίζουν και όλα μας βρωμάνε.

Τίποτα καλό δε βρίσκουμε.

Και σε όλα βρίσκουμε κάτι λίγο ή πολύ κακό.

Είμαστε άνθρωποι; Δεν ξέρω, ας δώσει ο καθένας μια απάντηση για τη δική του περίπτωση.

Σίγουρα δεν είναι όλα σωστά γύρω μας.

Ή μάλλον, ελάχιστα είναι σωστά και τα περισσότερα στραβά.

Ίσως, η ανακάλυψη αυτής της αλήθειας, να είναι η αιτία που ξεχνάμε.

Ξεχνάμε πως η κάθε ιστορία μπορεί να ειπωθεί με διαφορετικές εκδοχές, αφού ο καθένας μας βλέπει διαφορετικά τον κόσμο.

Ξεχνάμε πως τα λάθη δεν τα κάνουν μόνο οι άλλοι.

Πολλά από αυτά είναι οι δικές μας βλακείες.

Ξεχνάμε πως η κάθε ζωή έχει δικαίωμα να προσπαθήσει, να γκρεμοτσακιστεί, να ρεζιλευτεί, να "φάει πόρτα", να χαλάσει καρδιές, να μην ανήκει στα σχέδια και τα γούστα των πολλών.

Ξεχνάμε πως κάποτε ήμασταν παιδιά και δώσαμε κλωτσιές και φάπες, ήμασταν νέοι και τρελάναμε τον πλανήτη με τις ανισόρροπες επιλογές μας.

Ξεχνάμε την επιθυμία της κάθε ψυχής να ξεχωρίσει, να διεκδικήσει όνειρα, να ακουστεί στον αντίλαλο του πλήθους, να πανηγυρίσει τις διαδρομές της ακόμα και σε λάθος δρόμους, αρκεί να μην είναι δανεικές, αλλά απόλυτα δικές της.

Ξεχνάμε πως η χαρά δεν είναι μόνο δικό μας προνόμιο και πως δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να επιλέγουμε ή να απορρίπτουμε εμείς το πώς θα γελάσει και πώς θα χορέψει το τραγούδι του ο συνοδοιπόρος μας άνθρωπος.

Ξεχνάμε πως πίσω από ένα φωτεινό ταμπλό, κρύβονται πολλά καλώδια και διακλαδώσεις και σκοτεινιά και σκουπίδια και σιωπές και αγωνίες και κλάματα... Γενικά, ξεχνάμε οτιδήποτε αφορά άλλους... Και γινόμαστε άκαρδοι, αδιάφοροι, είρωνες, διεκδικητές άσπλαχνοι του ξένου κόπου, απάνθρωποι και γελοίοι στα ξένα χαμόγελα, αρνητικοί και χυδαίοι σε όποια προσπάθεια, υβριστές και δολοφόνοι αλλότριων ονείρων.

Γινόμαστε σχολιαστές με δηλητήριο στην ψυχή και τη γλώσσα.

Σίγουρα, δε θα συμφωνούμε σε όλα.

Είμαστε διαφορετικοί.

Σίγουρα, δεν είναι όλα καλά σε όσα ελπίσαμε.

Δε μας ταιριάζουν τα πάντα, δε φοράμε τα παπούτσια του άλλου, δε βαδίζουμε στα ίδια μονοπάτια.

Σίγουρα, σε κάποια ευτράπελα και άσχημα χρειάζεται να διαμαρτυρηθούμε και μάλιστα έντονα.

Σίγουρα, είμαστε ελεύθεροι να εκφέρουμε προσωπική άποψη.

Αλλά, ρε φίλε, πες τη γνώμη σου χωρίς να ντροπιάζεις, χωρίς να βρίζεις, χωρίς να φαρμακώνεις και να πληγώνεις. Μπορείς; Αν μέσα μας επικρατεί ο σεβασμός και η ευγένεια, η γλώσσα μας δε θα τρυπάει την προσπάθεια και την ευαισθησία κανενός.

Ό,τι είμαστε, αυτό φαίνεται στις αντιδράσεις μας.

Και από δική μου πείρα θα πω ότι, πριν κουνήσουμε το κεφάλι με απαξίωση και δηλώσουμε σκανδαλισμένοι για αυτά που έγιναν λάθος, πρώτα ας εξετάσουμε τις δικές μας ντροπιαστικές στιγμές και αυτά που δεν τολμούμε να παραδεχτούμε σε μας.

Σε βεβαιώνω πως τότε, θα ανοίξει η καρδιά μας διάπλατα να αγκαλιάσει αυτόν που απέτυχε, που κλαίει, που έγινε περίγελως, που κατάφερε να σταθεί στα σκοτάδια και να διαλυθεί... Σε βεβαιώνω πως θα προσέξουμε την κάθε μας λέξη όταν θεωρούμε αναγκαία την κριτική για τα "κακώς κείμενα". Η κάθε ιστορία αξίζει έναν σεβασμό ακόμα και στις αντιδράσεις.

Του κόσμου τα παιδιά αξίζουν ένα χαμόγελο κατανόησης.

Τα νιάτα που προσπαθούν, αξίζουν θετικές παρουσίες δίπλα τους στα λάθη και τα πάθη και αποδοχή του αγώνα τους να ζήσουν.

Και εμείς, οι ενήλικες "που τα ξέρουμε όλα και τα κάναμε όλα αλλιώς" ας καθίσουμε μπροστά σε αληθινούς καθρέφτες να φτύνουμε τον εαυτό μας με σιχασιά για κάθε δηλητήριο που επιτρέψαμε να χύσουμε πάνω στα παιδιά και τα νιάτα μας.

Γιατί ξεχνάμε πως και στη δική μας εποχή και βλακείες κάναμε και ανατροπές στη γαλήνη του κόσμου φέραμε και οι μεγαλύτεροι κουνούσαν και για μας το κεφάλι με νόημα.

Καλό είναι... να γίνουμε όλοι πιο ανθρώπινοι, πριν αποφασίσουμε να κρίνουμε τα υπέρ και τα κατά σε οτιδήποτε αφορά την ελπίδα του κόσμου.

Για να προλάβουμε τα χειρότερα.

Ας μάθουμε να κρίνουμε με απάθεια, χωρίς να βρίζουμε ή να ειρωνευόμαστε άτομα.

Έχουμε γνώμη και επιχειρήματα; Ας τα παραθέσουμε με ήρεμη διάθεση, χωρίς φθόνο, κακία και εγωιστικές αντιδράσεις... Αυτή είναι η δική μου άποψη για όσα διάβασα σήμερα σχετικά με ένα τραγούδι και μια νεανική φιγούρα που σε άλλους άρεσε και σε άλλους όχι.

Και όλοι καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Με αρκετό προβληματισμό για τον έσω μας κόσμο... Και με έναν καθρέφτη που μου θυμίζει συνέχεια ότι είμαι κι εγώ ευάλωτη σε όσα κουβαλάμε καθημερινά μέσα μας ως ανθρώπινο γένος.

Άλλα καλά, άλλα άσχημα, άλλα για γέλια και άλλα για κλάματα.

Όλοι μας σε έναν αγώνα επιβίωσης και επιθυμίας επιτυχίας, ευτυχίας και ονείρων είμαστε! Πώς ξεχνιόμαστε έτσι; Την αγάπη μου, γη! Και πάντα με ελπίδα! Π.Μ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους