Αν η διδασκαλία του χριστιανισμού ρίζωνε αυθεντικά σε όλες τις ανθρώπινες καρδιές, αν δηλαδή πιστεύαμε πράγματι ότι ο Θεός είναι αγάπη κι εμείς πρέπει να αγαπούμε τον πλησίον μας όπως τον εαυτό μας...

Πλήρες Κείμενο:

Αν η διδασκαλία του χριστιανισμού ρίζωνε αυθεντικά σε όλες τις ανθρώπινες καρδιές, αν δηλαδή πιστεύαμε πράγματι ότι ο Θεός είναι αγάπη κι εμείς πρέπει να αγαπούμε τον πλησίον μας όπως τον εαυτό μας, ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι θα υπήρχε μηδενική διάθεση να πολεμούμε, θα μισούσαμε την αδικία περισσότερο κι από τον θάνατο, και θα μας ήταν αδιανόητο να δείξουμε αδιαφορία στα δεινά των άλλων.

Αλλά στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να πολεμούν και να μακελεύουν αθώους και ανυπεράσπιστους ανθρώπους...θα συνεχίσουν να ξεχνιούνται ( να προσπαθούν να ξεχαστούν από τον εαυτό τους, από τη θνητότητα τους κι από τη νοσηρή τους ανία), με το να ηδονίζονται από τη δύναμή τους να καταστρέφουν ο ένας τον άλλον.

Κι η ανθρώπινη κοινωνία θα συνεχίσει, σε διάφορες εποχές και τόπους, να εκφυλίζεται σε φονική ορδή, ακόμα κι αν παραμένει τόσο πολιτισμένη, ώστε να εξουσιοδοτεί τους νομικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς του κράτους για να διεκπεραιώσουν αντ' αυτής, το δολοφονικό της έργο.

Σε έναν τέτοιο κόσμο, οι χριστιανοί δεν έχουν άλλη επιλογή από το να συνεχίσουν να πιστεύουν στη δύναμη του Ευαγγελίου να μεταμορφώνει την ανθρώπινη βούληση από μηχανισμό σκληρότητας, παρορμητισμού και εγωισμού, σε δοχείο της χάριτος του Θεού, ικανό για ένωση μαζί Του και για αγάπη προς τον πλησίον.

Πολλοί από τους σημερινούς θορυβώδεις επικριτές του χριστιανισμού δεν ξέρουν τίποτα παραπάνω για τις δύο χριστιανικές χιλιετίες, πέρα από κάποιες παιδιάστικες εικόνες αιμοδιψών σταυροφόρων και σαδιστών ιεροεξεταστών, μερικά ενοχοποιητικά περιστατικά της ιστορίας κι ένα μεγάλο αριθμό ακόμα πιο ενοχοποιητικών μύθων· Οι χριστιανοί προφανώς και δεν πρέπει να παραδίδουν το παρελθόν στα χέρια τέτοιων επικριτών, αλλά αντιθέτως να εμβαθύνουν τη δική τους συλλογική μνήμη γύρω από το τι σήμαινε το Ευαγγέλιο στην ανθρώπινη ιστορία.

Κι ακόμα μεγαλύτερη σημασία έχει το να μην παραδίδουν το μέλλον σε εκείνους που αντιλαμβάνονται τόσο ελλιπώς την ανθρώπινη φύση, ώστε να φαντάζονται ότι μια κοινωνία "απελευθερωμένη" από τον Χριστό θα αγαπάει τη δικαιοσύνη, ή την αλήθεια, ή την ομορφιά ή τη φιλευσπλαγχνία, ή ακόμα και τη ζωή.

Η χριστιανική οπτική της ανθρώπινης φύσης είναι σοφή, ακριβώς επειδή είναι τόσο ακραία : βλέπει την ανθρωπότητα ως μια εικόνα του θείου, πλασμένη για την άπειρη αγάπη και την ανέσπερη δόξα, και ως μια σχεδόν ανεξάντλητη πηγή εκδικητικότητας, απληστίας και αγριότητας.

Οι χριστιανοί έχουν πράγματι μια ιδιαίτερη υποχρέωση να μην ξεχνούν πόσο μεγάλη και ακόρεστη είναι η ανθρώπινη ροπή προς τη βία, ή πόσο πολλά θύματα έχει επισωρεύσει.

Κι έχουν υποχρέωση να μην το ξεχνούν, επειδή λατρεύουν ένα Θεό, ο οποίος δεν παίρνει απλά το μέρος αυτών των θυμάτων, αλλά υπήρξε ο ίδιος ένα από αυτά - δολοφονήθηκε από τη συντονισμένη αυθεντία και την ηθική επιβολή της πολιτικής, θρησκευτικής και δικανικής εξουσίας της ανθρώπινης κοινωνίας· πράγμα που τυχαίνει να είναι ο πιο ανατρεπτικός ισχυρισμός που έγινε ποτέ στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους... Ντέιβιντ Μπέντλευ Χαρτ - ΟΙ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΤΩΝ ΑΘΕΙΣΤΩΝ-

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους