Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δυστυχώς, εκ των πραγμάτων, θα σας παρουσιάσω ένα σεντόνι εξηγήσεων. Αν θέλετε, μπορείτε να το παρακάμψετε.

Αν όμως θέλετε να δούμε λίγο την πραγματικότητα και να μη μένουμε πάντα στη γνωστή μιζέρια ότι φταίει μόνο ο τελευταίος τροχός της άμαξας, αφιερώστε λίγο χρόνο και διαβάστε το. Γιατί όχι, δεν φταίει μόνο αυτός. Ευχαριστώ.

Σήμερα έχει αρχίσει η ημέρα των ευθυνών.

Άλλοι λένε ότι όλα έγιναν σωστά, άλλοι ότι έγιναν λάθος, άλλοι ψάχνουν δικαιολογίες και άλλοι ενόχους.

Το θέμα όμως είναι ένα.

Τελικά ποιος έχει την ευθύνη; Ξεκινάμε από την επιλογή των τραγουδιών. Ο Γιώργος Θεοφάνους, ως πρόεδρος της επιτροπής Α’ φάσης, είπε ότι από τις 263 συμμετοχές που κατατέθηκαν, ξεχώρισαν τελικά τα τραγούδια που πέρασαν στην επόμενη φάση.

Και εδώ ξεκινάει το πρώτο λάθος.

Πριν φτάσουμε στο ποιο τραγούδι μας άρεσε ή δεν μας άρεσε, έπρεπε να υπάρχει ξεκάθαρη στρατηγική για το τι ακριβώς θέλουμε να στείλουμε στη Eurovision.

Τραγούδι για την Ευρώπη; Τραγούδι για το ελληνικό κοινό; Τηλεοπτικό προϊόν; Ή μια ασφαλή επιλογή για να μη δυσαρεστηθεί κανείς; Γιατί όλα αυτά είναι διαφορετικά πράγματα.

Ένα πολύ σοβαρό κριτήριο είναι η γλώσσα.

Για εμάς τα ελληνικά έχουν συναίσθημα, βάρος και ταυτότητα.

Για πολλούς Ευρωπαίους όμως ακούγονται περίπου όπως θα ακούγονταν σε εμάς τα κινέζικα.

Όχι επειδή είναι κατώτερη γλώσσα, αλλά επειδή είναι ακαταλαβίστικη για όποιον δεν τη γνωρίζει.

Ας φανταστούμε λοιπόν ότι ακούμε ένα τραγούδι σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνουμε και μέσα σε τρία λεπτά ακούμε 77 φορές τη λέξη «φέρτο». Αν δεν καταλαβαίνεις τη γλώσσα, ακούς απλώς έναν ήχο που επαναλαμβάνεται συνέχεια.

Και εκεί αρχίζει το πρόβλημα.

Εάν αφαιρέσουμε τη γλώσσα, μένει το τραγούδι ως καθαρή μουσική.

Και εκεί υπάρχει δεύτερο πρόβλημα.

Αν ακούσεις μόνο τη μουσική, χωρίς τον τραγουδιστή και χωρίς το συναίσθημα της ερμηνείας, δεν μένει κάτι ιδιαίτερο.

Δεν υπάρχει μεγάλη μελωδική έκπληξη, δεν υπάρχει αλλαγή που να σε τραβάει, δεν υπάρχει ρυθμική δυναμική που να σε σηκώνει, ούτε μουσική κορύφωση που να λες εδώ έγινε κάτι.

Υπάρχει κυρίως μια μονοτονία που μπορεί να ακούγεται αξιοπρεπής, αλλά στη Eurovision το αξιοπρεπές δεν αρκεί.

Εκεί έχεις τρία λεπτά για να μείνεις στο μυαλό του άλλου.

Αν δεν του δώσεις λόγο να σε θυμηθεί, σε ξεχνάει πριν τελειώσει το επόμενο τραγούδι.

Το επόμενο και ίσως μεγαλύτερο θέμα είναι η σκηνική παρουσία. Στη Eurovision η εικόνα δεν είναι διακόσμηση.

Είναι μέρος του ίδιου του τραγουδιού.

Και εδώ έγινε ένα από τα πιο σοβαρά λάθη.

Ενώ σήμερα υπάρχει τεχνολογική δυνατότητα που δεν υπήρχε ποτέ άλλοτε, τα visual effects χρησιμοποιήθηκαν με τρόπο που αντί να στηρίζουν τον τραγουδιστή, είτε τον κάλυπταν είτε τον υποβίβαζαν.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η λέξη «φέρτο» που έβγαινε από το στόμα του.

Ήθελαν προφανώς να το παρουσιάσουν σαν αισθητική video game, αλλά το αποτέλεσμα έβγαινε άτσαλο και άβολο οπτικά.

Αντί να δείχνει έξυπνο εύρημα, έμοιαζε με κακή ψηφιακή ιδέα που υποβίβαζε τον τραγουδιστή.

Και αυτά παρουσιάζονταν από επαγγελματίες και συμβούλους του είδους.

Εκεί δεν μιλάμε πια για λεπτομέρεια.

Μιλάμε για λάθος σκηνικής αντίληψης.

Μετά έβγαιναν διάφορα άλλα παιχνίδια στην οθόνη, που γέμιζαν όλο το πλάνο και ο Ακίλας δεν φαινόταν πουθενά.

Ήταν σαν εξαφανισμένος μέσα στο ίδιο του το τραγούδι.

Στη συνέχεια ήρθε και άλλο εφέ, κάτι σαν ρόμβος, όπου πάλι χανόταν μέσα στην εικόνα.

Δηλαδή η σκηνική του παρουσία καταστράφηκε οριστικά μέσα στα visual effects.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, στον τελικό είχε χειρότερα φωνητικά από ό,τι στις πρόβες.

Η φωνή δεν είχε την ίδια χροιά, δεν είχε σωστή διακύμανση και δεν κράτησε τη σταθερότητα που χρειαζόταν για να στηρίξει το κομμάτι.

Όταν ήδη η σκηνή σε καταπίνει, η φωνή πρέπει να είναι το σημείο που σε σώζει.

Εδώ δεν έγινε ούτε αυτό. Ο Ακίλας είναι μόλις 27 χρονών.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι λίγους μήνες πριν τραγουδούσε στον δρόμο, στην Καπνικαρέα.

Δεν γίνεται λοιπόν να περιμένεις από εκείνον να γνωρίζει μόνος του πώς στήνεται μια παρουσία απέναντι σε χώρες που δουλεύουν τη Eurovision κάθε χρόνο σαν κανονικό τηλεοπτικό και μουσικό προϊόν.

Εκεί έπρεπε να μπουν οι σωστοί άνθρωποι και να τον προστατεύσουν σκηνικά.

Όχι να τον αφήσουν να χαθεί πίσω από εφέ, φώτα και εικόνες που τελικά τραβούσαν περισσότερο την προσοχή από τον ίδιο. Στη Eurovision πρώτα πουλάς πρόσωπο, μετά τραγούδι και μετά σκηνικό.

Αν το σκηνικό καταπίνει το πρόσωπο, τότε έχεις ήδη χάσει το βασικό σου όπλο.

Ακόμα και στο ίδιο το σκηνικό υπήρχε πρόβλημα λογικής.

Εκεί που άλλαζαν τα δωμάτια, αντί να ανοίξει ο χώρος και να δώσει εύρος, βάθος και αίσθηση μεγάλης σκηνής, το πλάνο έκλεισε σε έναν στενό χώρο.

Έτσι χάθηκε το άνοιγμα που έπρεπε να είχε η παρουσία.

Το ίδιο ισχύει και για τα αγάλματα που παρουσιάστηκαν ως σκηνικές μορφές.

Δεν έβγαζαν το βάρος, τη δύναμη και την επιβλητικότητα που θα περίμενες από μια αναφορά σε αρχαίο άγαλμα.

Και εδώ είναι το θέμα.

Δεν χρειάζεται κάθε ιδέα να μεταφέρεται πάνω στη σκηνή.

Η σκηνή δεν είναι αποθήκη συμβολισμών.

Όταν κάτι δεν υπηρετεί το τραγούδι, τον τραγουδιστή και τη συνολική εικόνα, τότε δεν προσθέτει. Αποδυναμώνει.

Ας πάμε όμως στο τρίτο κομμάτι, που ίσως είναι και το βασικότερο.

Το κύρος του τραγουδιστή.

Δεν μπορεί να υπάρχει η φιλοσοφία ότι όταν προκαλείς, κερδίζεις διαφήμιση.

Ο ίδιος ο Ακίλας είπε περίπου ότι προκαλούμε γιατί έτσι μας προσέχουν.

Αυτό είναι μεγάλο λάθος.

Το ότι σε προσέχουν δεν σημαίνει ότι αποκτάς κύρος.

Σε προσέχουν πολλές φορές και για το χειρότερο, όχι για το καλύτερο.

Άλλο προβολή και άλλο σεβασμός.

Άλλο να γίνεσαι θέμα και άλλο να σε παίρνουν στα σοβαρά.

Όταν λοιπόν επιλέγεις να βγεις κραυγαλέος, να κάνεις τη γατούλα στις συνεντεύξεις τύπου και οι άνθρωποι που είναι δίπλα σου δεν σε σταματούν, τότε το λάθος δεν είναι μόνο δικό σου.

Είναι και των συμβούλων σου.

Γιατί εκείνοι έπρεπε να καταλάβουν ότι η Eurovision δεν είναι μόνο χαβαλές και viral στιγμές.

Είναι διεθνής σκηνή, εικόνα χώρας, τηλεοπτική στρατηγική και προσωπικό brand.

Αν χτίσεις brand πάνω στην πρόκληση χωρίς κύρος, μπορεί να σε κοιτάξουν για λίγο, αλλά δεν θα σε σεβαστούν.

Και όταν δεν σε σεβαστούν, δεν σε ψηφίζουν επειδή έκανες εντύπωση.

Σε προσπερνούν.

Άρα το γενικό συμπέρασμα είναι απλό.

Αν ο Ακίλας είχε ένα μερίδιο ευθύνης, το μεγαλύτερο μέρος το είχαν οι υπεύθυνοι γύρω του.

Και πιο πάνω από αυτούς, ευθύνη έχουν όσοι εδώ και χρόνια επιλέγουν και στηρίζουν τους ίδιους ανθρώπους στις ίδιες θέσεις.

Το ακόμα πιο σοβαρό όμως είναι ότι υπάρχει ένας λαός που βλέπει ξεκάθαρα, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, τις λάθος επιλογές και τις λάθος αποφάσεις, αλλά συνεχίζει να ψηφίζει τους ίδιους ανθρώπους για να φέρνουν τα ίδια αποτελέσματα. Όχι μόνο στη Eurovision, αλλά σε ολόκληρη την κοινωνία. Άποψη και κείμενο: Demetres Delios

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους