Στον πρωταθλητισμό η απόλυτη στιγμή είναι η στέψη. Η ώρα που το τρόπαιο σηκώνεται ψηλά στον ουρανό. Εκείνη την ώρα, όσα εκατομμύρια και να παίζουν στον αθλητισμό, είναι η στιγμή που οι πρωταγωνιστές...
Στον πρωταθλητισμό η απόλυτη στιγμή είναι η στέψη. Η ώρα που το τρόπαιο σηκώνεται ψηλά στον ουρανό.
Εκείνη την ώρα, όσα εκατομμύρια και να παίζουν στον αθλητισμό, είναι η στιγμή που οι πρωταγωνιστές, οι ποδοσφαιριστές, γυρνάνε την πλάτη σε κάθε λογής επίσημο, ναι σε όλους αυτούς που στήνονται και χαιραιτανε, και πανηγυρίζουν με τους οπαδούς.
Με το λαό.
Έξω και μακρυά από κάθε κέντρο εξουσίας.
Τα τελευταία χρόνια γίνεται, όχι τυχαία θεωρώ, μια προσπάθεια, αυτοί που κυβερνάνε, να κλέψουν ακόμα και αυτές τις στιγμές από τους πρωταγωνιστές.
Αυτό μου θυμησε η είσοδος του Ηλιοπούλου με το τρόπαιο του πρωταθλητή σήμερα στο γήπεδο.
Δεν είχε καμία δουλειά το τρόπαιο να το παραδώσει ο ιδιοκτήτης της ΑΕΚ.
Αλλά η προσπάθεια να επέμβουν και εκεί, έχει αλλάξει τα δεδομένα.
Το ίδιο έγινε με το Μουντιάλ στο Κατάρ, τότε που το τρόπαιο έγινε αντικείμενο επεξεργασίας γνωστού σεφ μόνο και μόνο γιατί είχε λεφτά και πρόσβαση εκεί.
Εμείς θα παραμείνουμε ρομαντικοί και τέτοιες στιγμές θα σας γυρνάμε τον κψλο, να πανηγυρίζουμε με το λαό όμως. Παίχτες και οπαδοί. Μακρυά από κάθε έναν που λυμαίνεται το αγαπημένο μας άθλημα.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους