Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ "ΚΟΛΑΣΗ" ΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ Στην Λατιονοαφρικανική δημοκρατία μας δεν χρειάζεται ούτε σοβαρότητα, ούτε ήθος, ούτε μυαλό, ούτε ιδεολογία.

Μόνο "μύτη". Όχι για να τη χώνεις παντού, αλλά για να μυρίζεσαι.

Και ακολουθώντας τα βήματα των εγχώριων ηγεμονίσκων εξασφαλίζεις τη συμπόρευση, τις μίζες και τα προνόμια.

Παίρνεις δημόσια έργα με απευθείας ανάθεση ή "μαγειρεμένους" διαγωνισμούς, "στήνεις" και μια "συμβουλευτική εταιρεία", οπότε νόμιμα απομυζάς το κρατικό χρήμα, "ενισχύοντας" και τον κομματικό κορβανά ή "διευκολύνοντας" το αρμόδιο υπουργό για τις "καλύτερες μέρες" του, κι εσύ με τη "μύτη" πλουτίζεις εν μια νυχτί και αποκτάς το πολυπόθητο κοινωνικό σου status με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε υλικά αγαθά.

Δεν έχουν τέτοια "μύτη" οι αξιοπρεπείς και με έρμα ευθύνης αυτού του τόπου.

Την έχουν όμως υπουργοί, βουλευτές, οι παρατρεχάμενοί τους, οι διαδρομιστές των κομματικών γραφείων, οι ευνοούμενοι και οι "ευνοούμενες" των ηγεμονίσκων.

Οι τελευταίες δεν κερδίζουν πάντα τη μάχη του ανταγωνισμού με τη διαφορά του στήθους τους από τους "άνδρες", τους αρρενοβάτες της πολιτικής... Α, ναί! Υπάρχουν κι αυτοί και δεν είναι λίγοι οι εναλλάκτες στο πολιτικό προσκήνιο, που κάθονται αναπαυτικά σε υπουργικές πολυθρόνες, με τη φωτογραφία της "οικογενειακής ευτυχίας" να συστοιχίζεται με εκείνες των εικόνων αγίων και την απαραίτητη γαλανόλευκη.

Και μαζί με το τρίπτυχο "οικογένεια-θρησκεία-πατρίς" συστοιχίζονται επίσηςη υποκριτική ευλάβεια, η μεγαλοστομία, η μυθοπλασία και η γελοιότητα.

Η ολιγόνοια και η υπεροψία, η αποβολή πάσης αιδούς.

Η αποθέωση του πολιτικού κιτς δηλαδή! Στην Λατινοαφρικανική δημοκρατία μας, το εθνικό βύθισμα είναι ορατό.

Με τους απατεώνες και του λυμεώνες του δημοσίου χρήματος να συνωστίζονται στα υπουργικά γραφεία.

Ούτε το θάρρος ερμάζεται για να το πεις, ούτε η σοφία για να το δεις.

Έτσι η "υγεία" της χώρας γίνεται σύμπτωμα και η αρρώστια κατάσταση, συνήθεια, τρόπος ζωής.

Σε μια υγιή δημοκρατία, η όποια παρέκκλιση γίνεται άμεση πρόκληση.

Οι μοντέρνες ηγεμονίες, όπως η δική μας, δεν πλέουν κατά το πολίτευμα και το Σύνταγμα.

Ούτε κατά το ήθος της δημοκρατίας.

Αυτό το ήθος κρατάει άλλωστε τη δημοκρατία κι όχι το τυπικό γράμμα.

Η πολιτική καιροσκοπική επιδίωξη δεν προσκρούει στη λαική νόηση, που είναι η ύψιστη μορφή της πραγματικότητας.

Με τη λαική αντίδραση στην πολιτική βαρβαρότητα να έχει ανάγκη από σημεία αναφοράς.

Τα τραύματα της κοινωνίας, οι σωτηριολογικές ή εσχατολογικές ερμηνείες, ακόμη και οι προσδοκίες, δεν πρέπει να αποτελούν εμπόδιο για την πρόσδεσή μας στην κατακτητική έπαρση του Ελυτικού "Την μοίρα του ήλιου θα την πούμε εμείς". Προέχει η συνειδητοποίηση από το λαό της ιδιαίτερης προσωπικότητάς του.

Η "σύνθεση" ενός λαικού δυναμικού "πιστεύω", που απαρνιέται και παρωδεί ό,τι έχει δημιουργήσει, χρησιμοποιεί ή καταχράται η πολιτική επινοητικότητα, η ταυτισμένη εν πολλοίς με την απάτη και το ψέμα.

Μια αντίδραση του λαού στον πολιτικό σουρεαλισμό, που προκαλεί την κοινή λογική.

Στον πολιτικό παραλογισμό που κάνει τις ώρες της σιωπής μας να αντηχούν! Η αφύπνιση και η αντίδραση του λαού είναι η μόνη εφικτή λύση.

Δεν μπορεί η συντριπτική πλειοψηφία του λαού να ζει στην "κόλαση" με το φόβο για την κόλαση! Δεν έχουμε άραγε συνειδητοποιήσει ότι την "κόλαση" τη γευόμαστε μέχρι το ακροτελεύτιο μόριο της ύπαρξής μας; Ότι στην πυρά αυτής της κόλασης έχουν ήδη παραδοθεί άπειρα θύματα; Αλλά εμείς...βουβοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα... Είναι σαν το νερό της Νεκράς θάλασσας που έγινε στη μνήμη του λαού αλάτι και την πάστωσε.

Και οι "οικόσιτοι" της κοινωνικής ανοχής πολιτικάντηδες και πολιτικοί δικαιωματατζήδες, αν και ηθικά ξεβράκωτοι, με την ψευδεπίγραφη σφραγίδα στο μέτωπο, να στήνουν το θρασύτατο χορό τους γύρω από τον "Επιτάφιο" της κοινωνίας ως δραματική κατάληξη ενός επώδυνα σαρκαστικού πανοράματος τελετουργικών πολιτικών ασχημιών.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους