Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η δεύτερη τετραετία της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας πλησιάζει στο τέλος της, και η συζήτηση δεν είναι για όνειρα, ανάπτυξη και “νέα εποχή”. Η συζήτηση είναι για κόπωση.

Για απογοήτευση.

Για υποσχέσεις που ξεφούσκωσαν σαν προεκλογικά μπαλόνια ξεχασμένα στον ήλιο.

Επτά χρόνια γεμάτα σκάνδαλα, υποθέσεις που έμειναν να αιωρούνται, τραγωδίες που άφησαν πίσω τους οργή, αίσθηση ατιμωρησίας, και μια καθημερινότητα που για πολλούς έγινε βαρύτερη αντί για καλύτερη.

Οι λέξεις “αξιοκρατία”, “επανεκκίνηση”, “επιτελικό κράτος” ακούγονται πλέον σαν παλιά διαφημιστικά σλόγκαν ξεθωριασμένα σε σκονισμένη ταμπέλα επαρχιακού δρόμου.

Και τώρα πλησιάζουν ξανά οι εκλογές.

Και το ερώτημα δεν μοιάζει με επιλογή μέλλοντος.

Μοιάζει περισσότερο με επιλογή διαχειριστή μιας διαρκούς ήττας.

Στα δικά μου μάτια, όλο αυτό θυμίζει εθνική ομάδα που αλλάζει προπονητές χωρίς ποτέ να αλλάζει πραγματικά νοοτροπία.

Πριν επτά χρόνια είχαμε έναν προπονητή που άλλοι θεωρούσαν κουρασμένο, άλλοι αποτυχημένο, άλλοι απλώς φθαρμένο.

Έφερε κάποιες επιτυχίες, αλλά και πολλές αποτυχίες.

Ο κόσμος ήθελε αλλαγή.

Και τότε εμφανίστηκε ο επόμενος.

Με υποσχέσεις για αναγέννηση.

Για αξιοκρατία.

Για “τους καλύτερους που θα παίζουν”. Για νέα φιλοσοφία.

Μόνο που τελικά η ομάδα δεν έγινε καλύτερη.

Έγινε περιοδεύων θίασος.

Με δημόσιες σχέσεις αντί για σχέδιο.

Με επικοινωνία αντί για ουσία.

Με παίκτες που μοιάζουν να επιλέγονται όχι επειδή αξίζουν περισσότερο, αλλά επειδή ανήκουν στο σωστό κύκλωμα.

Και το πιο γελοίο; Ο προηγούμενος προπονητής, που κάποτε παρουσιάστηκε σαν πρόβλημα προς αντικατάσταση, επιστρέφει από την εθελοντική αφάνεια, τώρα ως πιθανή “λύση”. Σαν να κάναμε έναν ολόκληρο κύκλο μόνο και μόνο για να καταλήξουμε στο ίδιο σημείο, απλώς πιο κουρασμένοι.

Κι έτσι οι πολίτες καλούνται πάλι να αποφασίσουν.

Όχι ποιος θα μας οδηγήσει στη νίκη.

Αλλά με ποιον θέλουμε να χάνουμε.

Με ποιον θα ανεχτούμε την επόμενη αποτυχία.

Με ποιον θα συνηθίσουμε τη φθορά.

Με ποιον θα μάθουμε να ζούμε λίγο “σταθερά” χειρότερα.

Κάποτε οι εκλογές έμοιαζαν με ελπίδα αλλαγής πορείας.

Τώρα μοιάζουν με αλλαγή καπετάνιου σε πλοίο που συνεχίζει να μπάζει νερά, ενώ το πλήρωμα μαλώνει στην τηλεόραση για το χρώμα της σημαίας πάνω στο κατάρτι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους