Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ευχαριστώ την Ντίνα Δασκαλοπούλου για την πρόσκληση της να συμμετάσχω σε αυτό πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την φτώχεια στην Ελλάδα και την έμφαση που δίνει στο ερώτημα γιατί ενώ η χώρα μας είναι στην δεύτερη θέση στην φτώχεια στην Ευρώπη η αντίδραση παραμένει σιωπηρή και βουβή.

Το απόσπασμα από το άρθρο της είναι ενδεικτικό: Μιλώντας για φτώχεια δεν χρειάζεται να πάμε πολύ μακριά – αρκεί να κοιτάξει ο καθένας μας τον καθρέφτη του.

Ποια ήταν η τελευταία φορά που χρειάστηκε να αφήσετε απλήρωτο κάποιο λογαριασμό; Ποια ήταν η τελευταία φορά που έπρεπε να επιλέξετε ανάμεσα στο να πληρώσετε το φροντιστήριο του παιδιού και ένα καινούργιο ρούχο; Πότε χάλασε ένα μικρό κάτι στο σπίτι σας και νιώσατε ότι έρχεται η καταστροφή; Πόσες φορές δεν πήγατε στον οδοντίατρο γιατί δεν έβγαινε ο μήνας; Και, φυσικά, θα πάτε διακοπές φέτος; Αυτά όλα είναι μικρά καθημερινά παραδείγματα της φτώχειας που μας κυκλώνει και δεν φωνάζει – ίσως γιατί ντρέπεται, ίσως γιατί φοβάται, ίσως γιατί δεν βλέπει κανένα νόημα.

Πριν λίγες μέρες η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή δημοσιοποίησε στοιχεία, βασισμένα σε δεδομένα της Eurostat για το 2025.

Περισσότεροι από ένας στους τέσσερις στην Ελλάδα βρίσκονται αντιμέτωποι με τον κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, δηλαδή επιβιώνουν κάτω από το όριο της φτώχειας, σε συνθήκες σοβαρής υλικής και κοινωνικής στέρησης ή σε νοικοκυριά με πολύ χαμηλή ένταση εργασίας. Η Ελλάδα καταγράφει το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση με 27,5%, πίσω μόνο από τη Βουλγαρία (29%) και οριακά πάνω από τη Ρουμανία (27,4%). Το ποσοστό αυτό βρίσκεται σημαντικά υψηλότερα από τον μέσο όρο της Ε.Ε. (20,9%). Όμως η φτώχεια έχει πολλά περισσότερα πρόσωπα από όσα καταγράφουν οι δείκτες – κατοικεί ανάμεσα μας κι έχει τρυπώσει μέσα μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους