Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Georgios Angelopoulos είναι φίλος μου. Γνωριστήκαμε πριν 45 περίπου χρόνια, όταν βρεθήκαμε ένα πρωινό του 1981 καταμεσής του Θεσσαλικού κάμπου, για να υπηρετήσουμε τη στρατιωτική μας θητεία, στην 110 Πτέρυγα Μάχης. Ο Γιώργος ήταν από τα πιο αγαπητά πρόσωπα της Μοίρας Εφοδιασμού.

Κι η δημοφιλία δεν οφειλόταν μόνον στον καλό χαρακτήρα του και στη συναδελφικότητα του.

Συνήθιζε να αφηγείται ενδιαφέρουσες ιστορίες, των οποίων ο πράος ρεαλισμός διανθιζόταν από ένα κοφτό, και πανέξυπνο χιούμορ.

Στον χρόνο που μας άφηναν οι υπηρεσίες, οι καθημερινές σκοπιές και οι αγγαρείες, διαβάζαμε και συζητούσαμε πολύ.

Δεν θυμάμαι όμως ποτέ, να μου είχε εκφράσει την επιθυμία να γράψει κάποιο βιβλίο.

Φαίνεται όμως πως ο χρόνος δούλευε με τον δικό του, αθόρυβο τρόπο.

Αφού ο Γιώργος πέρασε μια επιτυχή επαγγελματική ζωή, ως διευθυντικό στέλεχος μεγάλων επιχειρήσεων, η αφηγηματική του και μυθοπλαστική του δεινότητα αφυπνίστηκε.

Αφου τέντωσε τα μέλη της, και δοκίμασε τη δύναμή τους, ρίχτηκε στη δουλειά.

Έτσι, μετά το πρώτο του βιβλίο: «Ο Στάλης και άλλα διηγήματα», έχει προχωρήσει στο δεύτερο: Το «Έγκλημα χωρίς τιμωρία», και τα δυο από τις εκδόσεις Άρτεμις.

Αυτό λοιπόν το βιβλίο, ένα μυθιστόρημα, από τα λίγα νομίζω, που έχουν γραφεί για τον κόσμο των σύγχρονων εταιρικών ομίλων, θα παρουσιαστεί την προσεχή Τετάρτη, στο καφέ Leaf, στον Νέο Κόσμο (λεπτομέρειες στον 1ο σύνδεσμο). Ο Γιώργος μού ζήτησε να σχολιάσω, στην παρουσίαση αυτή το βιβλίο του.

Κι εγώ ανταποκρίθηκα, όχι μόνο διότι το αίτημά του ήταν τιμητικό και ο ίδιος φίλος μου.

Ανταποκρίθηκα και με την πλεονεξία του αναγνώστη που δεν του φτάνει η απόλαυση την οποία απεκόμισε, διαβάζοντας ένα βιβλίο. Θέλει να βρει και κάποιον ακροατή να του τη μεταδώσει...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους