Original Post

Πλήρες Κείμενο:

GSI revisited Δεν έχω ειδική γνώση για ενεργειακά ζητήματα, αλλά πιστεύω έχω καλή αντίληψη για οικονομικά και πολιτικά ζητήματα.

Γι’ αυτό βρήκα πολύ χρήσιμα δυο κείμενα στον Πολίτη, των οικονομικών συντακτών Γιάννη Σειτανίδη και Γιώργου Γεωργίου.

Στο πρώτο, ο κ. Σειτανίδης επισημαίνει μια πτυχή του έργου που κρίνει ως σημαντική η ΕΕ: «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πάντα υποστήριζε και συνεχίζει να υποστηρίζει τον GSI ως βασικό στρατηγικό ενεργειακό άξονα.

Για να τερματιστεί η ενεργειακή απομόνωση της Κύπρου.

Για να διασφαλιστεί η σταθερότητα του ηλεκτρικού δικτύου σε ολόκληρο το νησί.

Και, κυρίως, για να μειωθούν οι τιμές ηλεκτρικής ενέργειας.» Κρατάμε την ανάγκη για το ηλεκτρικό δίκτυο ολόκληρου του νησιού, που προϋποθέτει προφανώς συνολική λύση του Κυπριακού και ας πάμε (προς το παρόν) στο δεύτερο.

Με το δεύτερο καταπιάνεται σε άλλο άρθρο ο κ. Γεωργίου και γράφει: «Επειδή τα πράγματα είναι σοβαρά, οφείλουμε να κοιτάξουμε τους αριθμούς.

Και οι αριθμοί μάς λένε ξεκάθαρα πως το έργο, έτσι όπως είναι σχεδιασμένο, δεν βγαίνει.

Αυτό δεν έχει να κάνει με το αν το θέλει η Κυπριακή Δημοκρατία ή αν φοβόμαστε την Τουρκία (που προφανώς είναι πρόβλημα) αλλά με το αν το αντέχει η τσέπη μας.

Και η απάντηση είναι πως δεν το αντέχει.

Η μελέτη βιωσιμότητας, που ανατέθηκε στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ), αναμένεται να επιβεβαιώσει αυτό που ήδη δείχνουν τα στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών της Κύπρου: ότι με τον καταμερισμό του κόστους στο 67% για τους Κύπριους καταναλωτές και στο 33% για τους Έλληνες, οι λογαριασμοί του ηλεκτρικού ρεύματος στην Κύπρο θα πνίξουν την οικονομία.» Ο κ. Γεωργίου όμως, προχωρεί και σε εισηγήσεις, για το πως δηλαδή ένα τέτοιο έργο θα μπορούσε να ήταν χρήσιμο για την Κύπρο και όλη την περιοχή: «Αποδεικνύεται, τελικά, δείγμα μικρομεγαλοϊδεατισμού το να θέλεις να γίνεις «ενεργειακός παίκτης» χωρίς να έχεις λύσει τα βασικά σου προβλήματα, τόσο τα ενεργειακά όσο και τα πολιτικά.

Έναν τέτοιο ρόλο θα μπορούσες να τον διεκδικήσεις με λυμένο το Κυπριακό –με καλώδιο που θα περιλαμβάνει και την Τουρκία– ή αν το κόστος επιμεριζόταν συνολικά και ισότιμα σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο.

Αν, δηλαδή, το βάρος μοιραζόταν στους καταναλωτές της Ελλάδας, της Κύπρου, του Ισραήλ, του Λιβάνου, ακόμη και της Συρίας.

Αυτό μάλιστα, θα ήταν ένας πραγματικός Great Sea Interconnector.

Όχι αυτό που έχουμε σήμερα μπροστά μας.» Τα πράγματα είναι εκπληκτικά απλά: για άλλη μια φορά, ένα σημαντικό έργο μένει στα χαρτιά γιατί παραμένει άλυτο το Κυπριακό.

Το παρόν στάτους κβο είναι η πλήρης καταστροφή της ΚΔ. Κάθε μέρα που περνά αυτό αποδεικνύει.

Η εμμονή του τοίχου πρέπει να επαναληφθεί: μόνη λύση η λύση.

Αλλά δυστυχώς επιλέξαμε το μόνη λύση (ήταν) η λύση.

Και κάτι τελευταίο: Θεωρώ υπεύθυνη τη στάση του υπουργού κ. Κεραυνού που φαίνεται βάζει βέτο στο έργο, γιατί προφανώς ξέρει τα νούμερα που αναφέρονται.

Αν είναι αυτό, το κρίνω ως θετική και υπεύθυνη στάση.

Υπάρχει όμως και η γκρίζα πλευρά.

Ο κ. Κεραυνός γνωρίζει πως η παρούσα κυβέρνηση αποκλείεται να προχωρήσει σε λύση του κυπριακού, άρα η Τουρκία θα είναι πάντα εμπόδιο γι’ αυτό λέει το δικό του ΟΧΙ.

Τα λεφτά που θα πληρώσουμε οι φορολογούμενοι είναι πολλά για να τα πλασάρει ως αναγκαίο «πατριωτικό κόστος».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους