Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η παγίδα του Θουκυδίδη Κατά την εναρκτήρια ομιλία της συνόδου κορυφής που πραγματοποιήθηκε μεταξί Σι και Τραμπ στο Πεκίνο, ο Σι δήλωσε: «Ο κόσμος έχει φτάσει για άλλη μια φορά σε ένα νέο σταυροδρόμι.

Είναι κρίσιμο το αν οι ΗΠΑ και η Κίνα μπορούν να ξεπεράσουν την παγίδα του Θουκυδίδη και να ανταποκριθούν από κοινού στις παγκόσμιες προκλήσεις για να φέρουν περισσότερη σταθερότητα στον κόσμο». Τι όμως είναι η «παγίδα του Θουκυδίδη»; Το lifo.gr μάς παρέχει ενημερωτικό υλικό: «Η παγίδα του Θουκυδίδη είναι ένας όρος που διαδόθηκε από τον Αμερικανό πολιτικό επιστήμονα Γκράχαμ Τ. Άλισον για να περιγράψει μια φαινομενική τάση προς τον πόλεμο όταν μια αναδυόμενη δύναμη απειλεί να εκτοπίσει μια υπάρχουσα μεγάλη δύναμη ως περιφερειακό ή διεθνές ηγεμόνα.

Ο όρος εφαρμόζεται κυρίως στην ανάλυση των σχέσεων Κίνας-Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Άλισον ηγήθηκε μιας μελέτης στο Κέντρο Επιστήμης και Διεθνών Υποθέσεων Belfer του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, η οποία διαπίστωσε ότι, μεταξύ ενός δείγματος 16 ιστορικών περιπτώσεων μιας αναδυόμενης δύναμης που ανταγωνιζόταν μια κυρίαρχη δύναμη, οι 12 κατέληξαν σε πόλεμο.

Με βάση μια παρατήρηση του Θουκυδίδη στο έργο του «Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου» ότι «ήταν η άνοδος της Αθήνας και ο φόβος που αυτή ενστάλαξε στη Σπάρτη που έκανε τον πόλεμο αναπόφευκτο, μια ανερχόμενη δύναμη (όπως η Αθήνα) αμφισβητεί το καθεστώς μιας κυρίαρχης δύναμης (όπως η Σπάρτη) -με πληροφορίες από Chosun, Times Now Newshttps: www.lifo.gr/ 14/5 • «Η παγίδα» στη δική μας διάσταση. Η Κύπρος ως «ανερχόμενη δύναμη», ότι με περιοδείες μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς και να επιβάλει τους όρους της.

Έτσι η Ε/Κ κοινωνία δέσμια μιας «παγίδας», δίνει κύριο βάρος στην καταγγελία, στις εξωτερικές εντυπώσεις, στις εικόνες τις οποίες ένα μέρος της κοινής γνώμης τις εκλαμβάνει ως αληθινές • «Η παγίδα του Θουκυδίδη»: Η πολιτική της ελευθερίας αντικαθίσταται από την τεχνική της καταγγελίας.

Η πεποίθηση ότι το δίκαιον παράγει αυτόματα θετικά αποτελέσματα, προερχόταν από την παντελή άγνοια του τρόπου λειτουργίας του διεθνούς συστήματος -άγνοια πλήρως δικαιολογημένη, καθότι η ύλη αυτή δεν διδασκόταν στις «ιερατικές» σχολές της νήσου.

Παρά την λεκτική κατατρόπωση των εχθρών, με εξαίρεση την ένταξη στην ΕΕ-, παίζουμε και χάνουμε.

Αγνοούμε το δάσος και παίζουμε συνοικιακά παίγνια με το δέντρο.

Η καταγγελία αντικαθιστά την ευθύνη και η περιγραφή του προβλήματος, την ηγετικότητα • Η «παγίδα του Θουκυδίδη» μάς απομακρύνει από την επαφή με την πραγματικότητα.

Έτσι, θεωρούμε ότι όλοι οι αλλοι έχουν μιαν ευθύνη απέναντι στη νήσο των αγίων και η ίδια η νήσος καμμία ευθύνη απέναντι στον εαυτό της.

Γι’ αυτό, παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι για να φτάσεις σε μια κοινή βάση χρειάζονται να συμφωνήσουν πλείονες του ενός παίκτες • Η ένταξη στην ΕΕ προσέφερε ευκαιρίες, εργαλεία για να λύσεις κεφάλαια όπως ασφάλεια, οικονομία, υποδομές, προγράμματα συμφιλίωσης, περισσότερες προοπτικές στη νέα γενιά κλπ.

Γυρίζουμε την πλάτη στα μόνα πλεονεκτήματά μας, καθώς μέρος της ηγεσίας θα έχανε το μόνο της «προνόμιο», να διασώζει κάθε Κυριακή την ΚΔ με ομιλίες σε εορτές, εκκλησιές, πανηγυρικούς! Προφανώς, αυτό το κομμάτι της ηγεσίας, γνωρίζει πως σε άλλες συνθήκες, η νήσος θα αναζητούσε πολιτικούς ευρέως φάσματος, ας πούμεν, έναν Βασιλείου ή έναν Ακιντζί. • Η πεμπτουσία της κυπριακής διάστασης της «παγίδας του Θουκυδίδη»: «Αν κουτουλλώ στον τοίχο και ο τοίχος μένει ακίνητος, η ευθύνη ανήκει στον τοίχο γιατί δεν υπάκουσε στην εντολή μας να κάνει πέρα!»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους