«Δρόμο-λόγια» γύρω από «Πολυκατοικίες»: Ιστορίες από τη γενιά της οικονομικής κρίσης Στο νεο ΖΗΝ του The Press Project ένα αφιέρωμα σε δύο νέους συγγραφείς της γενιάς μου που όπως φαίνεται από τα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά το πρώτο μνημόνιο που βύθισε την χώρα στην οικονομική άβυσσο, η γενιά της κρίσης αρχίζει να γράφει πλέον για όσα αναγκάστηκε να ζήσει, τοποθετώντας το συλλογικό βίωμα πάνω από τις ανιαρές ατομικότητες.

Δυο νέοι συγγραφείς, ο Μι Δελτα και ο Γιώργος Αντωνόπουλος, δυο νέα παιδιά που, όπως όλοι μας, ενηλικιώθηκαν απότομα σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια, γράφουν ο καθένας με τον δικό του τρόπο για αδιέξοδα «Δρόμο-λόγια» γύρω από «Πολυκατοικίες», χωρίς να μετατοπιστούν ποτέ από τη βασική ιδεολογική ρότα που χάραξε ανεξίτηλα την πορεία της ζωής τους.

Ότι τίποτα δεν γίνεται χωρίς συλλογική δράση, ότι στα μεγάλα αδιέξοδα πάντα θα έχουμε ο ένας τον άλλον, άνθρωποι του δρόμου που ανέπτυξαν τους δικούς τους κώδικες επικοινωνίας και επιβίωσης, παίρνοντας όλη την ευθύνη στις πλάτες τους. «Κανένας ασφαλής μέσα στις πολυκατοικίες» τραγουδούσε ο ΛΕΞ το 2018, την εποχή που οι επιπτώσεις της βαθιάς οικονομικής κρίσης που είχε ξεσπάσει στη χώρα σχεδόν μια δεκαετία νωρίτερα ήταν εμφανείς σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητας.

Η γενιά της κρίσης, η γενιά που είδε τα πρώτα χρόνια της νεότητάς της να μαστιγώνονται από τη φτώχεια, την ανεργία και τα χρέη των γονιών της, που είδε τα όνειρά της να σμπαραλιάζονται και αναγκάστηκε να δημιουργήσει τον χώρο και τον χρόνο για να ονειρευτεί ξανά, κόντευε τα 30 ή διάβαινε ήδη το κατώφλι τους.

Και αν το τραγούδι του ΛΕΞ χτύπησε αυτή τη γενιά σαν ηλεκτρικό ρεύμα, δίνοντας σε όλους τους επιζώντες της οικονομικής κρίσης τη συλλογική ανακούφιση της επίγνωσης ενός κοινού βιώματος, μας δώρισε και κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Την ανάγκη να μετατρέψουμε και εμείς σε τέχνη τα δικά μας βιώματα, την ανάγκη των φτωχών να κάνουν τέχνη τον δικό τους πόνο, πάντα μακριά από τα ειρωνικά βλέμματα των αστών που σηκώνουν τη μύτη τους μπροστά στην ανέχεια και τη μιζέρια που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Είναι απ’ τον δρόμο και στον δρόμο θα μείνει, οι ιστορίες μιας γενιάς που μεγάλωσε απότομα και που δεν έπαψε ποτέ να αναζητεί τον νεανικό εαυτό της που χάθηκε σε μεροκάματα του τρόμου, σε μικρά διαμερίσματα, σε διαλυμένες σχέσεις, στη δολοφονική βία του κράτους που εξαπολύεται με ασίγαστο μίσος σε εκείνους που επιλέγουν να της αντισταθούν.

Αυτές είναι οι ιστορίες εκείνων που προσπάθησαν να αντισταθούν, όχι μόνο στους κυβερνώντες που μας βούλιαζαν διαρκώς στον οικονομικό πνιγμό, αλλά σε εκείνη την πρωτοφανή απόγνωση που έσφιγγε σαν θηλιά τον λαιμό μας, στη διάρρηξη των κοινωνικών σχέσεων που εν τέλει κρατήθηκαν με νύχια και με δόντια, στις πολιτικές υποθέσεις που αθετήθηκαν και άφησαν πίσω τους καμένη γη. Στη ντροπή του να είσαι φτωχός, καταφρονημένος και πεινασμένος για μια άλλη ζωή.

Αυτές είναι οι δικές μας ιστορίες, εκείνων που επιβίωσαν και είναι ακόμα εδώ, να μας επαναφέρουν εκείνες τις σκληρές μνήμες που κρύφτηκαν μέσα σε σκόρπιες σελίδες, ανάμεσα σε μελάνια, μολύβια και σκονισμένα πληκτρολόγια.

Μπορεί, άραγε, η ίδια η Θεσσαλονίκη να μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο εκτός από μια πόλη περιπλανώμενων φαντασμάτων και ονείρων; Σε έναν τόπο όπου το διαρκές τραύμα δεν συσσωρεύεται το ένα μετά το άλλο, αλλά της δίνεται επιτέλους η δυνατότητα να ανασάνει και να ανακουφιστεί, να επανακατασκευάσει τον εαυτό της στο μπόι των ανθρώπων και της συλλογικής μνημοσύνης που χαράχτηκε πάνω στις σόλες των παπουτσιών που κάνουν καθημερινά απανωτά «Δρόμο-λόγια» για να καταλήξουν μέσα στη αδυσώπητη μοναξιά υποφωτισμένων διαμερισμάτων; Ίσως κάποτε να γίνει και αυτό.

Γι’ αυτό υπάρχουν συγγραφείς σαν τον Γιώργο και σαν τον Μι Δέλτα, καλλιτέχνες σαν τον Αγκαράι και αρκετοί άλλοι από εκείνους τους νέους της κρίσης που σταδιακά αποφασίζουν να μας μιλήσουν για το επίμαχο παρελθόν χωρίς να το εξωραΐζουν με τους δύστροπους επιθετικούς προσδιορισμούς μιας κίβδηλης νοσταλγίας, όπως και για όλα όσα αντιμετωπίζει στο σήμερα εκείνη η γενιά που μπορεί να τριαντάρησε αλλά μέσα της παραμένει ένα 20χρονο που το μόνο που θέλει είναι να αράξει σε ένα παγκάκι και να πιει μια μπύρα με τους αγαπημένους του ανθρώπους. Να δώσει την υπόσχεση πως ό,τι είπαμε παλιά, ισχύει. Πάντα και για πάντα. .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους