Original Post

Πλήρες Κείμενο:

O ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι το μοναδικό κόμμα στον κόσμο που αυτοδιαλύθηκε τόσο γρήγορα και αυτοεξευτελίστηκε τόσο απόλυτα.

Από αυτή την κατάντια κανένα από τα στελέχη του δεν γλιτώνει – και εκείνοι που παρέδωσαν τον κόμμα σε ένα τουρίστα από την Αμερική.

Και αυτοί που έχασαν το κόμμα από έναν τουρίστα από την Αμερική, διότι δεν είχαν συνειδητοποιήσει τι τους γίνεται και έραβαν ηγετικά κοστούμια πριν καν μιλήσουν με τον ράφτη.

Και εκείνοι ή μάλλον εκείνος που ανέχθηκε έναν τέτοιον εξευτελισμό για να πείσει (πρωτίστως τον εαυτό του) πόσο αναντικατάστατος είναι. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε ότι δεν ήταν κόμμα άλλα ένα άθροισμα καριερίστικων επιλογών και ατελείωτων ραδιουργιών.

Ένα κόμμα που ποτέ δεν κατάφερε να μαζικοποιηθεί, παρότι κυβέρνησε για πέντε χρόνια και ήταν αξιωματική αντιπολίτευση για άλλα επτά.

Και όταν η προοπτική επιστροφής στην εξουσία απομακρύνθηκε, έφαγε τις σάρκες του και παραδόθηκε στην αυτογελοιοποίηση.

Όσο μετεωρική ήταν η άνοδός του, τόσο ασταμάτητη η πτώση του.

Η εξήγηση της δεύτερης βρίσκεται στο μυστικό της πρώτης. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έγινε κυβέρνηση μέσα από μια μακρά πορεία εκλογικής ενίσχυσης, οργανωτικής ανάπτυξης, πολιτικής ωρίμανσης, όπως η ιστορική σοσιαλδημοκρατία.

Βρέθηκε ξαφνικά και από το πουθενά αξιωματική αντιπολίτευση το 2012, γιατί το παλιό πολιτικό σύστημα κατέρρευσε κάτω από το βάρος της χρεοκοπίας.

Η έκπληξη των στελεχών του ήταν μεγαλύτερη και από των αντιπάλων του.

Αυτό καθόρισε και τον τρόπο που πολιτεύτηκε – με συνεχείς πειραματισμούς, παιδαριώδεις μπλόφες, ρητορικούς λεονταρισμούς, αλλά παραλυτική φοβικότητα στην πράξη και μπόλικο ερασιτεχνισμό - ιδίως το πρώτο εξάμηνο του 2015 και από το 2019 και έκτοτε.

Εξαίρεση η περίοδος Σεπτεμβρίου 2015 – Ιουλίου 2019, όταν εφάρμοσε πιστά ένα πρόγραμμα που δεν ήταν δικό του (μνημόνιο) υπό την απειλή των τροϊκανών όπλων. Ο ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει το μικρό οικογενειακό ψιλικατζίδικο της γειτονιάς που εκτοξεύτηκε – από τύχη – σε πολυκατάστημα, αλλά παρέμεινε με δομή και νοοτροπία ψιλικατζίδικου.

Η εμπειρία αυτή καθόρισε το πολιτικό φαντασιακό, αλλά και την πρακτική, τόσο του ηγέτη του, όσο και των στελεχών του.

Μόνιμο μοτίβο τους έγινε το «εύκολα και γρήγορα» - όπως εύκολα και γρήγορα βρέθηκαν στην εξουσία.

Ακόμα χειρότερα, μπέρδεψαν την ευνοϊκή συγκυρία που τους ανέβασε στα ύψη, με το μπόι τους.

Πίστεψαν στ’ αλήθεια ότι βρέθηκαν εκεί λόγω των μοναδικών ικανοτήτων τους - ότι τους χρωστάει η ιστορία.

Και θα συνεχίσει να τους χρωστάει, όσες αναλήψεις και αν κάνουν.

Όλα αυτά όμως κατέρρευσαν σαν τραπουλόχαρτα στην πρώτη τους σύγκρουση με την πραγματικότητα.

Σαν εκείνους τους τυχερούς του ΛΟΤΟ στις ΗΠΑ που λίγα χρόνια μετά χρεοκοπούν ευρισκόμενοι πιο φτωχοί απ’ όταν ξεκίνησαν.

Ανεμομαζώματα – διαβολοσκορπίσματα… Ακόμα και έτσι, εντυπωσιάζει η σπουδή των ανθρώπων του να κανιβαλίσουν το πτώμα του, σαν έτοιμοι από καιρό, σαν θαρραλέοι.

Όπως και η ιλαροτραγωδία που παράγουν ως θέαμα.

Το καράβι βυθίζεται και ο καθένας προσπαθεί να σώσει τον εαυτό του, παίρνοντας μαζί του ότι μπορεί από το κουφάρι για να διαπραγματευτεί μια θέση σε κάποιο άλλο πλεούμενο – έστω και μούτσου.

Πλήρως απορροφημένοι από ετούτη την ιδιότυπη ενόρμηση πολιτικού θανάτου δεν αντιλαμβάνονται ότι μαζί με το πλοίο βυθίστηκαν και εκείνοι.

Στην πολιτική μπορεί κανείς να επιβιώσει από τα λάθη του – ακόμα και τα μεγάλα.

Αυτό από το οποίο δεν μπορεί να επιβιώσει είναι να απωλέσει τη σοβαρότητά του.

Εκεί δεν υπάρχει επιστροφή, ακόμα και εκατό σωστά να πει, χίλια δίκια να έχει η αντιμετώπιση που θα λάβει είναι μία: «ποιος το λέει αυτό; Α εσύ.

Ε τότε δεν έχει σημασία…». Και από αυτή την τύχη δεν θα επιβιώσει κανένα από τα στελέχη του πάλαι ποτέ κραταιού ΣΥΡΙΖΑ, των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Παραφράζοντας τον ποιητή: Έτσι τελειώνει ο ΣΥΡΙΖΑ - όχι με μια έκρηξη, αλλά με έναν κλαυσίγελο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους