Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλό απόγευμα ψυχούλες μου . Αγαπημένοι Ξεκινάω αφιερώματα στη Γενοκτονία των Ποντίων Δεν ξεχνώ... !! Στις δεκαεννιά του Μάη η μνήμη δεν ξεχνά..δεν σωπαίνει ... Γίνεται ένας βαθύς θρήνος, με μια λύρα που σπαράζει στ’ αγέρι του Πόντου.. Εκεί όπου τυλίγονται στις φλόγες ολάκερα χωριά.. Εκει όπου βασανιζονται και βιάζονται αθώα κορμιά Εκεί όπου ξεριζωμένα βήματα βαριά , προσπαθούν να σωθούν μέσα από ποτάμια και βουνά .. Εκεί όπου μάνες με μαντήλια μαύρα, κρατούν στα χέρια τους παιδιά , ή ματωμένα κορμιά , στον κόρφο τους την εικόνα της Παναγίας και στην καρδιά ένα κομμάτι χώμα και τ’ όνομα της πατρίδας. μέσα στην ψυχή ζωντανό. . Ο Πόντος δεν ξεχνά . Ακόμη θυμάται... Φωνές χαμένες από χιλιαδςς ψυχές στα νερά του να ταξιδεύουν.

Τραγούδια πονεμένα, προσευχές χωρίς τάφο.

Κι όμως… μέσα από τις στάχτες η μνήμη γεννιέται ξανά και ξανά.

Μέσα στους χορούς, μεσα στα δάκρυα, στη λύρα που αντιστέκεται στον χρόνο, Ο Πόντος ζει!! Δεν είναι μόνο ιστορία.

Είναι αίμα που ζητά δικαίωση, είναι φλόγα που δεν σβήνει, είναι οι ψυχές των αδικοχαμένων που περπατούν μαζί μας κάθε 19η Μαΐου.

Για να θυμόμαστε.

Για να μη χαθεί η αλήθεια.

Για να ανθίζει η ανθρωπιά εκεί όπου κάποτε άνθρωποι έγιναν στάχτη!! ΔΕΝ ΞΕΧΝΏ.. Στης Μαύρης Θάλασσας τα βάθη, η ιστορία στέκει ακοίμητη, βουβά Ο άνεμος λυπημένος ψιθυρίζει ονόματα, προσευχές στα ποντιακά. Στου Πόντου τη γη την ευλογημένη, σε κάθε πολιτεία το φως ανθούσε Απ' την Τραπεζούντα ως την Αμισό, ζούσε, τραγουδούσε, όνειρα κυνηγούσε.

Μα ήρθε μαύρη μέρα, σκοτάδι, φωτιά, σφαγή, εξορία, βία , αίμα, ξεριζωμός.

Μανάδες έκλαιγαν σφαγμένα κορμιά κι οι φωνές τους σβήναν μες στο φως.

Χιλιάδες ψυχές εκεί η γη μετρούσε δρόμους θανάτου, πορείες μες στο χιόνι, κι όμως, η Ιστορία θέλει να σωπαίνει. για όλα αυτά τ' άδικα, χωρίς συγγνώμη.

Δεν ξεχνώ τον παππού που μιλούσε μια γλώσσα που έκλαιγε χωρίς ήχο.

Δεν ξεχνώ την προσευχή της γιαγιάς, που τη ζωή της άφησε δίχως αντίο Δεν ξεχνώ το χώμα του Πόντου το ιερό Είναι οι λέξεις, τα τραγούδια, οι χοροί, είναι η ρίζα μου, το χώμα που δεν πατώ μα μες στην καρδιά μου αναπνέει., ζει ... Δεν ξεχνώ γιατί ζω, γιατί υπάρχω, γιατί μέσα μου προγόνων αίμα κυλά κι όσο η καρδιά μου χτυπά, θα φωνάζω: Ο Πόντος ζει, δεν ξεχνά, δικαίωση ζητά.

Μνήμη δεν είναι απλώς να θυμάσαι.

Είναι να συνεχίζεις, να ζεις, να τιμάς, Κι όσο ανασαίνει η Ιστορία, δεν ξεχνας Για τον Πόντος ζεις, "Δικαίωση,"ζητάς © Ελένη Λούκαρη - Καλαϊτσίδου https://youtu.be/wGTHnRAb358?is=QyRiUp8JVuGk-RR3

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους