Κοιτώ τα πράσινα άγρια στάχυα στην άκρη του δρόμου καθώς κινούνται απαλά στο χάδι του αέρα. Ασυναίσθητα απλώνω τα χέρια μου να τα αγγίξω. Νιώθω την ελαφρά κολλώδη φύση τους στα ακροδάχτυλα μου και...
Κοιτώ τα πράσινα άγρια στάχυα στην άκρη του δρόμου καθώς κινούνται απαλά στο χάδι του αέρα.
Ασυναίσθητα απλώνω τα χέρια μου να τα αγγίξω.
Νιώθω την ελαφρά κολλώδη φύση τους στα ακροδάχτυλα μου και ταξιδεύει το μυαλό μου σε παιδικές αναμνήσεις.
Τότε που τα πράσινα στάχυα ήταν τα δικά μας «βέλη». Τα βέλη της άνοιξης που πετούσαμε με γέλια στους φίλους μας.
Απολαμβάναμε να τα βλέπουμε κολλημένα πάνω στα ρούχα τους και τα μαλλιά τους με εκείνη την επίμονη θέληση της φύσης να αρνείται την αποκόλληση, στοιχείο που έκανε το παιχνίδι μας ακόμη πιο διασκεδαστικό.
Ακόμη και οι γατούλες μου που περιμένουν ανυπόμονα την Κυριακή της εξόδου τους στον κήπο επιστρέφουν με πράσινες φουντίτσες γαντζωμένες στην γούνα τους.
Θα δυσανασχετήσουν όταν θα τις κυνηγήσω για να αφαιρέσω από την ουρά τους και την κοιλίτσα τους τα χλωροφυλλένια «βέλκρο» τους όμως εγώ θα το κάνω με επιμέλεια και ένα χαμόγελο χαραγμένο για τις μνήμες που μου ξυπνούν τα πεισματάρικα ανοιξιάτικα στάχυα.
Τώρα πια μεγαλώσαμε.
Δεν έχουμε πλέον στην πλάτη μας προσκολημμένα πράσινα άγρια στάχυα της χαράς του παιχνιδιού.
Έχουμε βλέμματα. Λόγια. Σχόλια.
Αιχμές θυμού και φθόνου που κολλούν πάνω μας χωρίς να το καταλάβουμε.
Άνθρωποι που δεν μας ξέρουν αλλά ασχολούνται μαζί μας.
Στάζουν το δηλητήριο τους μέσα στα λόγια της ασέβειας τους.
Άνθρωποι που δεν προσφέρουν τίποτε καλό στην κοινωνία αλλά αν ήταν στη θέση μας θα έκαναν τα πάντα καλύτερα από εμάς.
Υπάρχουν μόνο μέσα από τον θυμό τους.
Τον αναίτιο και άδικο θυμό τους που κραδαίνουν σαν αναφαίρετο δικαίωμα τους.
Και το πιο θλιβερό; Συνηθίσαμε να βλέπουμε και να δεχόμαστε τέτοιες συμπεριφορές όπως κάποτε τα στάχυα στα ρούχα μας.
Σαν να ξεχάσαμε οι άνθρωποι να πλησιάζουμε ο ένας τον άλλο χωρίς να αφήνουμε… « πληγές». Η πρώτη λέξη της Ιλιάδας είναι η λέξη μῆνις, η οργή.
Φαίνεται τελικά ότι η οργή και το δικαίωμα της έχει ποτίσει την ψυχή μας από την εποχή του Ομήρου.
Ας αφήσουμε επιτέλους τα άγρια στάχυα του θυμού μας να μεταλλαχθούν στην χρυσόξανθη καλοκαιρινή αθωότητα τους και εμείς ας επιστρέψουμε στο παιχνίδι των αισθήσεων μιας πράσινης ανοιξιάτικης φύσης αγάπης και αλληλοσεβασμού! #life #spring #memories
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους