Λίγη ζωή με την Λένα Κιτσοπούλου (LiFO) «Πόσο ν’ αντέξει ο άνθρωπος να συναναστρέφεται βλάκες και να κάνει ότι τους συμπαθεί, πόσο ο άνθρωπος να δείχνει ευγενικός για να μην προσβάλει τους άλλους...

Πλήρες Κείμενο:

Λίγη ζωή με την Λένα Κιτσοπούλου (LiFO) «Πόσο ν’ αντέξει ο άνθρωπος να συναναστρέφεται βλάκες και να κάνει ότι τους συμπαθεί, πόσο ο άνθρωπος να δείχνει ευγενικός για να μην προσβάλει τους άλλους, πόσο, πόσο, πόσο, πόσο…», αναρωτιέται στον "Συμβολισμό της λεοπάρδαλης" ο ήρωας της Λένας Κιτσοπούλου.

Είναι κάτι που νιώθει πολύ συχνά κι η ίδια, αλλά «θα ντρεπόμουν να το δηλώσω δημοσίως.

Οπότε, το λέω στα έργα μου μ’ έναν τρόπο που μπορώ να το αναλύσω καλύτερα, δείχνοντάς το κι από άλλες οπτικές γωνίες». Η γνωστή ηθοποιός και σκηνοθέτης επιστρέφει με τη σειρά της στα καλοκαίρια που έζησε στην αθάνατη ελληνική επαρχία, στέκεται στο μοντεσοριανό σχολείο που την όπλισε για μια ζωή και αποτίνει φόρο τιμής σε θεατρανθρώπους όπως ο Γιώργος Λαζάνης, ο Λευτέρης Βογιατζής ή ο Βασίλης Παπαβασιλείου που της άνοιξαν ορίζοντες.

Προς τι η επιμονή της να «πειράζει» κλασικά έργα; Μήπως η τάση γι’ αυτοσχεδιασμό, η διάθεση για πρόκληση και τα συναισθηματικά κρεσέντο που χαρακτηρίζουν τη δουλειά της, κινδυνεύουν να γίνουν μανιέρα; Πώς διαχειρίζεται τις επιθέσεις που δέχεται κατά καιρούς; Πώς βλέπει το σύγχρονο θεατρικό τοπίο; Μεταξύ "Σωσμένου" και "Βακχών", η Λένα Κιτσοπούλου μιλά για την τέχνη της αλλά και για τον έρωτα, για τον χρόνο που περνά, για την επιθυμία της για ελευθερία κι όπως ομολογεί «από μικρή ήθελα να τραβάω την προσοχή, να πηγαίνω κόντρα σ’ ό,τι πίστευα πως είναι λάθος». (ολόκληρη η συνέντευξη στο πρώτο σχόλιο)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους