Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην Ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής ενεργοποιήθηκε τις τελευταίες ημέρες ένας ειδικός μηχανισμός εσωτερικής διερεύνησης ύστερα από καταγγελίες που αφορούν επικοινωνίες κληρικού με ενήλικο πρόσωπο.

Η διαδικασία συνοδεύτηκε από προσωρινή απομάκρυνση από τα λειτουργικά καθήκοντα, επίσημες ανακοινώσεις, νομική εποπτεία και κυρίως από δημόσια προτροπή προς τους πιστούς της ομογένειας να χρησιμοποιήσουν ειδική ηλεκτρονική πλατφόρμα ανώνυμων αναφορών για την παροχή πληροφοριών.

Ένα σύστημα καταγγελιών με αριθμούς υπόθεσης, προστατευμένη πρόσβαση, πρωτόκολλα συμμόρφωσης και εξωτερικό πάροχο διαχείρισης.

Και ξαφνικά ο άνθρωπος μένει ακίνητος μπροστά σε μια οθόνη και αναρωτιέται: πότε ακριβώς η Εκκλησία άρχισε να μιλά τη γλώσσα των πολυεθνικών εταιρειών; Πότε το θυμίαμα αντικαταστάθηκε από εγχειρίδια compliance και το πετραχήλι από anonymous reporting systems; Πότε ο χώρος όπου κάποτε πήγαινες για να εξομολογηθείς την πτώση σου άρχισε να λειτουργεί σαν μηχανισμός εσωτερικού ελέγχου μετανεωτερικού οργανισμού; Κάποτε ο άνθρωπος εξομολογούνταν.

Τώρα υποβάλλει report.

Κάποτε στεκόταν απέναντι σε πρόσωπο.

Τώρα απέναντι σε φωτισμένη φόρμα καταχώρισης.

Και αυτή η αλλαγή είναι πολύ βαθύτερη από όσο φαίνεται.

Δεν αφορά μόνο μια διοικητική πρακτική.

Αφορά την ίδια την ανθρωπολογία της εποχής μας.

Ο σύγχρονος άνθρωπος φοβάται πλέον το πρόσωπο.

Φοβάται το βλέμμα.

Φοβάται την έκθεση της αλήθειας μέσα στον πραγματικό χώρο της συνάντησης.

Θέλει να καταγγείλει χωρίς να φαίνεται.

Να επιδρά χωρίς να εκτίθεται.

Να τραυματίζει χωρίς να κινδυνεύει ο ίδιος.

Γι’ αυτό και κρύβεται πίσω από links, passwords, ηλεκτρονικές προστασίες και ανώνυμα πρωτόκολλα.

Δεν συνομιλεί.

Δεν αναλαμβάνει το βάρος της παρουσίας του. Καταχωρεί.

Και το πιο ανησυχητικό δεν είναι η ίδια η έρευνα.

Είναι η γλώσσα της. «EthicsPoint». «Policy». «Compliance». «Anonymous report». Λέξεις ψυχρές χωρίς ίχνος πνευματικής θερμότητας.

Λέξεις που μοιάζουν να γεννήθηκαν μέσα από νομικά γραφεία και εταιρικά συμβούλια και όχι μέσα από αιώνες ασκητικής εμπειρίας, συγχώρησης και ανθρώπινου πόνου.

Σαν να μπήκε ξαφνικά μέσα στον χώρο του καντηλιού μια μπλε οθόνη led που αναβοσβήνει οδηγίες χρήσης.

Σαν ο άνθρωπος να μην καλείται πια να γονατίσει αλλά να συμπληρώσει πεδία.

Κι όμως ο ελληνικός κόσμος, από την τραγωδία έως το Ευαγγέλιο, υπήρξε πολιτισμός δημόσιας έκθεσης.

Η αλήθεια λεγόταν στο φως.

Η ύβρις είχε πρόσωπο.

Η μετάνοια είχε σώμα.

Ο άνθρωπος στεκόταν απέναντι στην κοινότητα, απέναντι στον Θεό, απέναντι στον εαυτό του.

Η πτώση δεν ήταν ηλεκτρονικό ticket υπό επεξεργασία σε πλατφόρμα καταγγελιών.

Και τώρα βλέπεις το πιο τρομακτικό σύμπτωμα του δυτικού ανθρώπου: δεν πιστεύει πια στη σχέση.

Πιστεύει μόνο στη διαδικασία.

Δεν πιστεύει στη συγχώρηση.

Πιστεύει στην καταγραφή.

Δεν πιστεύει στη θαρραλέα συνάντηση δύο ανθρώπων μέσα στην αλήθεια.

Πιστεύει στην ασφαλή απόσταση της ανώνυμης αναφοράς.

Γι’ αυτό και η εικόνα αυτής της πλατφόρμας γεννά κάτι βαρύτερο από αμηχανία.

Γεννά σχεδόν μεταφυσικό πένθος.

Γιατί μοιάζει σαν ακόμη και οι τελευταίοι χώροι όπου ο άνθρωπος πήγαινε κάποτε για να σωθεί να αρχίζουν σιγά σιγά να μιλούν τη γλώσσα του κόσμου που είχε ανάγκη σωτηρίας.

Και αυτή είναι η πιο τραγική ήττα του χριστιανικού κόσμου στην εποχή μας: όχι τα σκάνδαλα, όχι οι αστοχίες, όχι η ανθρώπινη πτώση.

Αλλά το ότι αρχίζει πλέον να θεραπεύει την ανθρώπινη τραγικότητα με όρους διαχείρισης κινδύνου.

Σαν να πέθανε αθόρυβα η εμπιστοσύνη στο πρόσωπο. Και στη θέση της να έμεινε μόνο η φόρμα. Κρίμα…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους