Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο κρυφός πόλεμος των bots και τα ματωμένα κονδύλια. Υπάρχει κάτι βαθιά υποκριτικό σ' αυτό το πανηγύρι.

Κάθε χρόνο δουλευόμαστε όλοι μεταξύ μας πως πρόκειται για μια "γιορτή", έναν "απολιτίκ" διαγωνισμό, μια "united by music" κοινή σαχλαμάρα της "Ενωμένης Ευρώπης μας", στην οποία κυριαρχεί το ταλέντο και η αυθεντική προτίμηση του κοινού. Όχι, ΔΕΝ είναι αυτό.

Μπροστά στα μάτια όλων, ξεδιπλώνεται ένα καλοστημένο παιχνίδι ισχύος, ξεδιάντροπης επιρροής και συμφερόντων, που δεν έχει καμία σχέση με μουσική και γιορτές.

Η δεύτερη συνεχόμενη χρονιά που το Ισραήλ φτάνει μια ανάσα από την κορυφή δεν είναι τυχαία, αλλά ούτε και ιδιαίτερα μυστηριώδης.

Και δεν είναι απλώς ότι το Ισραήλ έχει περισσότερους οικονομικούς πόρους.

Είναι ότι αυτά τα κολλοσιαία και τρομακτικά κονδύλια που σκορπάει μετατρέπονται σε μηχανισμούς επιβολής.

Είναι η λογική του “θα γίνει ό,τι χρειαστεί για να επιτύχει το ξέπλυμα". 🔹 Τερατώδης διαφήμιση σε κάθε πλατφόρμα social media. 🔹 Έμμεση διαφήμιση που δεν φαίνεται καν ως διαφήμιση. 🔹 Δίκτυα επιρροής με influencers που δουλεύουν αθόρυβα. 🔹 Lobby Ισραηλινών ή Εβραίων ανά τον κόσμο που κινητοποιούνται με όρους σχεδόν πολιτικής εκστρατείας. 🔹 Πιέσεις "διπλωματικές" ή ξερά εκβιαστικές, σε επιτροπές, ΜΜΕ και ανθρώπους ισχύος που πιέζουν μετά αυτούς που πρέπει. 🔹 Κονδύλια σε αγορασμένα "άρθρα", παρουσιάσεις και συνεντεύξεις από καλοπληρωμένους "δημοσιογράφους". 🔹 Ολόκληροι στρατοί από bots, fake accounts (και πολύ πιο εξειδικευμένα ψηφιακά εργαλεία), που δίνουν δυσθεώρητα νούμερα ψήφων χωρίς κανέναν μηχανισμό ελέγχου.

Η έννοια της ψήφου του... "κοινού" γίνεται απλώς ένας αριθμός που μπορεί πανεύκολα να κατασκευαστεί ή να αλλοιωθεί, προκειμένου να δείξει στην υφήλιο την υπεροχή, την αποδοχή, την ενσωμάτωση του Ισραήλ στη σωστή πλευρά της ιστορίας. 'Ομως το πραγματικά αηδιαστικό δεν είναι αυτό.

Είναι η συλλογική προσποίηση.

Είναι ότι ΟΛΟΙ το βλέπουν, το καταλαβαίνουν, το μετράνε και το υπολογίζουν, και σχεδόν κανείς δεν είναι διατεθειμένος να το πάει μέχρι τέλους.

Διότι δεν έχει καμία σημασία (και αξία) αν κάνεις... "μποϋκοτάζ" εσύ στον δέκτη σου.

Δεν χρειάζεται (και δεν αρκεί) να βγεις στα μπαλκόνια και στις ταράτσες να ουρλιάζεις το Σάββατο το βράδυ στις 10. Είναι εντελώς ανούσιο να αλλάξεις κανάλι την ώρα του τραγουδιού του Ισραήλ, και να ξαναγυρίσεις μετά στο πανηγύρι.

Δεν αρκούν μεμονωμένες αποχές για τα μάτια του κόσμου (η Ισπανία, η Ολλανδία, η Ιρλανδία, η Ισλανδία και η Σλοβενία δήλωσαν αποχή εξαιτίας της συμμετοχής του Ισραήλ). Χρειάζεται μια μαζική, καθολική, ηχηρή άρνηση συμμετοχής.

Μια καθαρή γραμμή που να λέει ότι υπάρχουν όρια και ότι αυτά τα όρια δεν διαπραγματεύονται ούτε με τηλεθέαση, ούτε με σχέσεις, ούτε με διπλωματικά παζάρια.

ΔΕΝ είναι πρόβλημα αθέμιτων πρακτικών.

Είναι πρόβλημα πολιτικής βούλησης.

Είναι πρόβλημα ήθους και σθένους.

Όταν επιτρέπεις τη συμμετοχή σε ένα τέτοιο πλαίσιο, αποδέχεσαι τους όρους του.

Δεν μπορείς να παίζεις το παιχνίδι ως έχει και ταυτόχρονα να διαμαρτύρεσαι για τους κανόνες όταν χάνεις ή να κάνεις περήφανους απολογισμούς και πατ πατ στην πλάτη του Ακύλα. Είναι η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους