Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🛑 Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΜΥΘΟΥ Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ίσως μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις πολιτικής ανόδου και κατάρρευσης στη σύγχρονη ελληνική ιστορία.

Ένα κόμμα που από το περιθώριο βρέθηκε μέσα σε ελάχιστα χρόνια στην κορυφή της εξουσίας, κατέληξε να αυτοδιαλύεται με τρόπο οδυνηρό και δημόσιο, χάνοντας όχι μόνο την εκλογική του δύναμη αλλά κυρίως την πολιτική και ηθική του αξιοπιστία.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν απλώς οι πολιτικές του ήττες.

Ήταν ότι ποτέ δεν κατάφερε να μετατραπεί σε ένα πραγματικά σοβαρό, οργανωμένο και ιστορικά γειωμένο κόμμα εξουσίας.

Η εκτόξευσή του δεν στηρίχθηκε σε βαθιές κοινωνικές ρίζες, ούτε σε μια μακρά διαδικασία πολιτικής ωρίμανσης.

Ήταν προϊόν μιας ιστορικής συγκυρίας: της κατάρρευσης του παλιού πολιτικού συστήματος μέσα στην οικονομική κρίση. ✓ Η ΑΝΟΔΟΣ ΧΑΡΗ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ Alexis Tsipras Καθοριστικός παράγοντας αυτής της ανόδου υπήρξε αναμφίβολα ο Αλέξης Τσίπρας.

Το πολιτικό του ένστικτο, η επικοινωνιακή του ικανότητα και η δυνατότητά του να εκφράσει την κοινωνική αγανάκτηση εκείνης της περιόδου έδωσαν στον ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηριστικά μεγάλου λαϊκού ρεύματος.

Πολλά στελέχη όμως μπέρδεψαν τη δυναμική του ηγέτη με τις δικές τους ικανότητες.

Πίστεψαν ότι η ιστορία τους χρωστά.

Αντί να οικοδομήσουν ένα κόμμα με δομές, σοβαρότητα και συλλογικότητα, αφέθηκαν στην αυταρέσκεια, στις προσωπικές στρατηγικές και στους εσωτερικούς ανταγωνισμούς.

Η εξουσία αντιμετωπίστηκε όχι ως ευθύνη αλλά ως φυσική κατάσταση.

Αυτό εξηγεί γιατί, μόλις χάθηκε η προοπτική επιστροφής στην κυβέρνηση, άρχισε η αποσύνθεση.

Οι προσωπικές φιλοδοξίες βγήκαν στην επιφάνεια και το κόμμα μετατράπηκε σε πεδίο εσωτερικού πολέμου. ✓ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑ ΧΩΡΙΣ ΒΑΘΙΕΣ ΡΙΖΕΣ Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει τα χαρακτηριστικά ενός μεγάλου ευρωπαϊκού προοδευτικού κόμματος.

Δεν μαζικοποιήθηκε ουσιαστικά, δεν δημιούργησε ισχυρούς δεσμούς με την κοινωνία και δεν οικοδόμησε σταθερούς μηχανισμούς πολιτικής παραγωγής.

Η εικόνα του «ψιλικατζίδικου που έγινε πολυκατάστημα» αποτυπώνει με ακρίβεια αυτή την πραγματικότητα.

Η οργανωτική κουλτούρα παρέμεινε μικρή, προσωποκεντρική και πρόχειρη, ακόμη και όταν το κόμμα διαχειριζόταν την εξουσία της χώρας.

Κυριάρχησε η λογική του εύκολου δρόμου, της γρήγορης ανάδειξης και της διαρκούς εσωτερικής διαπραγμάτευσης.

Όταν ένα πολιτικό σχήμα δεν βασίζεται σε αξίες, ιδέες και θεσμούς αλλά κυρίως σε προσωπικές επιδιώξεις, τότε η κρίση οδηγεί αναπόφευκτα στον κατακερματισμό.

Αυτό ακριβώς συνέβη. ✓ Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑΣ Στην πολιτική οι ήττες ξεπερνιούνται.

Ακόμη και μεγάλα λάθη μπορούν να συγχωρηθούν από την κοινωνία όταν υπάρχει αξιοπιστία, αυτοκριτική και σοβαρότητα.

Εκεί όμως που δεν υπάρχει επιστροφή είναι όταν ένα κόμμα χάνει τη δημόσια εικόνα της σοβαρότητας.

Οι εικόνες εσωστρέφειας, οι δημόσιες συγκρούσεις, οι προσωπικές επιθέσεις και η συνολική εικόνα διάλυσης έπληξαν ανεπανόρθωτα τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η κοινωνία άρχισε να αντιμετωπίζει τα στελέχη του όχι ως υπεύθυνους πολιτικούς παράγοντες αλλά ως μέρος μιας παρακμιακής πολιτικής παράστασης.

Η απώλεια αξιοπιστίας είναι η πιο βαριά πολιτική ήττα.

Και αυτή δεν αφορά μόνο πρόσωπα αλλά συνολικά την παράταξη. ✓ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ Η σημερινή κατάσταση του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει με το τέλος ενός πολιτικού κύκλου που ξεκίνησε με μεγάλες προσδοκίες αλλά κατέληξε σε απογοήτευση.

Το τραγικό είναι ότι αντί να υπάρξει μια συλλογική προσπάθεια ανασυγκρότησης, κυριάρχησε ο πολιτικός κανιβαλισμός και η μάχη προσωπικής επιβίωσης.

Το κόμμα που κάποτε εξέφρασε την ελπίδα μεγάλου μέρους της κοινωνίας εμφανίζεται σήμερα εγκλωβισμένο στις αντιφάσεις, στις αυταπάτες και στα λάθη του.

Και ίσως το πιο σκληρό συμπέρασμα είναι ότι η κατάρρευση αυτή δεν ήρθε κυρίως από τους αντιπάλους του, αλλά από τις ίδιες του τις αδυναμίες, την αλαζονεία και την αδυναμία των στελεχών του να αντιληφθούν το μέγεθος της ιστορικής ευθύνης που κάποτε είχαν αναλάβει. . ✓ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΩΣ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ Μέσα στο κλίμα αποσύνθεσης, εσωστρέφειας και πολιτικής απαξίωσης που βιώνει σήμερα ο προοδευτικός χώρος, η επάνοδος του Αλέξη Τσίπρα μοιάζει πλέον όχι απλώς ως μια πιθανότητα, αλλά ως αναγκαία πολιτική λύση. Ο Αλέξης Τσίπρας παραμένει ο μοναδικός πολιτικός που κατάφερε να ενώσει ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις, να εκφράσει την αγωνία της κοινωνίας και να δώσει προοπτική διακυβέρνησης στην προοδευτική παράταξη.

Παρά τα λάθη και τις δυσκολίες, διαθέτει ακόμη πολιτικό κύρος, διεθνή αναγνώριση και εμπειρία εξουσίας που κανένα άλλο στέλεχος δεν διαθέτει σήμερα.

Η σημερινή κρίση απέδειξε ότι χωρίς ηγεσία με πολιτικό βάθος, σοβαρότητα και λαϊκό έρεισμα, ο χώρος οδηγείται σε κατακερματισμό και απαξίωση.

Η επιστροφή του δεν αφορά μόνο ένα κόμμα.

Αφορά την ανάγκη να αποκτήσει ξανά η κοινωνία ελπίδα, προοπτική και αξιόπιστη εναλλακτική απέναντι στη συντηρητική κυριαρχία. . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους