Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Ελλάδα έχει κάνει μεγάλα βήματα τα τελευταία χρόνια, όμως το πραγματικό ΑΕΠ έχει κολλήσει εκεί που ήταν το 2003.

Θα μου πεις, ήταν κακό το 2003; Όχι, μια χαρά ήταν! Απλά υπάρχει μία διαφορά: Τότε ήμασταν κάτω από τη μέση στους περισσότερους στατιστικούς δείκτες της Ε.Ε., ενώ σήμερα έχουμε “μπετονάρει” στις τελευταίες θέσεις.

Άλλωστε, τότε ήταν ένας άλλος κόσμος και σήμερα ζούμε μία εντελώς διαφορετική κατάσταση.

Αυτό αποτυπώνεται στην αγοραστική δύναμη, η οποία έχει μειωθεί γιατί ο πληθωρισμός τρέχει ταχύτερα από την παραγωγή.

Το γιατί (ή έστω ένα από τα γιατί) το επισήμανε τις προάλλες ο ΣΕΒ: Η παραγωγικότητά μας είναι πολύ χαμηλή και γι’ αυτό δεν φταίνε οι εργαζόμενοι, αλλά το κράτος και οι επιχειρήσεις.

Εργάζομαι σχεδόν 3 δεκαετίες και έχω να διηγηθώ πολλές ιστορίες ανθεκτικότητας απέναντι στην αλλαγή (και βάζω και τον εαυτό μου μέσα). Παρεμπιπτόντως, στο Α' τρίμηνο του 2026, ο Δείκτης Βιομηχανικής Παραγωγής επανήλθε στην υψηλότερη τιμή από το Γ' τρίμηνο του 2008, όταν και είχε φτάσει στην Ελλάδα η θύελλα της Lehman Brothers.

Ο τόπος έχει βιομηχανία και μπορεί (και πρέπει) να την μεγαλώσει.

Σημειώστε, επίσης, ότι το ποσοστό των εξαγωγών στο ΑΕΠ είναι διπλάσιο από το 2003, που σημαίνει ότι η οικονομία μας μπορεί να δουλέψει σωστά - σε αντίθετη με ό,τι μπορεί να πιστεύουμε- και να τα πάει ακόμα καλύτερα.

Όπως δεν υποστηρίζω ανεδαφικά ή προπαγανδιστικά πράγματα, έτσι είμαι και κατά της ηττοπάθειας και της μιζέριας.

Αν ξέρεις που θέλεις να πας κι έχεις το πλάνο και τους πόρους γι’ αυτό, κανείς δεν μπορεί να σε σταματήσει.

Αλλά θέλει δουλειά και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το υπενθυμίζεις κάθε μέρα σε μια χώρα εθισμένη στην πρώτη εντύπωση που δημιουργεί ο συνδυασμός PowerPoint, δελτίου τύπου και landing page - συνήθως άπαντα κενά περιεχομένου ή work in progress. *** Ο κόσμος μας έχει αλλάξει.

Οι παλιές λαϊκές δημοκρατίες, που μας τροφοδότησαν με χιλιάδες μετανάστες τις δεκαετίες του 1990 και του 2000, σήμερα, οι περισσότερες, μάς έχουν πάρει φαλάγγι στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Οι άνθρωποι δούλεψαν σκληρά, έφεραν επενδύσεις, άλλαξαν τα κράτη τους και σήμερα αναπτύσσονται και προοδεύουν.

Συχνά, τείνουμε να έχουμε μία πολύ λανθασμένη εικόνα τόσο για το διεθνές περιβάλλον όσο και για ίδιο τον εαυτό μας.

Έχουμε μείνει πάρα πολύ πίσω και πρέπει να τρέξουμε, χωρίς να επαναλάβουμε τα λάθη του χθες, και δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο, γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρουμε τι θα μάς ξημερώσει - δείτε το drone που βρέθηκε στο Ιόνιο, που δείχνει ότι το πεδίο της μάχης είναι παντού, εντός κι εκτός επικράτειας, σε θάλασσα, γη και ουρανό από μηχανές και ανθρώπους.

Το ότι είμαστε πιο ευάλωτοι από ό,τι πιστεύουμε, φάνηκε και από την υπόθεση Ryanair - Fraport - Θεσσαλονίκη που έδειξε ότι ναι μεν η τύχη μας δούλεψε χρόνια για εμάς, αλλά εμείς δεν κάναμε ό,τι έπρεπε για να θωρακίσουμε τα κεκτημένα μας.

Υπάρχει βέβαια περαιτέρω παρασκήνιο που δεν συζητείται.

Σε υπερεθνικές συγκρούσεις συμφερόντων συχνά ισχύει το “φταίει ο γάιδαρος, χτυπάμε το σαμάρι” - βοηθά και η διεθνής συγκυρία. *** Το διάβαζα προ ημερών σε κάποιον τοίχο εδώ μέσα.

Χάρη στο ΑΙ, η υπεραξία της εργασίας περνάει από τον άνθρωπο, στη μηχανή.

Οπότε αποκτά μουσειακό χαρακτήρα και η σχετική μαρξιστική θεωρία.

Τις προάλλες χάζευα ξανά το “Metropolis” του Fritz Lang, που ήταν το “meta-” της εποχής του, Στρατιές ξάγρυπνων και κατάκοπων εργατών και η γέννηση μιας επαναστατικής μηχανής, σε μια δυστοπική πόλη του μέλλοντος που παρεμπιπτόντως γυρίστηκε πριν από έναν αιώνα, με την υπόθεση να χρονολογείται (υποτίθεται) στο 2026 - ΦΕΤΟΣ! Είναι το “αρχαιολογικό” σύμβολο μιας εποχής που χάνεται και ταυτόχρονα έρχεται: των πρώτων βιομηχανιών, του τυποποιημένου προϊόντος, των εργατών, των απεργών και της πάλης των τάξεων, όπως αποτυπώθηκε στο “Il Quarto Stato” και στην Πρωτομαγιά του 1936.

Οι μηχανές θα στείλουν πιθανότατα κάποια στιγμή όλο αυτόν τον γαλαξία στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Βέβαια, αυτό θα αργήσει. Το ΑΙ ακόμη περνάει τη βρεφική του φάση.

Τις προάλλες ξηλωνα μισή ώρα προτεινόμενα accounts και ανόητες διαφημίσεις για να βρω ξανά τους φίλους μου στη ροή.

Έγραφε τις προάλλες ένα ωραίο ο Βασίλης Βασιλόπουλος που τον διαβάζω χρόνια τώρα: Η τυποποίηση του ΑΙ φέρνει μία ενιαία, κεντρικοποιημένη εξωτερική μνήμη και χάνεται η ποικιλομορφία.

Κινδυνεύουμε να βγούμε μπούφοι όλοι μας στο τέλος. *** Στο χάλι της κρίσης, μάθαμε να κρύβουμε τις καλές στιγμές.

Δεν ήταν υποκρισία.

Όταν γύρω σου υποφέρουν, προσέχεις διπλά για να μην ερεθίσεις τους άλλους.

Νιώθω άβολα με την επέλαση των ινφλουένσερ που διαφημίζουν μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις.

Έχουμε δώσει άφεση αμαρτιών στην κατανάλωση και το easy living, μετά το “ξύλο” που φάγαμε την προηγούμενη δεκαετία.

Όμως να σου ξανά ανακαινίσεις καφέ και μαγαζιά με street food, μαυροπίνακες με κιμωλία, ωραία πλακάκια και ντιζαινάτα έπιπλα - όλα για την εσωτερική κατανάλωση. Λάθος! Χρειαζόμαστε διεθνώς εμπορεύσιμα προϊόντα και υπηρεσίες γιατί η τοπική αγορά είναι μικρή και δεν έχει βάθος.

Μπορεί και να μεγαλώνω και να γίνομαι γκρινιάρης.

Η νεωτερικότητα έχει την ατομικότητα στον πυρήνα της και όσο μπαίνουμε βαθύτερα σε αυτήν τόσο θα γίνεται όλο και πιο θεμελιώδες το δικαίωμα στην κατανάλωση (βλέπε ουρές για ένα ρολόι) όμως αν την άφηναν στην διανόηση και την κουλτούρα, σε λίγες εβδομάδες θα είχαμε κατάρρευση της οικονομίας.

Αυτά έχει η ζωή - δεν μπορείς να τα θες όλα δικά σου. *** Η κρίση ήταν τραύμα για όλους, με κορωνίδα το 2015.

Και την πληγή αυτή ξύνει το «Στο χιλιοστό» της Ελένη Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού, που είναι εκδοτικές “γειτόνισσες” στις Εκδόσεις Παπαδόπουλος, όπου βγάζω και τα δικά μου βιβλία.

Η ζημιά του 2010-2014 είχε απύθμενο βάθος, όμως εκείνο το αναπάντεχο επτάμηνο του 2015 προκάλεσε ρήξεις άνευ προηγουμένου.

Θέλω να πιστεύω ότι όλοι βγήκαμε σοφότεροι από την περίοδο εκείνη και κάτι μάθαμε - εγώ ξανάρχισα το κάπνισμα όταν έκλεισαν τις τράπεζες.

Είναι άδικο να κατηγορούν την Βαρβιτσιώτη (που αποδεικνύεται ότι έχει και σκηνοθετικό ταλέντο) ότι έχει πολιτικό κίνητρο πίσω το ντοκιμαντέρ, επειδή προέρχεται από πολιτική οικογένεια.

Στη ζωή δεν υπάρχει οικογενειακή ευθύνη, παρά μόνο ατομική.

Και επειδή όλα αυτά συνδέονται κάπως με το γνωστό rebranding, μπορούμε να θυμηθούμε το rebranding του (παλιού) Καραμανλή, ο οποίος ναι μεν δεν είπε ποτέ κουβέντα για τον μοιραίο εναγκαλισμό της ΕΡΕ με το παρακράτος (από το 1958 Παπαδόπουλος, Νάτσινας, Καρδαμάκης και τα υπόλοιπα καλά παιδιά ξεσαλώνουν σε ΚΥΠ, ΓΕΣ και υπουργείο Προεδρίας της Κυβερνήσεως), όμως εν πολλοίς το ξερίζωσε εμπράκτως όταν επανήλθε στα πράγματα.

Υπάρχει το rebranding που αλλάζεις λογότυπο και το rebranding όπου έργω (και όχι λόγω) αποδεικνύεις τη μεταστροφή σου.

Ίδωμεν. *** Τελευταία διερευνώ ιστορικά για ένα ωραίο πρότζεκτ την δεκαετία του 1990, κάτι που είναι λίγο δύσκολο διότι καλούμαι να δω αντικειμενικά τα γεγονότα μιας εποχής που έζησα ως έφηβος και νέος ενήλικας.

Οπότε προσέφυγα στο μυστικό μου όπλο για να γίνουν οι απαραίτητες συνάψεις στον εγκέφαλο: Την μουσική της εποχής.

Στα μπαράκια που πηγαίναμε και δουλεύαμε από πιτσιρικάδες, ζήσαμε ωραίες ιστορίες.

Σε ένα από αυτά, που δούλεψα μετά το Λύκειο, ήταν υπεύθυνος καλό παιδί, 25-30 χρονών τότε νομίζω, με φαβορίτα, λευκό t-shirt κτλ, ο οποίος κάποια στιγμή μάς ανακοίνωσε ότι έφευγε από το μαγαζί γιατί θα άνοιγε χρηματιστηριακή! Ακολούθησε το κραχ του 1999, το οποίο αποτέλεσε ταφόπλακα για την ενασχόληση του ευρέος κοινού με τις αγορές - κάπου 30.000 είναι μόνο οι ενεργοί χρηματιστηριακοί κωδικοί των ελλήνων πολιτών.

Δεν ξέρω τι κάνει το παλικάρι σήμερα, όμως, κάθε πρωί που βλέπω τα χρηματιστηριακά νέα, τον θυμάμαι μαζί με τις μουσικές που έπαιζα και τον χρηματιστηριακό πυρετό που τελικά χαντάκωσε περιουσίες. (Το χρηματιστήριο θα το έβαζα στα σχολεία από το νηπιαγωγείο για να μάθουν οι άνθρωποι σωστά να βγάζουν παθητικό εισόδημα, αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση που την αφήνω για το μέλλον γιατί θα με δείρουν). *** Νέοι στη δημοσιογραφία, μάθαμε ότι η ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια ήταν, είναι και θα είναι ο νυν υπέρ πάντων αγών του λειτουργήματος.

Συγκλονίστηκα με τα δύο κορίτσια που έπεσαν παρέα από την ταράτσα.

Τρέμω κάθε φορά που διαβάζω ότι νέα παιδιά έφυγαν από τη ζωή.

Καμία φορά ξεχνάμε ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι ούτε είναι καμωμένοι από παρόμοια υλικά.

Ούτε έχουν παρόμοιες αντοχές, ψυχραιμία και ψυχικές δυνάμεις.

Συχνά πιάνω τον εαυτό μου να αναπολεί τη δημοσιογραφία.

Όμως η κατάσταση αρχίζει να θυμίζει Οργουελιανό 1984 και έναν κόσμο βγαλμένο από το only fans - οι Αλμοδοβαρικοί θα θυμάστε την “Andrea Caracortada” (Victoria Abril) στο “Kika”. Πλήρης κανονικοποίηση όλων των πραγμάτων που παλιά δεν τολμούσαμε να αγγίξουμε: όλα - καλά, κακά, κουτσά, στραβά, παράλογα και απάνθρωπα - μπαίνουν στον αχταρμά του σκρολαρίσματος.

Αυτό δεν θα πάει καλά. *** Τα παιδιά εκτίθενται κάθε μέρα σε εικόνες και αναπαραστάσεις που δεν έχουν καμία σχέση με κανονικούς ανθρώπους.

Μία ασπίδα έχουμε: Δώστε τους ερεθίσματα από τα βιβλία, τον πολιτισμό, τα ταξίδια και τα παραδείγματα σπουδαίων ανθρώπων.

Αγαπήστε τα παιδιά σας, δεχτείτε τα όπως είναι χωρίς όρους και προϋποθέσεις (ΒΑΖΟΝΤΑΣ ΟΡΙΑ - ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΘΗΡΙΑ!) και αφήστε τους να επιδιώξουν την πλήρωση ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΤΟΥΣ ΟΝΕΙΡΩΝ! Ο άνθρωπος δεν τυποποιείται και ο καθένας μας είναι μία διακριτή, διαφορετική και αυτοτελής προσωπικότητα.

Και στόχος των γονέων, κηδεμόνων και του ευρύτερου περιβάλλοντος (έχει - δεν έχει παιδιά) πρέπει να είναι η ανατροφή αυτοδύναμων και ανεξάρτητων ανθρώπων. *** Κλείνω με τα πιο ωραία! Την Παρασκευή πήγα “Μωρά στη Φωτιά”! Πενηντάρηδες μαζί με τα εφηβάκια τους, σαραντάρηδες με κοιλίτσες, άπειροι πιτσιρικάδες, εναλλακτικοί με talk phones, αναρχικοί κ.α. Ασφυκτικά γεμάτο το “Κύτταρο”. Στην κιθάρα Λάκης Ραγκαζάς, ο κορυφαίος αυτός κιθαρίστας που τον θυμάμαι από πιτσιρικάς στην Καλαμαριά ! Η μπάντα κλείνει 40 χρόνια και ετοιμάζει πανηγυρική συναυλία στις 16 Σεπτεμβρίου στην Τεχνόπολη, ενώ ξαναβγάζει αναβαπτισμένο τον πρώτο δίσκο (την “πιπίλα”) με bonus tracks. “Σαράντα χρόνια μετά, η φωτιά παραμένει” είπε ο Σαλβαδόρ (μου θύμισε το “κάπου βαθιά η φωτιά καίει ακόμη” στη “Λευκή Καταιγίδα” του Παυλίδη, άλλοτε κιθαρίστα της μπάντας, αλλά σταματώ εδώ γιατί θα έχουμε δράματα). Και επειδή είχα απορία τι απέγινε εκείνο “το μήνυμα στο 2000” στο “Μανιφέστο”, ο Σαλβαδόρ το επικαιροποίησε: Το έστειλε “στο 3000”! Αυτή είναι η μουσική: Φωτιά ο Σαλβαδόρ, άνεμος ο Παυλίδης κι εμείς μιά ζωή παλεύοντας στα μεταίχμια.

Θα είμαστε πάντα τα τραγούδια και τα μπαρ που μάς μεγάλωσαν και που μας θυμίζουν τελικά το ποιοι είμαστε και από πού ερχόμαστε.

Και οι γερόλυκοι του ροκ ν’ ρολ γίνονται καθρέφτης σε όλο αυτό. "Here we are now, entertain us!". Υγιαίνετε! Και να διαβάζετε! Στο Σύνταγμα ανταλλάσσονται βιβλία!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους