Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τη συνάντησα ένα απόγευμα, όπως συνάντησα τελευταία πολλούς ανθρώπους. Νέα, γύρω στα είκοσι κάτι, ίσως λίγο πριν τα 30. Ήταν νευρική.

Στον τρόπο που μιλούσε ο θυμός έσμιγε με το παράπονο.

Είχε μια ένταση σαν να προσπαθούσε να νικήσει όσα την πνίγουν. «Μας λέτε να ψηφίσουμε», είπε, «αλλά για τι;» Κάπως έτσι άνοιξε η κουβέντα.

Ο μισθός που δεν φτάνει ούτε για τα βασικά, τα ενοίκια που την οδήγησαν πίσω στο σπίτι των γονιών, τα ταξίδια που αναβάλλονται συνεχώς.

Για φίλους που δεν επέστρεψαν ποτέ από τις σπουδές κι άλλους φίλους που έφυγαν.

Για τα όνειρα που δεν μπορούν να εκπληρωθούν.

Κι όμως αυτή δεν ήταν μια προσωπική ιστορία.

Ήταν μια ιστορία που αφορούσε πολλούς νέους ανθρώπους.

Τα τελευταία χρόνια ακούμε συχνά ότι «ο κόσμος απομακρύνεται από την πολιτική». Η αποχή αυξάνεται, η δυσπιστία μεγαλώνει, η απογοήτευση βαθαίνει.

Εκείνη δεν το έλεγε θεωρητικά — το ζούσε.

Μου είπε πως σκέφτεται να ψηφίσει «για να τιμωρήσει», ίσως και να μην ψηφίσει καθόλου. «Δεν αλλάζει κάτι», επέμενε.

Και δεν είναι τυχαίο που το λέει.

Αυτή της η στάση είναι το αποτέλεσμα πολιτικών που έχουν κυριαρχήσει τα τελευταία χρόνια.

Των πολιτικών της Δεξιάς που υπηρετούν τους λίγους, που προστατεύουν τα κέρδη των μεγάλων, των τραπεζών, των ισχυρών, την ίδια στιγμή που οι δόσεις ανεβαίνουν, η στέγη γίνεται απλησίαστη, οι μισθοί δεν φτάνουν και το κοινωνικό κράτος συρρικνώνεται.

Την άκουγα και σκεφτόμουν πώς οδηγούμαστε αυτό που λέμε συχνά: «Ο κόσμος απομακρύνεται». Στην πραγματικότητα, ο κόσμος δεν απομακρύνεται χωρίς λόγο.

Σπρώχνεται από πολιτικές που του στερούν τη δυνατότητα να ζήσει με αξιοπρέπεια, που του κλείνουν δρόμους, που τον πείθουν, μέρα με τη μέρα, ότι τίποτα δεν αλλάζει.

Μόνο που αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη του συστήματος.

Η αποστασιοποίηση, η «τιμωρητική ψήφος», η αδιαφορία, δεν είναι τίποτα άλλο από διευκόλυνση των ισχυρών (που ήδη κυβερνούν) κόντρα στα συμφέροντα των αδυνάτων.

Όσο οι πολλοί, οι αδύναμοι, οι λιγότερο προνομιούχοι δεν συμμετέχουν τόσο οι λίγοι, οι ισχυροί, έχουν χώρο να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα δεν μπορούμε να παραμένουμε αμέτοχοι και σιωπηλοί.

Χρειαζόμαστε πολιτικές που να συγκρούονται με τα συμφέροντα που παράγουν τις ανισότητες.

Που να απαιτεί ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, ουσιαστική αντιμετώπιση της τραπεζικής αυθαιρεσίας, καταπολέμηση της ακρίβειας, προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων και διασφάλιση αξιοπρεπούς και προσιτής στέγης για όλους και όλες.

Μια πολιτική που να υπηρετεί τους πολλούς έναντι των λίγων.

Το πραγματικό διακύβευμα, λοιπόν είναι αν μέσα από τη ψήφο μας ή την αποχή μας, θα σταθούμε με τους πολλούς ή με τους λίγους.

Η απάντηση δεν είναι άλλη από το ΑΚΕΛ Αριστερά Κοινωνική Συμμαχία, που εδώ και 100 χρόνια διεκδικεί και κατακτά για τους πολλούς.

Που διαχρονικά, αλλά και σήμερα, στέκεται δίπλα στην κοινωνία, που δεν συμβιβάζεται με την αδικία.

Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να πάρουμε πίσω τη δύναμη που μας ανήκει. Ελένη Ευαγόρου Υποψήφια Βουλεύτρια Λευκωσίας ΑΚΕΛ Αριστερά – Κοινωνική Συμμαχία *«Μια ιστορία που αφορά πολλούς: “Γιατί να ψηφίσω;”» Δείτε ολόκληρο το άρθρο στο link στα σχόλια!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους