Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μεγαλώσαμε με μια ύπουλη εξίσωση...πόνος = εξέλιξη. Ότι αν αντέξεις αρκετά, αν πονέσεις αρκετά, αν «περάσεις τα δύσκολα», κάτι καλό θα βγει.

Θα ωριμάσεις.

Θα δυναμώσεις.

Θα γίνεις καλύτερος άνθρωπος.

Η ψυχή όμως δεν δουλεύει έτσι.

Ο πόνος από μόνος του δεν θεραπεύει.

Ο πόνος δεν έχει καμία εγγύηση μεταμόρφωσης.

Ο πόνος απλώς… πονά.

Αν ο πόνος θεράπευε, τότε όλοι όσοι υπέφεραν θα ήταν σοφοί, γαλήνιοι και συναισθηματικά ώριμοι.

Κι όμως, στην κλινική πραγματικότητα βλέπουμε συχνά το αντίθετο: άνθρωποι που πόνεσαν πολύ, έγιναν πιο σκληροί, πιο καχύποπτοι, πιο ελεγκτικοί, πιο αποσυνδεδεμένοι. Γιατί; Γιατί ο πόνος, όταν δεν νοηματοδοτείται, δεν ενσωματώνεται. Αποθηκεύεται.

Και αποθηκευμένος πόνος δεν γίνεται σοφία.

Γίνεται μηχανισμός.

Γίνεται υπερέλεγχος, συναισθηματικό μούδιασμα, δυσκολία στην εγγύτητα, επανάληψη του ίδιου μοτίβου με άλλο πρόσωπο «δεν χρειάζομαι κανέναν» ή το άλλο άκρο «χωρίς εσένα δεν υπάρχω». Η ψυχή δεν μαθαίνει από τον πόνο.

Η ψυχή μαθαίνει, κράτα το αυτό,το νόημα που δίνεται στον πόνο.

Κι αυτό είναι τελείως διαφορετικό πράγμα.

Η θεραπεία δεν λέει «θα πονέσεις για να γίνεις καλά»..Λέει...θα συναντήσεις τον πόνο σου με ασφάλεια, για να μη χρειάζεται πια να σε κυβερνά..Η διαφορά είναι τεράστια..Άλλο να πονάς μόνος σου, μέσα στην ενοχή, τη ντροπή και την αυτοκατηγορία.

Κι άλλο να πονάς μέσα σε σχέση, μέσα σε πλαίσιο, μέσα σε λέξεις που βάζουν τάξη στο χάος..Ο πόνος που θεραπεύει δεν είναι περισσότερος.

Είναι λιγότερο μοναχικός.

Και κάτι ακόμα που δύσκολα αντέχεται να ειπωθεί.. Δεν βγαίνουν όλοι καλύτεροι από τον πόνο.

Κάποιοι βγαίνουν πιο κλειστοί.

Κάποιοι πιο θυμωμένοι.

Κάποιοι απλώς κουρασμένοι.

Η θεραπεία δεν εξιδανικεύει τον πόνο.

Δεν τον κάνει μετάλλιο.

Δεν σου λέει «έπρεπε να περάσεις αυτά για να γίνεις αυτό που είσαι». Σου λέει κάτι πιο ειλικρινές..Δεν έπρεπε.

Αλλά αφού έγιναν, ας μη γίνουν αφεντικό σου..Το ζητούμενο δεν είναι να δικαιωθεί ο πόνος.

Είναι να σταματήσει να οργανώνει τη ζωή σου.

Γιατί η πραγματική ίαση δεν είναι να αντέχεις περισσότερο.Είναι να μην χρειάζεται πια να αντέχεις για να υπάρξεις.

Λένε ότι τον Θεό τον βλέπεις μέσα από δάκρυα. Εγώ θα προσθέσω.. μόνο αν τους δώσεις νόημα. Αλλιώς, είναι απλώς δάκρυα. Ευάγγελος Ορφανίδης κλινικός ψυχολόγος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους