Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η θάλασσα δεν είναι τοπίο. Αυτό δεν το κατάλαβαν ποτέ οι μεταπολιτευτικοί διαχειριστές της χώρας.

Η θάλασσα είναι ένστικτο.

Είναι φόβος.

Είναι πείνα χώρου.

Είναι η παλιά ζωώδης αγωνία των λαών να μη μικρύνουν μέσα στην Ιστορία.

Γι’ αυτό και όποιος κοιτάζει το Αιγαίο σαν τουριστική καρτ ποστάλ είναι ήδη πολιτικά τυφλός.

Το πέλαγος δεν υπήρξε ποτέ διακοπές.

Υπήρξε πάντοτε πεδίο δύναμης, εμπορίου, κυριαρχίας και θανάτου.

Από τις τριήρεις μέχρι τα γεωτρύπανα τίποτε δεν άλλαξε πραγματικά.

Μόνο οι μηχανές έγιναν πιο εξελιγμένες.

Κάποτε μια πόλη πίστεψε ότι η θάλασσα ήταν η φυσική προέκταση του σώματός της.

Ότι χωρίς αυτήν θα ασφυκτιούσε.

Και τότε άρχισε να βαφτίζει την ισχύ της «δίκαιο». Να μετατρέπει τα νησιά σε φόρους, τους συμμάχους σε υποτελείς και το πέλαγος σε ιδεολογία.

Εκεί γεννιούνται όλες οι αυτοκρατορικές παραφροσύνες.

Στη στιγμή που ένα κράτος παύει να θέλει απλώς να υπάρχει και αρχίζει να πιστεύει ότι έχει ιστορικό δικαίωμα να επεκταθεί.

Από εκεί ξεκινά πάντα η Νέμεση.

Όχι όταν σηκώνονται τα όπλα.

Όταν προηγουμένως αρρωσταίνει η φαντασία.

Αυτό είναι σήμερα η «Γαλάζια Πατρίδα» του Ερντογάν.

Όχι ένα διπλωματικό σύνθημα, ούτε ένας χάρτης γραφικών στρατηγών για τηλεοπτικά πάνελ.

Είναι το υπαρξιακό άγχος μιας Τουρκίας που φοβάται ότι ο κόσμος στενεύει γύρω της.

Γι’ αυτό και απλώνεται μέσα στη θάλασσα όπως ο πνιγμένος απλώνει τα χέρια του μέσα στο κύμα.

Δεν ζητά απλώς θαλάσσιες ζώνες.

Ζητά ψυχολογική αυτοκρατορία.

Ζητά να πείσει πρώτα τον εαυτό της ότι δεν εξέπεσε ιστορικά.

Και όταν τα κράτη αρχίζουν να θεραπεύουν τα τραύματά τους με γεωπολιτικούς μύθους, τότε οι εποχές γίνονται επικίνδυνες.

Και απέναντι σ’ αυτή τη νεοοθωμανική θαλάσσια μέθη, η ελληνική εξουσία στέκεται σαν να κυβερνά εταιρεία και όχι χώρα της Ιστορίας.

Με γλώσσα αποστειρωμένη.

Με χαμόγελα επικοινωνιακής κανονικότητας.

Με την αφέλεια ότι οι λαοί καθησυχάζονται με δημόσιες σχέσεις, forums και τηλεοπτική ψυχραιμία.

Σαν να πιστεύει ακόμη ότι η γεωπολιτική είναι υπόθεση καλής εικόνας και όχι βαθιών ανθρώπινων ενστίκτων.

Στο κέντρο αυτής της αντίληψης ο Μητσοτάκης, που νομίζει ότι ο κόσμος θα παραμείνει ακίνητος ώσπου να ολοκληρωθεί ήρεμα το αφήγημα του 2030.

Όχι ως πρόσωπο μόνο, αλλά ως το τελικό προϊόν μιας Ελλάδας που ξέμαθε να σκέφτεται ιστορικά.

Μιας χώρας που έμαθε να συγχέει την ηρεμία με τη λήθη.

Που πείστηκε ότι ο κόσμος διοικείται από συμβούλους επικοινωνίας, ψηφιακές καμπάνιες και ελεγχόμενες δηλώσεις, την ώρα που γύρω της επιστρέφουν ξανά οι αρχαίοι δαίμονες της γεωγραφίας.

Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο στοιχείο της εποχής: όχι η επιθετικότητα της Άγκυρας, αλλά η υπνοβασία της Αθήνας.

Γιατί οι μεγάλες συγκρούσεις δεν αρχίζουν όταν πέσει η πρώτη σφαίρα.

Αρχίζουν όταν οι κοινωνίες χάνουν τη γλώσσα της αλήθειας.

Όταν οι λέξεις γίνονται αναισθητικό.

Όταν όλοι μιλούν για ειρήνη ενώ εξοπλίζονται σαν να περιμένουν κατακλυσμό.

Όταν οι χάρτες γεμίζουν γραμμές και το πέλαγος αποκτά επίθετα. Ελληνικό. Τουρκικό. Γαλάζιο. Ζωτικό.

Τότε να φοβάσαι.

Γιατί τότε ο άνθρωπος έχει ήδη ξεκινήσει μέσα του τον πόλεμο.

Και η Ανατολική Μεσόγειος αρχίζει πάλι να μυρίζει όπως πριν από κάθε ιστορική συμφορά.

Όχι καπνό ακόμη.

Κάτι χειρότερο.

Αλαζονεία, κόπωση και παρακμή μαζί.

Εκείνον τον συνδυασμό που κάνει τους πολιτισμούς να χαμογελούν δημόσια την ίδια στιγμή που βαδίζουν υπνοβατώντας προς την άβυσσο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους