Από τον βάλτο στο Διάστημα και πίσω... Αδιαμφισβήτητα βιώνουμε όλο και περισσότερο μια κρίση, αν όχι μόνιμη μεταμόρφωση/αλλοίωση και των εαυτών μας, της προσωπικής μας ταυτότητας, ως ευ-ζωο-γόνα όντα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρατηρούμε μια απομυθοποίηση, απογοήτευση, αδιαφορία και απομάκρυνση των φύλων όσον αφορά το σεξ, τον έρωτα, τον γάμο, ακόμη και την αναγκαιότητα της τεκνοποίησης... Παιδιά; Υπο τέτοιες ανελεύθερες, ασταθείς, ανασφαλείς, τοξικές, μίζερες συνθήκες; Σαδιστές, μαζοχιστές ή τζογαδόροι γονείς θα είμαστε; Διάχυτη η ανθρώπινη απαξίωση, η κατάθλιψη, η κυριολεκτική και ψυχολογική "στενα-χώρια", η απαισιοδοξία, μα και η αμφισβήτηση, η κατάρρευση, η σύγκλιση και έτσι μια προοδευτική αχρηστία των έμφυλων ρόλων και της όποιας "παραδοσιακής" (πατριαρχικής, ιεραρχικής, εργασιακής, μητρικής, κλπ) αξίας τους.

Το σεξ εύκολο και διαθέσιμο πλέον για όλους (δωρεάν ή επί πληρωμή, εκτός ή εντός σχέσεων/γάμου, φυσικά ή τεχνητά, μονογαμικά ή πολυγαμικά, για κάθε γούστο και προτίμηση) κι ως εκ τούτου έχει καταντήσει πλέον μια ως επί το πλείστον κι αργά ή γρήγορα προβλέψιμη, βαρετή και ματαιωτική διεκπεραίωση... (κυρίως απουσίας συναισθήματος και δημιουργικότητας - κι εδώ η πλειονότητα έχει τεράστιο πρόβλημα "απουσίας"). Οι ανθρώπινες ζωές όπως κι οι σύγχρονες ευφυείς μηχανές που μας αντικαθιστούν, είναι (ποσοτικά, όχι ποιοτικά) υπεράφθονες και περιορισμένων δυνατοτήτων κι ως εκ τούτων περιττές, στρεσογόνες (για εαυτό και άλλους) αντικαταστήσιμες (με αναβαθμισμένα βιολογικα, τεχνολογικα ή βιοτεχνολογικά μοντέλα-όντα-συστήματα) και χαμηλής αξίας πλέον στους επικυρίαρχους πλουτοκράτες καπιταλιστές που αποφασίζουν (έχουνε την Δύναμη) θέματα ελευθερίας, ζωής και θανάτου (για τους πολλούς ακαλλιέργητους, ανειδίκευτους, άνεργους, άχρηστους και κλιμακούμενα τους ψυχολογικά και κοινωνικά δυσλειτουργικούς). Η δε πανταχού παρούσα κυριαρχία των μέσων μαζικής επικοινωνίας, παρακολούθησης, σύγκρισης και κριτικής έχει ανεβάσει στον υπερ-θετικό βαθμό τις προσδοκίες, τις επιθυμίες μας και την ματαίωσή μας με αυτό που είμαστε ή/και (νομίζουμε ότι) θέλουμε για να συμπληρωθούμε.

Αυτό που νομίζουμε ότι χρειαζόμαστε για να ολοκληρωθούμε.

Τι τρομερές παγίδες και πτώσεις αυτές των πρόωρων Ικάριων υπερβάσεών μας, της ονειρικής θεοποίησής μας, όταν ακόμη δεν έχουμε ξεφύγει από το πανφάγο ερπετό μέσα μας... Η συνειδητοποίηση του συμπαντικού Απείρου, ο Θάνατος της ψευδαίσθησης του Προστάτη Θεού, η απουσία φιλοσοφημένης Παιδείας και ανθρωπιστικής αλληλεγγύης, το σύγχρονο μολυσματικό Κενό νοημάτων, και η αναπλήρωσή τους με πράγματα, πολυτέλειες, τελειομανιακές εικόνες, υπερ-φυσικές "ιδέες" και μαστούρες (όλα τους προβλέψιμα ξεθυμαίνουν και μας αφήνουν με στερητικά...) ενισχύει την ματαίωση μας σε εθιστικά και μηδενιστικά καταθλιπτικά επίπεδα.

Συνεπακολούθως, παρατηρούμε, βιώνουμε κι επηρεαζόμαστε από επιδημίες μοναξιάς, υπεραναπληρωματικών (των κενών μας) ναρκισσισμών, αυτοϊκανοποίησης-"αυνανισμών" (ακόμη και μέσω φυσικών κορμιών - τριβόμαστε δεν "κοινωνούμε"), ευφάνταστης (σε αντίθεση με την καθημερινή ζωή μας) πορνογραφίας και διακριτικής πορνείας... Γενικότερα βυθιζόμαστε σε πιο ακραία θεάματα και βιώματα βίας, ψυχοπαθολογίας και αυτο/καταστροφής (μπας και νιώσουμε κάτι), χρήσης ψυχεδελικών, ψυχοτρόπων ουσιών και ψυχοφαρμάκων (δεν αντέχουμε το ανούσιο κάτι που μας πλασάρουν) και αέναους φαύλους (κι ανολοκλήρωτους) κύκλους πρώτιστα υπαρξιακής και συνοδού διαπροσωπικής στέρησης (μια χρόνια κατάσταση "neediness") και εσφαλμένων επιλογών σε ηθική ζωής (βλ. "να έχω πολλά, όχι να είμαι επαρκής"), στις αλγοριθμικά μηχανοκίνητες, κερδοσκοπικά υπολογιστικές και ηθικοψυχολογικά ανισόρροπες αστικές Ζωές μας γενικότερα και επομενα κι αναπόδραστα (με γινόμενα κλασμάτων δεν παίρνεις ποτέ μονάδα...) στο σεξ, σε σχέσεις, στον έρωτα, σε ιερή κοινωνία γάμου κι οικογένειας... Έχουμε χάσει (λίγο-πολύ) τον έλεγχο, την ελευθερία, την φυσικότητα, την αξιοπρέπεια, την δημιουργικότητα, τον έρωτα και γαλήνη της ζωής μας.

Άλλοι δουλικά φυτοζωούν, άλλοι εξαντλημένοι εγκαταλείπουν κι αυτοκτονούν, άλλοι αποδρούν σε μεταθανάτιες ζωές/ευχολογίες, άλλοι βίαια εκδικητικά ληστρικά ξεσπούν και κάποιοι φιλοσοφημένοι καταφεύγουν σε οάσεις αγαπημένων κι ομοϊδεατών... Η ζωή μας συνεχίζει να κυλάει σχετικά ανθρώπινα (συμβιβασμένα μα όχι τερατωδώς) με πολλές άμυνες κι εκλογικεύσεις (κυρίως αδιαφορίας, αποστασιωποίησης κι απαξίωσης ή με πολλούς "-ισμούς" για τους δυστυχέστερους ή κατώτερους "άλλους"), εντός κάποιων (αν διαθέσιμων) μικρών κι επίλεκτων, συχνά μυστικών, ψυχοκοινωνικών οάσεων (...με οικογένεια, φίλους, σεξέρωτα, ψυχαγωγία, χιούμορ, διαδίκτυο, γνώση, φυσιολατρεία, τέχνη, χόμπι, σπορ, πνευματισμό, εκκλησία, προσφορά...). Αλλά όλο και συχνότερα (ίσως επειδή αφενός οι ρομαντικές μεταφυσικές μας προσδοκίες έχουν απο-γειωθεί μα αφετέρου γκρεμοτσακιζόμαστε από την φυσική μας πραγματικότητα), με συνεχείς και συχνά απρόβλεπτες επιθέσεις απανθρωπιάς, εργαλειοποίησης και μηδενισμού από ανώνυμους "ξένους", "ιδιοκτήτες", "θεσμούς" και αναίσθητους απολυταρχικούς "διαβόλους" που ψυχολογικά εκμεταλλευτικά ύπουλα ή κτηνωδώς ωμά ξεσκίζουν το δίχτυ της αξιοπρέπειας και προστασίας μας.

Και τότε πέφτουμε στο ανυπόφορο υπαρξιακό Κενό.

Σε βασανιστική πτώση διαρκείας.

Ολομόναχοι ή αν τυχεροί αγκαλιασμένοι με συνταξιδιώτες... Ίσως, όπως έχει χιλιοειπωθεί από τους ιστορικούς, περιοδικά να χρειαζόμαστε - ως τα απερίσκεπτα, εγωκεντρικά, αλλαζονικά, αμνησιακά, αφιλοσόφητα και μικρόνοα ζώα που οι περισσότεροι είμαστε - την Καταστροφή, τον Πόλεμο, την Απώλεια, το λυσασμένο δάγκωμα ή την βρωμερή ανάσα του οικτρού Πόνου και μαζικού Θανάτου ώστε να εκτιμήσουμε ξανά την ανθρώπινη αγκαλιά, την αγάπη, την αλληλεγγύη, τον σεξέρωτα, την δημιουργία της ζωής, την γαλήνη.

Γιατί ξεχνάμε από γενιά σε γενιά τα οδυνηρά μαθήματα της Ιστορίας και περιοριζόμαστε μυωπικά στις ορέξεις του πρωτόγονου κορμιού μας.

Υπερισχύει και κυριαρχεί το ναρκισσιστικό υπεράνθρωπο ή/και υπάνθρωπο παρελθοντικό Ζώο μέσα μας (...συχνά σε σατανική συνεργασία τα δυό τους...). Ξεχνάμε (όταν φιμώνουμε την Λογική και την Αγάπη) ότι ενωμένοι είμαστε θαυματουργοί μικροί ζωογόνοι φυσικοί θεοί μα όποτε δογματικά ενάντιοι καταντάμε αδελφοκτόνοι αυτοκτονικοί κανίβαλοι. Δρ. Μάνος Ζαχαριουδάκης 18.μαΐ.26

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους