Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχω κουραστεί να μου λένε ότι φέρομαι στον σκύλο μου σαν να είναι παιδί μου.

Ξέρω πολύ καλά ότι δεν είναι γιος μου.

Είναι ο σκύλος μου... και είναι ένα πλασματάκι που αγαπώ βαθιά.

Σε αντίθεση με ένα παιδί, δεν θα γίνει ποτέ ανεξάρτητος.

Δεν θα φύγει από το σπίτι για να ζήσει τη δική του ζωή.

Θα εξαρτάται από εμένα μέχρι την τελευταία του πνοή: για φαγητό, νερό, περπάτημα και για να νιώθει ασφαλής.

Δεν θα περάσει ποτέ την εφηβεία με τους αναστεναγμούς της και το «εσύ μάμα δεν καταλαβαίνεις τίποτα». Αλλά επίσης δεν θα μπορέσει ποτέ με λόγια να μου πει «ευχαριστώ», «σ' αγαπώ» ή «σε χρειάζομαι». Κι όμως, όλα τα καταλαβαίνω από τα μάτια του, από τον τρόπο που με αγκαλιάζει, από τις μικρές του συνήθειες που μιλούν πιο δυνατά από τα λόγια.

Ο σκύλος μου δεν είναι σαν εμένα.

Δεν έχει κληρονομήσει τίποτα από μένα.

Αλλά δεν θα με κρίνει ποτέ, δεν θα επικρίνει ποτέ τις επιλογές μου, δεν θα μου γυρίσει ποτέ την πλάτη.

Και κατά κάποιο τρόπο... γι' αυτό τον αγαπώ σαν μέρος του εαυτού μου.

Θα τον βλέπω να γερνάει.

Θα τον βλέπω να επιβραδύνει.

Και μια μέρα, θα πρέπει να τον αποχαιρετήσω.

Αυτό σημαίνει να αγαπάς ένα ζωακι, να ξέρεις από την αρχή ότι η καρδιά σου θα ραγίσει μια μέρα... και να το αγαπάς ούτως ή άλλως.

Ο σκύλος μου δεν είναι γιος μου, αλλά είμαι τα πάντα για αυτόν.

Είμαι αυτή που τον προστατεύει, τον ταΐζει, τον καθησυχάζει και τον αγαπά άνευ όρων.

Και αυτό, είτε μας αρέσει είτε όχι... είναι αυτό που κάνει μια μητέρα.

Όσοι δεν καταλαβαίνουν αυτή την αγάπη χάνουν μια εξαιρετική σχέση: να αγαπούν ένα ον που δεν μιλάει, αλλά εκφράζει τα πάντα με ένα βλέμμα.

Ένα πλάσμα που δεν απατά, δεν πληγώνει, δεν λέει ψέματα.

Ένα αγνό πλάσμα.

Ο σκύλος μου δεν είναι γιος μου, αλλά χάρη σε μένα, έχει μια ζωή γεμάτη αγάπη, ασφάλεια και τρυφερότητα. Και εγώ... είμαι περήφανη που είμαι η «μαμά» του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους