Η αθεϊστική περί ελευθερίας αντίληψη Οι άθεοι θεωρούν ότι αυτοί είναι οι μόνοι ελεύθεροι άνθρωποι και πως όλοι οι άλλοι, οι πιστοί στον Θεό, είναι τα πιο ανελεύθερα επί της γης όντα! Πιστεύουν ότι ο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και σ' αυτό νομίζω πως συμφωνούν οι πάντες, πιστοί και άπιστοι.

Εκείνο όμως που είναι το εριζόμενο είναι η έννοια της ελευθερίας.

Το να λες «είμαι ελεύθερος» είναι μια κουβέντα, και μάλιστα μεγάλη! Το να ξέρεις όμως τι σημαίνει ελευθερία δεν είναι απλώς μια γνώση, έστω από τις πολυτιμότερες, αλλά είναι η ίδια η ζωή.

Μόνο εκείνος που ξέρει τι ακριβώς είναι η ελευθερία ζει πραγματικά και αισθάνεται αυτό που είναι, δηλαδή «άνθρωπος»! Διότι κατά βάθος άνθρωπος σημαίνει ελεύθερο όν, ελεύθερη ύπαρξη.

Ο άνθρωπος υπάρχει ως άνθρωπος όταν είναι ελεύθερος.

Όταν όμως παύσει για οποιονδήποτε λόγο να είναι ελεύθερος, παύει στην ουσία να είναι και άνθρωπος! Γι' αυτό μπορούμε να πούμε ότι ο άνθρωπος ζει όσο είναι ελεύθερος, και πεθαίνει όταν χάσει την ελευθερία του! Ο μη ων ελεύθερος παύει να είναι άνθρωπος.

Μεταβάλλεται σε κάτι άλλο, το οποίο μπορεί να είναι βιολογικώς ζωντανός ακόμη οργανισμός, αλλά όχι άνθρωπος! Από αυτά μπορούμε να πούμε ότι η ελευθερία δεν είναι απλώς μια κατάσταση του ανθρώπου, έστω φυσική, αλλά συνιστά αναγκαίον όρο υπάρξεως! Γι' αυτό έχει υπαρξιακή έννοια η ελευθερία! Είναι κάτι αντίστοιχο με τον αέρα, τον άρτο και το νερό! Αυτά όμως τα αναγκαία για την ύπαρξη μας φυσικά στοιχεία, ο άρτος, το νερό και ο αέρας, για να μας διατηρήσουν στη ζωή, πρέπει να είναι καθαρά.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την ελευθερία.

Για να παίξει τον υπαρξιακό της ρόλο πρέπει να είναι απολύτως «καθαρή», δηλαδή πλήρως εννοιολογικώς αποσαφηνισμένη και ορθώς εφαρμοσμένη στη ζωή μας.

Πως νοείται λοιπόν αυτό το μέγιστο υπαρξιακό αγαθό της ελευθερίας; Κατά τη γνώμη μου, στην βαθύτατη ουσία της η ελευθερία ταυτίζεται με την αγάπη.

Η ελευθερία, όσο κι αν αυτό μας ξενίζει, δεν είναι τίποτε άλλο παρά αγάπη.

Αγάπη προς όλους και για όλα, αυτό είναι ελευθερία! Μόνο αυτός που αγαπά καταλαβαίνει αυτή την αλήθεια.

Ελεύθερος είναι μόνο οποίος αγαπά και ελευθερία υπάρχει μόνο εκεί που υπάρχει αγάπη.

Τι όμως είναι η αγάπη; Η θυσιαστική υπέρ των άλλων αυταπάρνηση! Είναι ο ίδιος Θεός «εν ετέρα μορφή» (Μάρκ. ιστ' 12). Το διακηρύσσει «στεντορεία τη φωνή» ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Ο Θεός αγάπη εστί» (Ιω. δ' 8 ), για να συμπληρώσει με έμφαση: «και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει, και ο Θεός εν αυτώ» (Ιω. δ' 16). Ο άθεος, αφού δεν έχει μέσα του ως λόγο υπάρξεως τον Θεό, δεν έχει και αγάπη, και κατά συνέπεια δεν έχει και την ελευθερία ως ζωτικό στοιχείο της υπάρξεως του! Και γι' αυτό ο άθεος δεν είναι ελεύθερος! H αγάπη όμως ως ζώσα ελευθερία έχει τους δικούς της υπαρξιακούς όρους με τους οποίους αυτοπροσδιορίζεται.

Οι όροι αυτοί εκφράζονται συλλήβδην με ένα κανόνα ο οποίος, είτε το θέλομε είτε όχι, έχει καθολική ισχύ και υπάρχει ριζωμένος βαθιά μέσα σε κάθε άνθρωπο, πιστό και άπιστο! Ο κανόνας αυτός είναι καθολικός, παγκόσμιος, αιώνιος και ακατάλυτος, και γι' αυτό τον συναντάμε σε πολλούς λαούς διατυπωμένον με διάφορους τρόπους. Στην Αγία Γραφή όμως βρίσκει την οριστική του μορφή.

Και στην μεν Παλαιά Διαθήκη έχομε την αρνητική του διατύπωση: «ο μισείς μηδενί ποιήσης» (Τωβ. δ' 15), στη δε Καινή Διαθήκη την θετική: «πάντα ουν όσα αν θέλητε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, ούτω και υμείς ποιείτε αυτοίς» (Ματθ. ζ' 12). Ό,τι επιθυμούμε όμως από τον πλησίον μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά αγάπη, αληθινή, σταθερή και διακριτική! Πραγματικώς ελεύθερος είναι εκείνος ο άνθρωπος που μπορεί να εφαρμόζει απαρέγκλιτα στη ζωή του αυτόν τον κανόνα, τον ορθώς και δικαίως αποκληθέντα «χρυσούν κανόνα» της ηθικής! Διότι, ενώ θέλεις από την φύση σου να σου κάνουν οι άλλοι όλα τα της αγάπης και εσύ δεν τους ανταποδίδεις τα ίσα, αλλά είσαι παρά φύσιν προσκολλημένος στο κακό, αυτό και μόνο σου στερεί την ελευθερία σου και σε υποτάσσει στον χειρότερο δυνάστη του ανθρώπου, δηλαδή στο κακό! Δυστυχώς οι άθεοι θεωρούν την αγάπη προς τον πλησίον ως αδυναμία και γι' αυτό την αποφεύγουν ως δική τους συμπεριφορά, ενώ δεν την αρνούνται, μάλλον δε την επιδιώκουν, ως συμπεριφορά των άλλων προς αυτούς.

Θέλουν με άλλα λόγια οι άλλοι να είναι δούλοι τους κι αυτοί να μη αισθάνονται δούλοι ούτε και σ' αυτό που όλοι μας πρέπει να «δουλεύομε», δηλαδή στο καλό! Αυτόν τον παραλογισμό οι άθεοι τον λένε ελευθερία! (Βασίλειος Ευτ. Νικόπουλος, Πρόεδρος Αρείου Πάγου ε.τ. Δ.Ν., "Η δυστυχία του να είσαι άθεος", εκδ.Αρμός, σελ.134-137)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους