Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα μικρό αφιέρωμα στους "λάτρεις της Eurovision": Η εθνική μας αφέλεια έχει εξελιχθεί σε είδος λαϊκού θεάματος.

Στέλνουμε σε έναν διεθνή διαγωνισμό έναν νεαρό ντυμένο σαν καρτούν, με αισθητική arcade game, χνουδωτές μπότες και αυτάκια, να κάνει πατίνι στη σκηνή — και μετά απορούμε για το αποτέλεσμα.

Το πιο τραγικό δεν είναι η επιλογή· είναι ότι πείσαμε τον ίδιο και ένα μεγάλο κομμάτι του κοινού πως αυτή η λούτρινη φαντασίωση θα μπορούσε να σταθεί απέναντι σε πραγματικές φωνές, πραγματικές σκηνικές παρουσίες και χώρες που ξέρουν τι σημαίνει «ειδικό βάρος». Και όταν ήρθε η ώρα της αλήθειας, όλοι ξαφνικά θυμήθηκαν τον Αίσωπο.

Το βατραχάκι που φούσκωνε ζηλεύοντας το βόδι — μέχρι που έσκασε.

Μόνο που εδώ δεν έσκασε ο Ακύλας· έσκασε η φούσκα των κολάκων, των «ειδικών», των πάνελ που τον αποθέωναν με υστερία.

Ο ίδιος τουλάχιστον είχε την αξιοπρέπεια να ζητήσει συγγνώμη.

Οι υπόλοιποι; Σιωπή.

Γιατί κανείς δεν τόλμησε να πει εγκαίρως το αυτονόητο: «Παιδί μου, σε στέλνουν αδιάβαστο». Η ευθύνη δεν είναι του νεαρού.

Είναι όσων τον έντυσαν καρικατούρα και τον έστειλαν στη σφαγή.

Είναι όσων μπέρδεψαν την καλλιτεχνική έκφραση με το μάρκετινγκ, την αισθητική με το θόρυβο, την πρωτοτυπία με την επιτηδευμένη εκκεντρικότητα.

Είναι όσων πίστεψαν ότι η Ευρώπη θα συγκινηθεί από ένα concept που ούτε εμείς οι ίδιοι δεν πήραμε στα σοβαρά.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο διαγωνισμός έχει μετατραπεί σε πολιτισμικό θερμόμετρο μιας ηπείρου που βράζει σε παρακμή.

Κάθε χρόνο μια νέα «ατζέντα», κάθε χρόνο ένα νέο μήνυμα, κάθε χρόνο μια νέα απόδειξη ότι η Eurovision δεν είναι πια μουσικός θεσμός αλλά εργαλείο συμβολισμών.

Κι εμείς, αντί να σταθούμε με αυτοπεποίθηση, αντιγράφουμε ό,τι πιο επιφανειακό κυκλοφορεί στη Δύση, λες και η χώρα που γέννησε το θέατρο και τη μουσική χρειάζεται να μιμηθεί τα ευρωπαϊκά σκουπίδια για να θεωρηθεί σύγχρονη.

Το χειρότερο δεν είναι ότι στέλνουμε αμφιλεγόμενες συμμετοχές.

Το χειρότερο είναι ότι τις βαφτίζουμε «καλλιτεχνικές». Ότι επιτρέπουμε σε πρόχειρα κατασκευασμένες περσόνες να εμφανίζονται ως «εκκεντρικοί δημιουργοί», ενώ στην πραγματικότητα είναι προϊόντα μιας εποχής που επιβραβεύει το θέαμα αντί της ουσίας.

Πριν από είκοσι χρόνια τέτοιες φιγούρες θα βρίσκονταν στο περιθώριο — όχι από μισαλλοδοξία, αλλά επειδή δεν είχαν τίποτα να πουν.

Και μέσα σε όλα αυτά, το στημένο τσίρκο της Eurovision συνεχίζει να μοιράζει μηνύματα, να επιβραβεύει χώρες για λόγους άσχετους με τη μουσική, να λειτουργεί ως καθρέφτης γεωπολιτικών παιχνιδιών. Η Ελλάδα, πιστή στο ρόλο του καλόπιστου θεατή, πιάστηκε ξανά αδιάβαστη.

Η πορτοκαλί «γατούλα» μας βρέθηκε στη λάθος χρονιά, με λάθος αφήγημα, σε έναν θεσμό που είχε ήδη αποφασίσει να υπηρετήσει άλλες προτεραιότητες.

Το αποτέλεσμα; Μια συμμετοχή που κατέληξε να γίνει εθνικό ανέκδοτο. Και μια χώρα που, αντί να παράγει φως, αναπαράγει θόρυβο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους