Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΒΟΙΑΤΑΙ ΓΥΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΡΗΜΩΣΙΝ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ “ Το ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΛΙΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΚΑΣΤΡΟΥ” Του εκδότη και διευθυντού της παλαιάς τοπικής εφημερίδας “Λακωνικόν Μέλλον” Σπύρου Κωστή Σταθάκη την 31η Μαρτίου 1974 Σημείωση δική μου : Διαβάζοντας σήμερα , το έτος 2018 , τις αξιόπιστες πληροφορίες και τα ιστορικά γεγονότα που μας δίνει ο Σπύρος Σταθάκης το έτος 1974 , τα οποία εκτιμώ ότι πολλοί λίγοι Βατικιώτες γνωρίζουν , αντιλαμβάνεσαι εύκολα και αντικειμενικά ότι η έλλειψη ασφαλούς λιμένος στα Βάτικα από τα πρώτα Οθωνικά χρόνια και μέχρι σήμερα είναι η βασική αιτία που δεν ήλθε ποτέ η ανάπτυξη στον τόπο μας . Τα εκατό τόσα μεγάλα εμποροκαϊκα των 10 και 20 και 30 και 50 τόνων με τα ονόματα των οικογενειών και των καπεταναίων ιδιοκτητών τους , όχι λόγια του αέρα , οι περισσότεροι από τους οποίους απογοητεύτηκαν ή είδαν τα σκάφη τους να συντρίβονται στο γιαλό του Παλαιοκάστρου κάποιο χειμώνα έφυγαν για άλλες πατρίδες με ασφαλή λιμάνια ή έφυγαν μετανάστες στην Αμερική και την Αυστραλία , ή άλλαξαν επάγγελμα . Τα Βάτικα ως γεωγραφική Ναυτική περιοχή , πρέπει να το δεχτούμε δεν είχαν ποτέ και ούτε έχουν και σήμερα ακόμα ασφαλή λιμένα . Η ανάπτυξη συνεπώς έστω και υποτυπωδών υποδομών στο λιμάνι του Παλαιοκάστρου θα έδινε ώθηση στην ανάπτυξη της τοπικής οικονομίας σε τομείς όπως η Ναυτιλία και ο τουρισμός , στον πρωτογενή τομέα με την ευκολότερη και άρα φθηνότερη μεταφορά των αγροτικών προϊόντων της περιοχής μας στα μεγάλα αστικά κέντρα της Ελλάδος αλλά και των γειτονικών Ευρωπαϊκών κρατών , και θα ενίσχυε όλα αυτά τα χρόνια το ρόλο των Βατίκων στα Ελληνικά Νησιά του ανατολικού Αιγαίου Σας προτρέπω να διαβάσετε ολόκληρη την ανάρτηση αυτή και θα δείτε ότι θα σας αποζημιώσει . Για παράδειγμα , εγώ άκουγα 5-6 ετών παιδί από την μάνα μου στο σπίτι μας το όνομα “Σαρμόνικας” και τώρα εδώ διάβασα ότι ήταν Βατικιώτης Καπετάνιος με ιστιοφόρο ιδιόκτητο σκάφος , κάποιος συγγενής της μακρινός θα ήταν . Πολύ μικρός πάλι , είδα ένα πρωί ένα εμπορικό μεγάλο καΐκι που είχε φθάσει την προηγούμενη ημέρα με εμπορεύματα και είχε αγκυροβολήσει μπροστά από το σημείο που βρίσκεται σήμερα στην Νεάπολη η “cosmote” να έχει συντριβεί , μόνο μαδέρια και κονσέρβες με σαρδέλες στο αλάτι έβλεπες εκεί που σκάει το κύμα . Το πλήρωμα είχε βγει για φαγητό σε μια ταβέρνα και όταν φρεσκάρισε η όστρια και έγινε ξύδι ο καιρός δεν μπόρεσαν με το βαρκάκι να ανέβουν στο σκάφος τους μέχρι που κόπηκε τη νύχτα η καδένα της άγκυράς του και συνετρίβει στην αμμουδιά . Πάμε όμως στο άρθρο του Σπύρου Σταθάκη. “ ΑΡΧΑΙΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ” Κατά τον Παυσανία , εκεί όπου σήμερον ευρίσκεται ο Λιμήν και η Χερσόνησος Παλαιοκάστρου , υπήρξε η ΠΟΛΙΧΝΗ ΗΤΙΣ , αυτή , και αι γειτονικαί ΑΦΡΟΔΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΙΔΗ , αποτέλουν την ονομαζομένην τότε Λακωνικήν Τρίπολιν . Η ΗΤΙΣ (Παλαιόκαστρον) εκτίσθη από τον Αινείαν , ότε μαζί με άλλους πρόσφυγες εκ Τροίας , διήρχοντο τον Μαλέα και μετέβαινον εις Ιταλίαν , όπου κατά τα πεπρωμένα θα έκτιζαν εκεί πόλιν , εξ εναντίων ανέμων ηναγκάσθη να προσωρμισθή και να κτίση εδώ πολίχνην εις την οποίαν έδωκε το όνομα της θυγατρός του ΗΤΙΔΟΣ Κατά τους Άγγλους αρχαιολόγους και τον Λήκ , εις το Παλαιόκαστρον , ευρέθησαν πολλά αντικείμενα προϊστορικής εποχής , εκ των οποίων το σπουδαιότερον εις σφραγιδόλιθος του Ηττιτικού τύπου , που εδημοσιεύθη από τον ΜΑΤΖ (1928 σ. 66). Αρχικώς εδημοσιεύθη από τον Αρθ Έβανς , και η επ’ αυτού επιγραφή του Μουσείου είναι σφραγιδόλιθος του Ηττιτικού τύπου ευρεθείς εις Παλαιόκαστρον εις τας Βοιάς (Ιστορία Επιδαύρου Λιμηράς Αντ.

Κατσώρη) . Επίσης εις το «Παλαιόκαστρον» ο Λήκ Μορέας 510) , είδε , το 1806 , ερείπια ενός τοίχου τετραγωνικού οικοδομήματος 50Χ60 και είναι της Ελληνιστικής Εποχής . Κάτωθεν ακριβώς αυτού υπάρχουν τα θεμέλια ενός Ναού μήκους περίπου 16 μέτρων , και πλάτους 9 μέτρων κλπ. “ ΝΕΩΤΕΡΟΙ ΧΡΟΝΟΙ 1821 ” Κατά τα επτά έτη της διαρκείας του Εθνικού Αγώνος , ο Λιμήν των Βατίκων (προφανώς ο λιμήν Παλαικάστρου και της Αμίτσας διότι δεν υπήρχε η Νεάπολις και η περιοχή της ήτο έρημος , (σπιάτζα) , εχρησίμευεν ΩΣ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟΝ των πλοίων του Ελληνικού Ναυτικού είτε δια να αναμείνουν και λάβουν επικουρίας είτε δια να επισκευάσουν τας ζημίας των . Την 12ην Ιουνίου 1825 , ως γράφει ο Αλέξ. Δ. Κριεζής , ήτο ελλιμενισμένος εκεί ο Ελληνικός στόλος υπό την αρχηγίαν του Ανδρέα Μιαούλη . Κατά τύχην ανετινάχθη εις τον αέρα μαζί με όλο το πλήρωμα του το πλοίον “Νηρεύς” του Αλεξ . Κριεζή . Μεταξύ των ναυτών διεδόθη η φήμη ότι την φωτιά είχον θέσει οι κρατούμενοι Τούρκοι αιχμάλωτοι . Από εκδίκησιν τότε οι εξαγριωθέντες ναύται των άλλων πλοίων έπεσαν κατά των Τούρκων και ήθελον να τους κατασφάξουν , ο Ναύαρχος Σαχίνης κατώρθωσεν «δια της φιλανθρωπίας και γεναιοψυχίας να τηρήσωσι τα πλοία αυτών καθαρά από αίματος αιχμαλώτου . Επί του γεγονότος αυτού υπάρχη και σχετική έκθεσις του Ανδρέα Μιαούλη . Από της απελευθερώσεως και έπειτα οι Βατικιώτες , επεδόθησαν κατά το πλείστον εις την αλιείαν και την εμπορική ναυτιλίαν . Έτσι εδημιούργησαν πολλά ψαροκάικα – διχτυάρικα – και παραγαδιάρικα , μα περισσότερα ιστιοφόρα μεγάλα μεταφοράς και διακινήσεως εμπορευμάτων από λιμένα εις λιμένα . Τα φορτηγά ιστιοφόρα αυτά , ήσαν τύπου «Ψαροπούλας» χωρητ . των 6-8 χιλιάδων κιλών , «Βρατσέρες» , «τρεχαντήρια» «Καραβόσκαρα» , κλπ .των 10 – 20 – 30- 40- και 50 χιλιάδων κιλών χωρητ . με τα οποία όργωναν ολόκληρον το Αιγαίον , την Μπαρμπαργιά-Αφρική , την Αίγυπτον , τα παράλια της Μικράς Ασίας , Κουσάνταση , Σμύρνην , την Θεσσαλονίκη , Βόλο , Σύρα , Κρήτη , Πειραιά , Γύθειον , Καλαμάτα , Κατάκωλον και Πάτρα . Από την παράδοσιν γνωρίζομεν μερικά ονόματα Βατικιωτών καπεταναίων θαλασσόλυκων που έζησαν και ήκμασαν πριν από 100 χρόνια . Τέτοιοι ήσαν , οι Λαχιώτες , Παύλος Σίμου Αλειφέρης , ο Χαράλαμπος Διπλάρος , Γιωργάκης Βατίστας , ο Νικόλαος Κοτσώνης , ο Τριβουλίδης , ο Παπούλης ο Μπαρμπαρέσσος , κ.α. Οι Αϊνικολαΐτες , Ιωάννης Δαμιανάκης , ο Γρηγορόγιαννης , ο Ρέκκας , ο Παυλάκης , ο Τσιροχαραλάμπης κ.α. Οι Βελανιδιώτες , Αρφανάκης , Μουτσατσογιώργης , Γλατζής , Ανδρεσάκης , Καρατζής , Σκόντρας , και οι Χαραμαίοι . Οι Φαρακλιώτες –Νεαπολίτες , Χαραλαμπιός Σιδέρης , ο πρώτος πλοίαρχος της ατμοπλοΐας Α. Διακάκη , ο Χατζαβής- Καταγάς , ο Καρράς , ο Γιάννης-Μπραϊμάκης , ο Καρονικολής , ο Γρηγοράκης , ο Τρανός (Τζέτζος) , ο Μπούκουρης (Θ. Μπιλλίνης) , ο Π. Αλειφέρης ή Μπιλλιλής , ο Παναγιώτης Χαραμής (πατέρας του Κοσωνάκου) ο Μπράτιμος κ.α. Τούτους από το 1880 και εδώθε , διαδέχθηκαν οι απόγονοι των : Ο Σκουζές , - Σ. Μπιλλίνης , ο Παναγ. Κ. Σταθάκης , ο Καρύγιαννης , ο Γεράσσιμος Καταγάς , ο καπετάν Καταγάς , (πάππος του πλωτάρχου ) (σημείωση: εννοεί τον σημερινό Ναύαρχο Κώστα Καταγά) ο Γιάννης Γιαννόπουλος , ο Γιάννης Σαραντίτης , ο Λαγιατόγιαννης – Δερμάτης , ο Νικολής , ο Αναστάσης ο Σπύρος και ο Γεώργιος αδελφοί Αλειφέρη , ο Γρηγοριανάκος , ο καπετάν Νικόλας Δαμιανάκης , ο Ιωαν.

Κωστάκος , ο Παναγιώτης και ο Νικόλαος Χαραμής , ο Σαρμώνικας – Βατίστας , ο Κυριάκος Μουτσάτσος , ο Φρίγκος , ο Χαχόλος Μουτσάτσος , ο Μανώλης Μουτσάτσος , ο Καπετάν Σπύρος Μπιλλίνης με τον Παντελή Σταυριανάκον , οι Νεαπολίτες Καταγαίοι , ο Παναγ. Β. Ψαρομάτης , ο Μίχος Λιάρος , και ο καπετά Σπύρος Βλάχος και άλλοι ών τα ονόματα μας διαφεύγουν . Δηλαδή οι Βατικιώτες ήσαν στην εποχή τους ίσως , ίσως , οι περισσότεροι και οι αξιώτεροι πάσης άλλης ναυτικής περιοχής εμποροπλοίαρχοι και ιδιοκτήται εκατοντάδος περίπου εμπορικών ιστιοφόρων πλοίων της εποχής εκείνης , δηλαδή ενός μεγάλου εμπορικού στόλου . Οι περισσότεροι εξ αυτών κατά τους χειμερινούς μήνας ησφάλιζον τα πλοία των , που αλλού ; εις τον φυσικόν Λιμένα του Παλαιοκάστρου , και τούτο διότι μόνον ο πουνέντες ενοχλούσε και απειλούσε τα πλοία των , είχον όμως ποντίσει μεγάλες άγκυρες με πολλές χονδρές αλυσίδες – ρεμέντζα – και ησφάλιζαν τα πλοία των και κάπου κάπου κόβοντας τις αλυσίδες ναυαγούσαν μερικά έμφορτα και καταστρέφοντο στην ακρογιαλιά του Παλαιοκάστρου . Λόγω των πολλών εμπορικών πλοίων και άλλων μικρότερων , η τότε Κυβέρνησις της Οθωνικής περιόδου , συνέστησεν στην νεοκτισμένην Νεάπολιν Υγειονομείον και τελωνείον . “ΜΕΣΟΒΑΣΙΛΕΙΑ” Την ανάγκη ενός καλού και ασφαλούς Λιμένος στο Παλαιόκαστρον και την κατασκευή ενός μικρού βραχίονος μήκους 50 μέτρων για την προστασίαν των πλοίων από τον πουνέντε , πρώτος απ’ ‘ολους τους Βατικιώτες αντελήφθη ο τότε Βουλευτής της Επαρχίας μας επί Όθωνος αείμνηστος Γεώργιος Ι. Βατίστας , Δούκας , από το Λάχι . Τότε όμως το Κράτος του Όθωνος , ήταν πολύ μικρό , και πολύ πτωχό , και δεν έδιδε χρήματα για λιμενικά έργα , ούτε λιμενικά ταμεία υπήρχαν , και ο Δήμος των Βοιών , ήταν πτωχός και πάντα χρεωμένος . Για τούτους τους λόγους και εξ αναποδράστου ανάγκης ο μακαρίτης Βουλευτής Βατίστας με δικά του έξοδα έκαμε την αρχήν , δηλαδή με βάρκες μετέφερεν από την παραλία και την γύρω περιοχή ογκόλιθους , βάρους 20 έως 50 οκάδων και τους πόντιζε στο ακραίον σημείον που βρίσκονται σήμερον δυο μικρές ξέρες και βορειότερον αυτών ένας ύφαλος , έτσι εσχημάτισεν ένα τοίχο στο βυθό μήκους 15 μέτρων , πλάτους 3 μέτρων και ύψους 1 ½ μέτρου (ενάμιση μέτρου) , έναντι ολικού ύψους μέχρι την επιφάνειαν της θαλάσσης 3 μέτρων . Δεν υπήρχον χρήματα ούτε τσιμέντα ταχείας πήξεως , ούτε γερανοί γι’ αυτό το έργον έμεινε στο σημείον αυτό , δηλαδή η αρχή : Η θεμελίωσις ενός μώλου δια να προστατευθή ο λιμήν από τον πουνέντε , το υποτυπώδες αυτό έργο του Βατίστα , σώζεται στο βυθό του Παλαιοκάστρου μέχρι σήμερα και μαρτυρεί την πρόθεση των ναυτικών και την αναγκαιότητα της κατασκευής του . “ ΝΕΩΤΕΡΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ” Έκτοτε , πέρασαν δεκάδες χρόνια , στο διάστημα αυτό , έγιναν μερικά ναυάγια και πολλές ζημιές και προς αποφυγήν άλλων δυστυχημάτων , οι τότε κρατούντες εφρόντισαν και συνεστήθη Λιμενικόν Ταμείον με αντικειμενικόν σκοπόν την κατασκευήν λιμενοβραχίονος εις τον Λιμένα Παλαιοκάστρου , δια την ασφάλισιν των πλοίων σε 100 ή 200 ή 300 τόννων χωρητικότητος έκαστον και με την πάροδο του καιρού ταύτα να αντικατασταθούν με φορτηγά ατμόπλοια όπως εγίνετο τότε με άλλους ναυτικούς άλλων περιοχών , Γαλαξιδίου , Ύδρας , Σύρου , Καλαμάτας κλπ λιμένας . Και επεβλήθη λιμενικός φόρος δια τον σκοπόν αυτόν που διήρκεσεν μέχρι το 1916 και συνεκεντρώθη ποσόν 88 χιλιάδων χρυσών φράγκων (δραχμών) Το 1913-14 ο πατριώτης μας Νεαπολίτης αείμνηστος Εμμ . Λεων . Σταθάκης , εργολάβος δημοσίων έργων , είχεν κατασκευάσει την Σιδηροδρομικήν γραμμήν Αθηνών – Θεσσαλινίκης (ήτο δια την εποχήν του Νιάρχος) και κατά παράκλησιν των συμπατριωτών του Βατικιωτών Ναυτικών , εξεδήλωσεν την πρόθεσιν να αναλάβη την κατασκευήν του Λιμενοβραχίονος Παλαιοκάστρου . Έγιναν βυθομετρήσεις και μελέτες , εξεπονήθη ο προϋπολογισμός του έργου που έφθανε το ύψος των 125 χιλ . χρ. Φράγκων – δραχμών – και ενώ ήσαν όλα έτοιμα δια την έναρξιν του έργου , εκηρύχθη , δυστυχώς , ο Α’ παγκόσμιος πόλεμος 1914 και το έργον έμεινε ανεκτέλεστον . Το αυτό έτος κατηργήθη και ο Δήμος Βοιών και ιδρύθηκαν κοινότητες , σε κάθε χωριό . Το Παλαιόκαστρον υπήχθη στην πλησιεστέρα κοινότητα του Λαχίου . Το 1916 απεβίωσεν ο Εμμ.

Σταθάκης , ταυτόχρονα κατηργήθη και ο λιμενικός φόρος και έμεινεν καφάλαιο 88 χιλιάδων δραχμών εις το Λιμενικόν ταμείο Βοιών . Ο Παναγκόσμιος πόλεμος έπαυσε το 1918 αλλά ο πόλεμος συνεχίσθη στην Μικρά Ασία μέχρι το 1922 οπότε επήλθε το Μικρασιατικόν δράμα με την καταστροφήν και την έλευσιν των προσφύγων Ελλήνων Το μεσολαβήσαν τούτο , χρονικό διάστημα της 10ετίας , και η ανοδική πρόοδος και εξέλιξις της Εμπορικής Ναυτιλίας , επέτρεψεν εις όσους εμποροπλοιάρχους ιδιοκτήτας μικρών ξύλινων ιστιοφόρων ή πετρελαιοκινήτων πλοίων που είχον τας βάσεις των εντός ασφαλών λιμένων , να προβούν εις αντικατάστασιν αυτών , δια σιδηρών ατμοπλοίων και να εξελιχθούν εις αξιόλογους εφοπλιστάς , όπως οι Υδραίοι , οι Γαλαξιδιώτες , οι Συριανοί , οι Σαντορινιοί και άλλοι ναυτικοί , ενώ οι Βατικιώτες από έλλειψιν του Λιμένος και ασφαλίσεως πλοίων αποκαρδιώθηκαν , απογοητεύθηκαν και οι περισσότεροι τούτων μετά των τέκνων των εγκατέλιπον το επάγγελμα του εμποροπλοιάρχου και ετράπησαν εις άλλα επαγγέλματα ή έφυγον δια το εξωτερικόν . Όσοι έμειναν διετήρησαν πλίγα και μικρά πετρελαιοκίνητα φορτηγά πλοία , τα οποία διετήρησαν μέχρι το 1940 , ελάχιστα δε εξ αυτών μέχρι το 1950 . Όσο για τα χρυσά χρήματα του Λιμενικού Ταμείου Βοιών 88 χιλιάδ… τούτα σχεδόν εξηνεμίσθησαν αφού η τιμή της χρυσής λίρας από 25 δραχ έφθασε τις 500 δραχ . εκάστη προ του 1940 . “ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ” Το 1920 ο Μεταλλειολόγος Αλέξανδρος Πλατής , υιός του Υπουργού και πολιτευτού Σύρας , και ετεροθαλής αδελφός του πάμπλουτου μεταλλειολόγου Γεωργίου Γρώμμαν και εκ μητρός , το γένος Ζυγομαλά , ηγόρασεν από τους κληρονόμους της οικογενείας του τότε Πρωθυπουργού Αλέξανδρου Κουμουνδούρου τα μεταλλεία σιδήρου που ευρίσκονται ένα , έως δύο χιλιόμετρα ανατολικώτερον του «Παλαιοκάστρου» και επιθυμών να αξιοποιήση αυτά , προέβη με 10 συμβόλαια εις την αγοράν του ημίσεως και πλέον της παραλιακής περιοχής του «Παλαιοκάστρου» με πρόθεσιν κατασκευής κτιριακών εγκαταστάσεων δια τα μεταλλευτικά έργα του , δαπανήσας τότε 2.000 χρυσάς λίρας Αγγλίας , κατά το πρώτον στάδιον των επιχειρήσεων του και εν συνεχεία και προς φόρτωσιν των μεταλλευμάτων του , επεδίωξεν να κατασκευάση Μώλον εντός του «Παλαιοκάστρου» και ακριβώς στο μέρος όπου είχεν αρχίσει υποτυπωδώς εργασίας ο αείμνηστος βουλευτής Βατίστας , ίνα δια του Μώλου αυτού το μέν , αποκλεισθή το κύμα του πουνέντε και καταστή ασφαλής ο Λιμήν , το δε , προς πλεύρισιν φορτηγών ατμοπλοίων και φόρτωσιν του εξορυγμένου μεταλλεύματος , δι εναερίων βαγονίων Ντε κοβίλ . Δυστυχώς παρενέβη η τότε Λιμενική επιτροπή η οποία τύποις μόνον υφίστατο αφού δεν υπήρχε Λιμενικός φόρος και έσοδα , καθώς και ο Χ.Μ. και ημπόδισαν την εκτέλεσιν του έργου , με το αιτιολογικόν ότι θα σταματήση η πρόοδος της Νεαπόλεως !! Το 1926 , ο Συνταγματάρχης Ι. Γρηγοράκης υφυπουργός Συγκοινωνίας της Δικτατορίας Παγκάλου , απέστειλεν σιδηρούς πασάλους και από τον Λοχαγόν Εύθ.

Ζούλαν κατεσκευάσθη μια πρόχειρος εξέδρα επί της παραλίας της Νεαπόλεως , όχι στο σημείον που προεβλέπετο από τον χάρτην της πόλεως δηλαδή εις το μέσον , αλλά δυτικώτερον , αν και μερικοί παράγοντες υπεστήριζον να στηθή στο δυτικόν άκρον πλησίον της ποταμιάς , ενώ , το ορθόν και το συμφέρον της πόλεως ως εκ των υστέρων απεδείχθη , θα έπρεπε να στηθή εις την ανατολικήν πλευράν της παραλίας . Το 1953 το τότε Κοιν. Συμβούλιο Νεαπόλεως επέτυχε να ανασυσταθή το Λιμενικόν Ταμείον Βοιών , το οποίον έκτοτε 40 τώρα χρόνια , υφίσταται μέχρι σήμερον , και τα μικρά έσοδα του διατίθενται έκτοτε δια την προβλήτα της Νεαπόλεως , η οποία από σιδηρά κατασκευάσθη προ ετών σε συμπαγή από μπετόν . Με τας εκάστοτε κρατικάς ενισχύσεις , η εκ μπετόν προβλής επεξετάθη σε καλό σημείον ώστε σήμερον να πλευρίζουν με νηνεμίαν τα πλοία και να γίνεται ευχερώς η εκφόρτωσις εμπορευμάτων και η αποβίβασις επιβατών . Όμως σε περιπτώσεις θαλασσοταραχής , ιδίως το χειμώνα , ολόκληρος η προβλής καλύπτεται από κύματα , και εκ του λόγου αυτού τα εκ Πειραιώς ατμόπλοια αποβιβάζουν τους επιβάτας των αντί της Νεαπόλεως εις την Νήσον Ελαφόνησον !! Προ 15ετίας περίπου , το Υπουργείον Δημοσίων έργων , κατόπιν αναφοράς 1.000 και πλέον ναυτικών ολοκλήρου της περιοχής Βοιών και ιδιαιτέρως των Λαχιωτών , εζήτησεν την γνώμην της Λιμενικής επιτροπής δια την κατασκευήν του «λιμένος Παλαιοκάστρου» , αύτη όμως , με απόφασιν της , απήντησεν ότι «Μετά την κατασκευήν της προβλήτος εις την Νεάπολιν , δεν υφίσταται θέμα κατασκευής Λιμένος εις το Παλαιόκαστρον !! Η ενέργεια αυτή , απετέλεσεν την επιτύμβιον πλάκα της θανής του θέματος του «Λιμένος Παλαιοκάστρου» και φυσικά της γύρω περιοχής ΄Εκτοτε , όλες οι προσπάθειες των τοπικών παραγόντων αποβλέπουν εις την επέκτασιν της προβλήτας και την μετατροπήν αυτής εις τεχνικόν και ασφαλή λιμένα , έργον ωραίον βέβαια , αλλά μέγιστον εις έξοδα κατασκευής και μη αποδοτικόν , εφ΄όσον , δεν υπάρχει ενδοχώρα μεγάλη , παραγωγική , όπως π.χ. της Καλαμάτας , του Κατακόλου και άλλων περιφερειών με παραγωγήν και δυναμικότητα χιλιάδων τόνων εξαγωγών και εισαγωγών αλλά και πληθυσμού δεκαπλασίου εν συγκρίσει με τα Βάτικα . Όλοι ομολογούν ότι ένας βραχίων 50 μέτρων μήκους ει το «Παλαιόκαστρον» είναι έργον της τάξεως του 1/10 των εξόδων που απαιτούνται δια την πετατροπήντης προβλήτας Νεαπόλεως , και δημιουργηθή ο Βραχίων αυτός ασφαλέστατον και εξυπηρετικόν λιμένα δι΄όλους τους Ναυτικούς και δι΄όλην την περιοχήν μας . Εσχάτως επετεύχθη η χορήγησις παρά του κράτους μικροκονδυλίων δια την κατασκευήν μικρού λιμενίσκου εις το δυτικόν σημείον της Νεαπόλεως επί της χθαμαλής (χαμηλής που μπαινοβγαίνει η θάλασσα) τοποθεσίας « Αυλόσπηλος » προς ελλιμενισμόν μικρών αλιευτικών πλοιαρίων των επαγγελματιών και ερασιτεχνών αλιέων της Νεαπόλεως , παραγκωνισθέντος και πάλιν του φυσικού «Λιμένος Παλαικάστρου» , ο οποίος θα εξησφάλιζεν πλοία μικρά και μεγάλα και θα ήτο εύκολον ώστε οι αλιείς και οι ναυτικοί να εργάζονται τας περισσοτέρας ημέρας του χρόνου και να ανθή ούτω πως , η οικονομία του τόπου . Την αναγκαιότητα του φυσικού λιμένος Παλαιοκάστρου επί σειράν ετών είχεν προβάλει και είχεν δημοσαιεύσει σειράν άρθρων και η τότε τοπική εφημερίς «Ηχώ των Βοιών» του μακαρίτου Ιωάννου Π. Κοτσώνη . Ίσως κάποτε αξιοποιηθή η «περιοχή του Παλαικάστρου και του Λιμένος» από ξένους αλλοδαπούς κεφαλαιούχους , οπότε οι Βατικιώτες θα βιγλίζουν …… εξ αποστάσεως το Παλαιόκαστρον . Τώρα , το πώς άρχισεν πάλι νασυζητείται η «Ναυτιλιακή αξιοποίησις και η τουριστική ανάπτυξις του Παλαιοκάστρου , είναι να απορή κανείς ! Μήπως αντελήφθησαν άραγε οι νεώτεροι τα σφάλματα των παλαιοτέρων ; Η παρεμπόδισις της κατασκευής του Λιμένος Παλαιοκάστρου επέδρασεν δυσμενώς εφ΄όλης της περιοχής των Βατίκων και ιδιαιτέρως της Νεαπόλεως , θέμα που θα μας απασχολήση σε άλλη έκδοση , χάριν της Ιστορίας και μόνον Δείτε λιγότερα Ελληνική Τηλεόραση, σειρές και spoilers

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους