Ένα παλιό μου κείμενο με αφορμή την παγκόσμια ημέρα μουσείων Emily in Paris Vol2 και ο πολιτιστικός τουρισμός από τα Lidl Αυτό που μου αρέσει στο Emily in Paris είναι ότι μολονότι γεννήθηκε στο...

Πλήρες Κείμενο:

Ένα παλιό μου κείμενο με αφορμή την παγκόσμια ημέρα μουσείων Emily in Paris Vol2 και ο πολιτιστικός τουρισμός από τα Lidl Αυτό που μου αρέσει στο Emily in Paris είναι ότι μολονότι γεννήθηκε στο πλαίσιο μιας σοσιαλμιντιακής (περισσότερο ινσταγκραμικής) τάσης των τελευταίων δέκα και πλέον χρόνων, βάσει της οποίας "βομβαρδιζόμαστε" από παράθυρα από σκαλιστά μπαλκόνια με θέα το Παρίσι, ασημένια δισκάκια με κρουασάν, μακαρόν, κούπες σοκολάτας, πόζες στα πιο κεντρικά σημεία της πόλης κ.ο.κ., τελικά απείχε από τη γλυκανάλατη όψη της influencer που αναζητεί χορηγούς για να κάνει τις βόλτες της στη γαλλική πρωτεύουσα αναπαράγοντας τα ίδια κλισέ. Η Emily είναι συγκροτημένη, ρεαλίστρια, ταλαντούχα, στοχοπροσηλωμένη, με συγκεκριμένη δουλειά να κάνει.

Μπορεί να αγνοεί την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, τη γαλλική φινέτσα και να μην είναι τέρας πνευματικότητας, αλλά έχει τα αντανακλαστικά και το μυαλό να αντιλαμβάνεται και να ψάχνει απαντήσεις σε ό,τι δεν γνωρίζει.

Με αφορμή, αυτό, έρχομαι να θίξω και ένα άλλο θέμα: όλες αυτές οι ορδές που έχουν καταλάβει κάθε μουσείο και λυσσάνε για να βγάλουν μια φωτογραφία μπροστά στη Μόνα Λίζα ή σε κάποιον άλλο σούπερ διάσημο πίνακα και μόνο εκεί, προσπερνώντας όλα τα άλλα έργα (fast access to Mona Lisa σου λένε sites που πουλάνε εισιτήρια και ξεναγήσεις), τι φάση; Μυαλό κουκούτσι, έτσι; Και βλέπω ολόκληρο Δομίνικο Θεοτοκόπουλο να μην τον κοιτάζει κανείς και τρελαίνομαι! Όχι γιατί ήταν Έλληνας αλλά γιατί δεν μπορώ να διανοηθώ ότι ποδοπατιούνται για έναν πίνακα και δεν τους ενδιαφέρει να ρίξουν ματιά στους υπόλοιπους, όσο σημαντικοί και συγκλονιστικοί και αν είναι.

Ώρες-ώρες αναρωτιέμαι τι καταλαβαίνουν αυτοί οι άνθρωποι.

Δηλαδή θα ήθελα να τους ρωτήσω: Πώς σας φάνηκε το Λούβρο, τι αποκομίσατε από την επίσκεψή σας; Να δούμε τι θα πουν.

Θα μου πεις από το να μην πήγαιναν καθόλου, κάτι είναι και αυτό.

Καλός ο πολιτιστικός τουρισμός, αλλά να υπάρχει και περιεχόμενο.

Όχι μόνο για τα μάτια του κόσμου ή της... Μόνα Λίζα. Ο απατηλός κόσμος της ροζ τσιχλόφουσκας. Φωτογραφίες δικές μου από το Λούβρο τον Οκτώβριο του 2024

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους