JDD : Ένα ζόμπι στο Νο 10 της Ντάουνινγκ Στριτ Εγκαταλελειμμένος ακόμη και από το ίδιο του το κόμμα, ο Βρετανός πρωθυπουργός γαντζώνεται στην εξουσία, ενώ οι Εργατικοί βυθίζονται ολοένα και...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τίποτα δεν φαίνεται να τον κλονίζει.

Ούτε οι κυβερνητικές κρίσεις ούτε οι εκλογικοί εξευτελισμοί. Στο Λονδίνο, ο μόνος για τον οποίο κανείς δεν αμφιβάλλει ότι θα επιβιώσει πολιτικά από την εποχή του Κιρ Στάρμερ λέγεται Λάρι.

Ο γάτος της Ντάουνινγκ Στριτ, εγκατεστημένος εκεί από το 2011, έχει ήδη δει να περνούν πέντε Βρετανοί πρωθυπουργοί.

Και ενώ ο Στάρμερ παλεύει να κρατηθεί στην εξουσία, ο ατάραχος Λάρι μοιάζει ήδη να περιμένει τον επόμενο ένοικο μπροστά στη διάσημη μαύρη πόρτα του Νο 10. Η βρετανική πολιτική παράδοση είναι αμείλικτη: οι πρωθυπουργοί δεν πέφτουν από τα χτυπήματα της αντιπολίτευσης, αλλά από τα μαχαίρια των δικών τους. Ο Κιρ Στάρμερ το βιώνει αυτό εδώ και δέκα ημέρες.

Τρία μέλη της κυβέρνησής του παραιτήθηκαν.

Επικεφαλής των εσωκομματικών ανταρτών, ο υπουργός Υγείας Ουές Στρίτινγκ εγκατέλειψε την κυβέρνηση την Πέμπτη, με μια επιστολή που έμοιαζε περισσότερο με πολιτικό επικήδειο:�«Εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει όραμα, υπάρχει κενό.

Εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει κατεύθυνση, υπάρχει παρέκκλιση». Μετά τη βαριά ήττα των Εργατικών στις τοπικές εκλογές της 7ης Μαΐου, περισσότεροι από 90 βουλευτές του κόμματος ζήτησαν δημόσια την παραίτηση του ίδιου τους του πρωθυπουργού. Ο Στάρμερ όμως αρνείται να εγκαταλείψει.

Επικαλείται τον κανονισμό του κόμματος, σύμφωνα με τον οποίο μόνο μια επίσημη διαδικασία αμφισβήτησης μπορεί να τον εξαναγκάσει σε αποχώρηση.

Μέχρι στιγμής όμως κανείς δεν την έχει κινήσει.

Σαν να βρίσκεται σε άρνηση της πραγματικότητας, επαναλαμβάνει ότι μια αλλαγή ηγεσίας θα βύθιζε τη χώρα στο ίδιο «χάος» που κατέστρεψε τους Συντηρητικούς. Η Ομιλία του Θρόνου την Τρίτη υποτίθεται ότι θα έδινε νέα ώθηση στην κυβέρνηση των Εργατικών.

Αντί γι’ αυτό, αποκάλυψε ακόμη πιο έντονα τη φθορά της.

Ούτε λέξη για τη μεταρρύθμιση των κοινωνικών επιδομάτων, τη στιγμή που ο αριθμός των δικαιούχων του Universal Credit —συμβόλου, για πολλούς, της κουλτούρας εξάρτησης από το κράτος στη Βρετανία— απειλεί να φτάσει τα δέκα εκατομμύρια μέχρι το τέλος της δεκαετίας.

Αντί για συνεκτικό πρόγραμμα, παρουσιάστηκαν αποσπασματικά μέτρα: ένας φόρος στις διακοπές εντός Βρετανίας, σχέδια περιορισμού των λαϊκών ενόρκων σε ορισμένες δίκες και ο νόμος Μίλιμπαντ για την ενεργειακή ανεξαρτησία, που απαγορεύει κάθε νέο πρόγραμμα εξόρυξης στη Βόρεια Θάλασσα.

Για να μπορέσουν πάντως να ανατρέψουν τον Στάρμερ, οι αντίπαλοί του πρέπει να συγκεντρώσουν την υποστήριξη του ενός πέμπτου των βουλευτών των Εργατικών — δηλαδή 81 βουλευτών — ώστε να ενεργοποιηθεί επίσημα η διαδικασία αμφισβήτησης.

Ένας στόχος που παραμένει ακόμη μακρινός.

Οι βουλευτές που ζητούν την αποχώρησή του αποτελούν ένα ετερόκλητο μπλοκ, ενωμένο περισσότερο από τον πανικό παρά από την ύπαρξη ενός κοινά αποδεκτού διαδόχου.

Γιατί το πρόβλημα των Εργατικών δεν είναι μόνο ο Στάρμερ, αλλά και το τι θα ακολουθήσει μετά από αυτόν.

Όλοι φοβούνται το ίδιο πράγμα: να βυθιστούν μαζί του.

Ποιος θα μπορούσε να τον διαδεχθεί ; Πρώτο όνομα που ακούγεται είναι εκείνο της Άντζελα Ρέινερ.

Η πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είχε αναγκαστεί να αποχωρήσει τον Σεπτέμβριο του 2025 έπειτα από σκάνδαλο με ακίνητο: κατηγορήθηκε ότι εξαπάτησε την εφορία κατά την αγορά ενός διαμερίσματος στο Χόουβ, παραθαλάσσια πόλη κοντά στο Μπράιτον.

Παραδέχθηκε «λάθος», παραιτήθηκε, αλλά την Πέμπτη οι φορολογικές αρχές ανακοίνωσαν ότι δεν υπήρξε σκόπιμη φοροδιαφυγή.

Αμέσως μετά δήλωσε ότι δεν επιθυμεί να «πυροδοτήσει» ανταρσία εναντίον του Στάρμερ — φροντίζοντας πάντως να μη κλείσει καμία πόρτα.

Ένα άλλο όνομα που κυκλοφορεί είναι εκείνο του Άντι Μπέρναμ.

Ο δήμαρχος του Μεγάλου Μάντσεστερ, γνωστός και ως «Βασιλιάς του Βορρά», εκφράζει μια πιο λαϊκή και γειωμένη πολιτική.

Είναι επίσης ο μόνος σημαντικός Εργατικός που εξακολουθεί να απολαμβάνει κάποια δημοτικότητα: το 35% των Βρετανών έχει θετική γνώμη γι’ αυτόν, όταν μόλις το 19% λέει το ίδιο για τον Στάρμερ.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: ο Μπέρναμ δεν είναι πλέον βουλευτής. Την Πέμπτη η κατάσταση άλλαξε, όταν ο βουλευτής Τζος Σάιμονς του παραχώρησε την έδρα του στην περιφέρεια Μέικερφιλντ. Ο Μπέρναμ δεν χρειάζεται να εγκαταλείψει τη δημαρχία πριν από την αναπληρωματική εκλογή της 18ης Ιουνίου και θα παραιτηθεί μόνο αν εκλεγεί.

Μια ήττα όμως θα ήταν αρκετή για να καταστρέψει οριστικά τις φιλοδοξίες του. Ο Νάιτζελ Φάρατζ υποσχέθηκε ήδη ότι θα ρίξει εκεί «όλες του τις δυνάμεις», καθώς το Reform είχε συγκεντρώσει το 50% των ψήφων στις τοπικές εκλογές της περιφέρειας.

Όσο για τον Στρίτινγκ, με μόλις 16% θετικές γνώμες, ο άνθρωπος που θέλει να ανατρέψει τον πρωθυπουργό είναι σχεδόν εξίσου αντιδημοφιλής με εκείνον.

Απομένει έτσι ο Εντ Μίλιμπαντ, ήδη ηττημένος στις εκλογές του 2015 — ένας προσωρινός «μεταβατικός» ηγέτης, λένε ακόμη και οι σύμμαχοί του, μέχρι να εμφανιστεί ο Μπέρναμ.

Αυτό είναι σήμερα το Εργατικό Κόμμα του 2026: ένας αρχηγός που αρνείται να φύγει και πιθανοί διάδοχοι που κανείς δεν θέλει πραγματικά. Στο Γουέστμινστερ, μάλιστα, ο όρος «Starmergeddon» έχει πλέον αλλάξει σημασία.

Για μήνες οι Συντηρητικοί τον χρησιμοποιούσαν για να περιγράψουν την «αποκάλυψη» που υποτίθεται ότι θα έφερνε ο Στάρμερ στη Βρετανία.

Τώρα όμως είναι οι ίδιοι οι Εργατικοί που χρησιμοποιούν τη λέξη για να περιγράψουν την καταστροφή που απειλεί την ίδια την ύπαρξη του κόμματος. Στο Λονδίνο, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα πέσει ο Στάρμερ, αλλά πόσος χρόνος του απομένει ακόμη πριν περάσει οριστικά την μαύρη πόρτα του Νο 10, κάτω από το αδιάφορο βλέμμα του Λάρι. Le Journal du Dimanche 17/5/26

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους