Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μαρίνα, σε παρακαλώ... τουλάχιστον σκέψου το!» Η φωνή του Ανδρέα αντηχούσε μέσα στο σαλόνι μας, κι εγώ έσφιγγα το μαξιλάρι στα χέρια μου.

Ήταν περασμένα μεσάνυχτα.

Το μόνο που άκουγα ήταν ο τριγμός από τα κουφώματα και το σφυροκόπημα της καρδιάς μου.

Γύρισα και τον κοίταξα, αναζητώντας απελπισμένα απαντήσεις στα μάτια του. «Να σκεφτώ τι ακριβώς; Ότι πρέπει να κοιμάμαι κάτω από την ίδια στέγη με την πρώην σου, για να μην πληρώνεις διατροφή; Πώς να το δεχτώ αυτό, Ανδρέα;» Με πλησίασε, τα χέρια του απλωμένα – για να ηρεμήσει εμένα ή για να μαζέψει τα κομμάτια μιας τρελής ιδέας; «Δεν το κάνω για εμάς, το κάνω για τον Κωστή.

Θα είναι καλύτερα να μεγαλώνει το παιδί μας χωρίς χρηματικά προβλήματα.

Δεν αντέχω τους δικηγόρους, τους καβγάδες, τα χαμένα λεφτά.

Σε παρακαλώ...» Τον διέκοψα, βουρκωμένη: «Κι εμένα; Εμένα με ρώτησες; Νομίζεις ότι γίνεται να συνυπάρξουμε, τρεις ενήλικες με τέτοιο παρελθόν; Στην Ελλάδα ζούμε, το ξέρεις; Τι θα πουν οι γείτονες, η μάνα μου;» Μετά από τριάντα βουβά δευτερόλεπτα, έγειρε το κεφάλι του. «Δεν με νοιάζει τι θα πουν... Μόνο εσύ με νοιάζεις.

Σε θέλω στη ζωή μου, αλλά δεν μπορώ άλλο αυτή την οικονομική πίεση. Η Ελένη κι ο Κωστής κινδυνεύουν να μείνουν στο δρόμο, τα χρέη τους πνίγουν...» Έκλεισα τα μάτια, προσπαθώντας να καταλάβω πού είχε χαθεί η ήρεμη καθημερινότητά μου.

Πριν ένα χρόνο, όταν μετακόμισα με τον Ανδρέα, νόμιζα ότι τα δύσκολα ανήκαν στο παρελθόν.

Ένας χωρισμένος άντρας με παιδί, τι το παράξενο; Μαζί του βρήκα μια δεύτερη ευκαιρία.

Είχα αφήσει πίσω τον παλιό μου γάμο και μετρούσα κάθε μέρα ως δώρο.

Μέχρι τώρα.

Δυο μέρες μετά, η πίεση είχε μεταδοθεί σαν λοιμώδης ασθένεια στο σπίτι.

Ο αδελφός μου, ο Φώτης, με πήρε τηλέφωνο – μάλλον κάτι είχε μυριστεί. «Συμβαίνει κάτι με τον Ανδρέα;» Πήρα μία βαθιά ανάσα. «Ο Ανδρέας... μού ζήτησε να φιλοξενήσουμε την πρώην του για οικονομικούς λόγους.

Αν δεχτώ, θα γλιτώσει τη διατροφή.

Αν όχι... δεν ξέρω.

Κινδυνεύει να χάσει τη δουλειά του απ’ τα χρέη.

Δεν άντεχα να το πω στη μάνα...» Ο Φώτης βόγγηξε. «Μαρίνα, αυτό δεν είναι λύση! Σκέψου το παιδί, τον Κωστή! Πώς θα νιώθει να βλέπει τους γονείς του μαζί, αλλά όχι σαν οικογένεια; Κι εσύ;» Ήθελα να του εξηγήσω πως δεν είμαι άκαρδη.

Θυμήθηκα τη μικρή, σκοτεινή κουζίνα του πρώτου μου σπιτιού με τον πρώην άντρα μου και το πώς μια λάθος απόφαση έγινε σκιά μου για χρόνια.

Το ίδιο λάθος πήγαινα να κάνω; Να θυσιάσω τον εαυτό μου για ...ποιόν ακριβώς; Το παιδί; Τον άντρα μου; Το ίδιο βράδυ, μες στη νοτισμένη βροχή, η Ελένη ήρθε στο σπίτι για να "συζητήσουμε." Φορούσε ένα παλιό τζιν και ένα μαύρο φούτερ.

Στάθηκε αμήχανη στο διάδρομο, με τα κλειδιά στο χέρι, τα μάτια κόκκινα απ’ τα κλάματα. «Μαρίνα... ξέρω πόσο δύσκολο είναι αυτό.

Πίστεψέ με, δεν το θέλω ούτε εγώ.

Αν ήμουν μόνη, θα έμενα στον δρόμο, αλλά ο Κωστής... Τον Ανδρέα δεν τον ενοχλώ, αυτός φταίει για πολλά, αλλά το παιδί... Για το παιδί μπορώ να υπομένω τα πάντα.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους