● Και τώρα που το Ισραήλ βγήκε 2ο στη Eurovision, όλοι στα σόσιαλ θυμήθηκαν ότι διαπράττει γενοκτονία // Ξύπνα, Έλληνα, σου κλέψανε τη θέση στην πεντάδα -αλλά οκ, ήταν γραμμένο ότι τους ανήκε εδώ και...

Πλήρες Κείμενο:

● Και τώρα που το Ισραήλ βγήκε 2ο στη Eurovision, όλοι στα σόσιαλ θυμήθηκαν ότι διαπράττει γενοκτονία // Ξύπνα, Έλληνα, σου κλέψανε τη θέση στην πεντάδα -αλλά οκ, ήταν γραμμένο ότι τους ανήκε εδώ και 2000 χρόνια…// (Για μια ακόμα φορά: Η χώρα μας πρέπει να αποχωρήσει ΤΩΡΑ από την ελεεινή, προκλητική και ανιστόρητη αυτή σαχλαμάρα που ονομάζεται Eurovision. –Δ.Τζ.) -| Γράφει η Στεφανία Παπαδημητρίου* // Στο “rosa.gr” |- Χθες είχε Eurovision.

Όλοι ήταν εκεί για την τέχνη και τη συμπερίληψη -«η μουσική ενώνει», άλλωστε.

Δεν είναι ο χώρος που θα εκφραστούν πολιτικές απόψεις -είναι κάτι σαν νεραϊδοχώρα.

Το ότι χορηγό έχει την ισραηλινή Moroccan Oil είναι εντελώς τυχαίο, το ότι η Ρωσία έχει αποκλειστεί λόγω του πολέμου στην Ουκρανία είναι λογικό και το ότι συμμετέχει το Ισραήλ (που δεν είναι στην Ευρώπη και διαπράττει γενοκτονία) ενώ εξαιτίας αυτής του της συμμετοχής απέχουν ευρωπαϊκές χώρες, είναι το σωστό και το δίκαιο.

Τι, όχι; Όταν γινόταν ο διαγωνισμός για το κομμάτι που θα εκπροσωπούσε τη χώρα μας, λέγαμε πως η Eurovision όχι απλώς επέστρεψε αλλά έγινε πιο viral από ποτέ.

Έγινε «η φάση τώρα». Έγινε κάτι με το οποίο έπρεπε να ασχοληθείς.

Κι ο Ακύλας ήταν τόσο χαριτωμένος που έκανε τον κόσμο (και τον εαυτό του, εφόσον αποφάσισε να συμμετάσχει) να πάρει τα μάτια από τη Γάζα; Διότι πριν από αυτό, όλα τα μάτια ήταν «στραμμένα στη Γάζα». Πριν από αυτό «η φάση» ήταν η διαμαρτυρία για τη γενοκτονία.

Οι ίδιοι άνθρωποι που πόσταραν παντού το «Φέρτο», το καλοκαίρι του ’25 είχαν καρπουζάκια στo bio τους στο Instagram και κυκλοφορούσαν με κεφίγια δεμένη στο tote bag.

Τότε, φώναζαν «μποϊκοτάζ της Eurovision, επειδή δεν αποκλείει το Ισραήλ». Και οκ ξεπέρασαν οι άνθρωποι των σόσιαλ τα δεινά που έχει προκαλέσει το Ισραήλ.

Και παρακολούθησαν κανονικότατα τον διαγωνισμό τραγουδιού.

Και είδαν τον Ακύλα 10ο και το Ισραήλ 2ο. Και, ξαφνικά, θυμήθηκαν τι γίνεται στην Παλαιστίνη.

Κι ότι είναι απαράδεκτη η συμμετοχή του γειτονικού γενοκτονικού κράτους.

Είvαι οι ίδιοι άνθρωποι που στήριξαν τον θεσμό αλλά έκαναν και ριπόστ τα βίντεο με γιούχα, όταν βγήκε το Ισραήλ στη σκηνή.

Άσχετο που, οι άνθρωποι που γιούχαραν, είχαν πληρώσει κανονικότατα για να βρίσκονται εκεί, άρα είχαν στηρίξει με τα ίδια τους τα χρήματα όλο αυτό που γινόταν.

Και κάπου εκεί αρχίζει το γνώριμο πινγκ-πονγκ ηθικής.

Από τη μία, η Eurovision ως ασφαλής ζώνη camp αισθητικής, reaction videos, «slay queen» και δωδεκάρια.

Από την άλλη, η ξαφνική αφύπνιση ότι, τελικά, ίσως δεν γίνεται να διαχωρίζεις τόσο εύκολα την «τέχνη» από την πολιτική όταν μιλάμε για έναν θεσμό που εδώ και δεκαετίες λειτουργεί ξεκάθαρα πολιτικά.

Γιατί πολιτική ήταν πάντα η Eurovision.

Απλώς μας βολεύει να το θυμόμαστε επιλεκτικά.

Πολιτική ήταν όταν αποκλείστηκε η Ρωσία μέσα σε λίγες μέρες, με συνοπτικές διαδικασίες και ηθική βεβαιότητα.

Πολιτική είναι όταν χώρες ανταλλάσσουν βαθμούς σαν διπλωματικά φιλιά.

Πολιτική είναι όταν το Ισραήλ παρουσιάζεται κάθε χρόνο σαν ένα ακόμη fun, quirky ευρωπαϊκό κράτος που απλώς αγαπά τη μουσική και τα wind machines.

Πολιτική είναι και η ίδια η εμμονή του θεσμού με την εικόνα της «ενωμένης Ευρώπης», λες και δεν ζούμε σε μια ήπειρο που αυτή τη στιγμή χρηματοδοτεί πολέμους, κλείνει σύνορα και πνίγει ανθρώπους στη Μεσόγειο.

Αλλά η Eurovision είναι και κάτι άλλο: είναι ο τέλειος μηχανισμός απορρόφησης ενοχής.

Σου επιτρέπει να νιώθεις και ενεγ@ και ανέμελ@ ταυτόχρονα.

Να ανεβάζεις στόρι «Free Palestine» το απόγευμα και το βράδυ να σχολιάζεις outfits και σκηνικές παρουσίες στο Twitter.

Να λες «δεν γίνεται να σωπάσουμε» αλλά και «ε, τι να κάνουμε τώρα, η μουσική ενώνει». Είναι η απόλυτη εκδοχή του σύγχρονου digital ακτιβισμού: μια διαμαρτυρία που δεν κοστίζει τίποτα και δεν απαιτεί καμία πραγματική αποχή από το θέαμα.

Εκεί είναι το θέμα.

Όχι αν κάποιος είδε Eurovision ή όχι.

Ούτε αν το μποϊκοτάζ είναι αποτελεσματικό ή συμβολικό.

Το θέμα είναι το πόσο επιλεκτικά λειτουργεί η συλλογική μας ευαισθησία.

Για μήνες, η γενοκτονία στην Παλαιστίνη είχε γίνει μέρος της καθημερινής online κουβέντας: reposts, infographics, κεφίγιες, καλέσματα σε μποϊκοτάζ, στόρι όλο οργή και θλίψη.

Μέχρι που ήρθε η Eurovision και ήταν συμπαθητικοί (και viral) οι άνθρωποι που διαγωνίστηκαν για την εκπροσώπηση της Ελλάδας.

Κι η γενοκτονία έγινε πασέ.

Και κάπως έτσι, για μερικούς μήνες, όλα μπήκαν στην άκρη.

Μέχρι που το Ισραήλ βγήκε 2ο. Κι εξοργίστηκε ο Έλληνας που τον πέρασε στη βαθμολογία.

Και θυμήθηκε ξανά ότι το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία.

Κι άλλαξαν τα σόσιαλ μέσα σε λεπτά, ούτε καν ώρες.

Ξαναεμφανίστηκαν τα posts αγανάκτησης, τα «πώς είναι δυνατόν να συμμετέχει;», βίντεο με γιούχα, οι καταγγελίες για τον θεσμό.

Η ηθική αγανάκτηση ενεργοποιήθηκε μόνο επειδή δεν άρεσε το αποτέλεσμα.

Κι αυτό είναι ίσως το πιο άβολο κομμάτι όλης της ιστορίας: όχι η αντίφαση του να απολαμβάνεις ένα trashy pop θέαμα ενώ συμβαίνουν φρικαλεότητες στον κόσμο -αυτό είναι προβληματικό από μόνο του.

Αλλά το πόσο εύκολα θυμόμαστε ή ξεχνάμε μια γενοκτονία, ανάλογα με το τι μας βολεύει και μας κάνει να νιώθουμε καλά. … Διαβάστε επίσης: ● «Η μουσική ενώνει» στ’ αλήθεια, όταν έχουμε δει γενοκτονία σε λάιβ μετάδοση; https://www.rosa.gr/opinions/i-mousiki-enonei-st-alitheia-otan-echoume-dei-genoktonia-se-laiv-metadosi/ … .* https://www.rosa.gr/author/spapadimitriou/

||||

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους