Μνημονεύαμε πάλι χθες το βράδυ με την ξαδέρφη μου τις γιαγιάδες και τις μαμάδες μας, πάντα κάπως γίνεται όταν βρισκόμαστε και γυρίζει η κουβέντα σ' αυτές. "Τί μας βρήκε!" έλεγε η θεία Άννα όποτε της...

Πλήρες Κείμενο:

Μνημονεύαμε πάλι χθες το βράδυ με την ξαδέρφη μου τις γιαγιάδες και τις μαμάδες μας, πάντα κάπως γίνεται όταν βρισκόμαστε και γυρίζει η κουβέντα σ' αυτές. "Τί μας βρήκε!" έλεγε η θεία Άννα όποτε της εκμυστηρευόμουν τα βάσανά μου - και όμως, όλες αυτές οι ξεχασμένες εκφράσεις που ακούγονται τώρα παλιομοδίτικες ήταν τόσο ακριβείς.

Γιατί τα βάσανα και οι χαρές μας βρίσκουν, εμείς δεν καταφέρνουμε τίποτα από μόνοι μας, δεν είμαστε ελεύθεροι, ούτε γενναίοι σαν τις νυχτοπεταλούδες, που στις τελευταίες συναντήσεις μας με τη θεία μου πετάριζαν τριγύρω μας, οδηγώντας τη συζήτηση έξω απ' το σπίτι.

Έστριβαν στην οδό Χάουλαντ κι' εγώ τις ακολουθούσα, αν και ήξερα πως κατευθυνόταν προς τη Β' πλατεία, στο σπίτι μου, στο παλιό σπίτι της οικογένειας, απ' όπου δηλαδή κρατάει η σκούφια τους και που είναι ο συνδετικός κρίκος όλων των ιστοριών.

Έτσι, αργά τη νύχτα, βρήκα μια να επιπλέει στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, μέσα στην κατσαρόλα.

Έκανε την ψόφια, αλλά πετάριζε ακόμα μέσα στο νερό και μόλις την είδα, αν και είναι τρομερά ανθεκτικές, οργάνωσα τη διάσωσή της.

Τη μάζεψα με ένα μικρό κουταλάκι, την έβγαλα έξω στο πεζούλι, στο πίσω μπαλκόνι και τη φυσούσα ελαφρά για να συνέλθει.

Μόλις στέγνωσαν τα φτερά της πέταξε και ενώθηκε με τις άλλες γύρω από τη λάμπα, εκεί που μαζεύονται όλες τη νύχτα και ποιος ξέρει τι εξυφαίνουν κάθε φορά. Υ.Γ. Οι νυχτοπεταλούδες είναι το κατεξοχήν πράγμα με φτερά, όπως λέει για την ελπίδα στο γνωστό ποίημα της η Έμιλυ Ντίκινσον.

Οι νυχτοπεταλούδες είναι τόσο πολλά μαγικά πράγματα εκτός από σκόροι, που κι' αν τρώνε καμμιά φορά και κανένα ρούχο δεν έγινε και τίποτα, όλοι έχουμε πάθη και αδυναμίες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους