Για τα πάντα υπάρχει μια πρώτη φορά. Ήταν η τελευταία ώρα του 20oυ Comicdom, τριών ημερών γεμάτων από έναν συνδυασμό γλυκιάς κούρασης και ευτυχίας, τριών ημερών μέσα στις οποίες μίλησα με τόσους...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δίπλα στους δύο αγαπημένους μου φεστιβαλικούς συνοδοιπόρους των τελευταίων ετών Alexia Othonaiou κ Thanassis Petropoulos ετοιμαζόμασταν να μαζέψουμε το τραπέζι μας και τα κομμάτια μας.

Τότε ήρθαν τρία νέα παιδιά, εθελοντές του φεστιβάλ και μου ζήτησαν να μιλήσω -ως τιμώμενος καλλιτέχνης- για το 20ο comicdom σε μια μίνι συνέντευξη.

Πήγαμε λοιπόν στον χώρο της έκθεσης στο υπόγειο, εκεί που σε έναν τοίχο είχαμε προσπαθήσει να κάνουμε μια αναδρομή σε περίπου 20 χρόνια καριέρας μου στα κόμιξ - μια ολόκληρη ζωή η οποία κύλησε παράλληλα με τα 20 χρόνια του Comicdom.

Στάθηκα στον τοίχο με τα έργα μου και άρχισα να μιλάω για το Comicdom, για την ευγνωμοσύνη που νιώθω όχι μόνο εγώ, αλλά κι όσοι ασχολούνται με τα κόμιξ σ'αυτή τη χώρα, με αυτή την ομάδα παιδιών που από το πουθενά έστησαν αυτή τη γιορτή της 9ης τέχνης που μου επιτρέπει (όπως και σε τόσους δημιουργούς) να έρχομαι κάθε χρόνο σε επαφή με όλο και περισσότερους ανθρώπους τους οποίους άγγιξε η δουλειά μου και να νιώθω ότι αυτό που κάνω έχει έναν αληθινό αντίκτυπο σε αληθινά πρόσωπα κι όχι avatars των social media.

Κι ενώ μόλις είχα ξεκινήσει να καλύπτω το θέμα της αγάπης που νιώθω γι'αυτόν τον θεσμό και πόσα χρωστάω στο Comicdom και όλους όσους το απαρτίζουν.

Πόσο απίστευτα τιμητικό είναι για εμένα που με επέλεξαν για τα 20α γενέθλιά τους, τότε, σαν να ήμασταν σε κάποιο στριπάκι του θείου Αιμίλιου, ο εθελοντής που έπαιρνε το βίντεο με διέκοψε διστακτικά: "Εεεεμμμ...εμείς θέλαμε ένα βιντεάκι 30 δευτερολέπτων μόνο..." Κι αυτή ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που κάποιος μου είπε ότι μιλάω πολύ.

Κι είχα να πω τόσα πολλά ακόμα. Θα τα συνοψίσω σε ένα απλό "Σας αγαπώ και σας ευχαριστώ Comicdom!"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους