Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα Βήμα Πίσω Από Το Παράθυρο Αυτά τα γράφω με αφορμή την αυτοκτονία δύο δεκαεπτάχρονων κοριτσιών, που πήδηξαν από τον έκτο όροφο αφήνοντας πίσω τους ένα σημείωμα.

Έγραφαν πως δεν τους άρεσε αυτός ο κόσμος και πως ήλπιζαν να μεταβούν σε έναν επόμενο, καλύτερο.

Και διαβάζοντάς το, γύρισα σχεδόν πενήντα χρόνια πίσω.

Η μητέρα μου έλεγε πως μέχρι τα δέκα μου χρόνια ήμουν πολύ καλό παιδί.

Ύστερα χάλασα.

Προφανώς με ξέχασαν εκτός ψυγείου.

Δεν ξέρω ακριβώς τι συνέβη τότε μέσα μου.

Υπάρχουν πράγματα που ούτε δημόσια λέγονται ούτε ιδιωτικά.

Μνήμες που δεν τις εξομολογείσαι, μόνο τις κουβαλάς.

Σαν σκουριασμένα καρφιά στην τσέπη.

Ξεχνάς ότι υπάρχουν, μέχρι να κινηθείς απότομα και να ματώσεις ξανά.

Θυμάμαι μόνο τον θυμό.

Θυμό προς όλους.

Γονείς, αδέλφια, συμμαθητές, φίλους, γνωστούς.

Προς ολόκληρη την κοινωνία.

Έψαχνα κάτι να ονειρευτώ και δεν έβρισκα τίποτα.

Μόνο ψέματα, υποκρισία και ρόλους.

Μισούσα τους μεγάλους.

Την ευγένεια μπροστά και το θάψιμο πίσω από την πλάτη.

Τον καθωσπρεπισμό.

Τα χαμόγελα δημοσίων σχέσεων.

Τις οικογένειες που έμοιαζαν τέλειες προς τα έξω και σάπιζαν από μέσα σαν κλειστά ψυγεία όταν κόβεται το ρεύμα.

Μισούσα και τα «πρέπει». Πρέπει να είσαι καλό παιδί.

Πρέπει να παίρνεις καλούς βαθμούς.

Πρέπει να μπεις στο πανεπιστήμιο.

Πρέπει να βρεις καλή δουλειά.

Πρέπει να κάνεις οικογένεια.

Πρέπει να γεράσεις ήσυχα και να πεθάνεις χωρίς να ενοχλήσεις κανέναν.

Μια έτοιμη διαδρομή παραγωγής ανθρώπων.

Σαν εργοστάσιο. Γεννιέσαι.

Σου φοράνε όνομα, θρησκεία, ομάδα, πατρίδα, ιδέες, φόβους και προσδοκίες πριν προλάβεις να καταλάβεις ποιος είσαι.

Και μετά περνάς τη ζωή σου προσπαθώντας είτε να χωρέσεις μέσα στο καλούπι είτε να σπάσεις τα τοιχώματά του.

Εγώ ήμουν παιδί δύο γιατρών.

Και από τη μέρα που γεννήθηκα υπήρχε ήδη έτοιμο το μέλλον μου.

Άσπρη μπλούζα. Πανεπιστήμιο. Καριέρα.

Κοινωνική αποδοχή.

Μια «σωστή» ζωή.

Οτιδήποτε άλλο ήταν αποτυχία.

Όχι επειδή ήταν κακοί άνθρωποι.

Αυτό είναι το τραγικό.

Οι περισσότεροι γονείς δεν καταστρέφουν τα παιδιά τους από μίσος.

Από φόβο το κάνουν.

Από ανάγκη να δουν τα όνειρά τους να συνεχίζονται μέσα από κάποιον άλλον.

Μόνο που εγώ δεν μπορούσα να ζήσω έτσι.

Και όσο μεγάλωνα, τόσο περισσότερο γινόμουν η ντροπή της οικογένειας.

Εκείνος που χάλασε το σχέδιο.

Που δεν ακολούθησε το σενάριο.

Θυμάμαι γύρω στα δεκαπέντε μου να μην θέλω πια να ζήσω.

Όχι επειδή φοβόμουν τον θάνατο.

Το αντίθετο.

Ο θάνατος μου φαινόταν τότε σαν έξοδος κινδύνου από έναν κόσμο που δεν άντεχα.

Ένα βράδυ ανέβηκα στο παράθυρο.

Τέταρτος όροφος.

Ο ακάλυπτος κάτω σκοτεινός και ακίνητος.

Σκέφτηκα πως αν έπεφτα με το κεφάλι, δεν θα υπήρχε πιθανότητα να επιζήσω.

Και τότε ένιωσα κάτι παράξενο. Ηρεμία. Ελαφρότητα.

Σαν να είχαν φύγει ξαφνικά από πάνω μου όλα τα βάρη του κόσμου.

Φαντάστηκα την πτώση.

Τη σύγκρουση.

Και μετά το τίποτα.

Ούτε φόβος.

Ούτε αποτυχία.

Ούτε μέλλον.

Ούτε «πρέπει». Σκέφτηκα πως ήθελα να είχα μπροστά μου ένα κουμπί που μπορούσε να εξαφανίσει ολόκληρο τον κόσμο.

Και αντί να το πατήσω για όλους τους άλλους, αποφάσισα να το πατήσω μόνο για μένα.

Ύστερα όμως, αντί να πηδήξω, έκανα ένα βήμα πίσω.

Ένα μόνο βήμα.

Και μέσα σε εκείνο το μικρό βήμα άλλαξαν τα πάντα.

Αποφάσισα να ζήσω σαν να είχα ήδη πεθάνει.

Χωρίς φόβο.

Χωρίς την ανάγκη αποδοχής.

Χωρίς να υπηρετώ τα σχέδια άλλων ανθρώπων.

Χωρίς να περιμένω άδεια για να υπάρξω.

Αφού είχα ήδη αντικρίσει το τέλος, όλα τα υπόλοιπα έμοιαζαν μικρότερα.

Και τότε άρχισα να ζω πραγματικά.

Όχι πάντα σωστά.

Όχι πάντα επιτυχημένα.

Έκανα λάθη, απέτυχα, έχασα ανθρώπους, κατέστρεψα πράγματα, απογοητεύτηκα, απογοήτευσα.

Δεν έγινα ήρωας κανενός παραμυθιού.

Αλλά έζησα.

Σαν πρωταγωνιστής και όχι σαν κομπάρσος.

Και σήμερα, σχεδόν πενήντα χρόνια μετά, βλέπω γύρω μου ανθρώπους που δεν έζησαν ποτέ πραγματικά.

Άνθρωποι με λεφτά, καριέρες, κοινωνική αναγνώριση, οικογένειες, τίτλους, που πέρασαν ολόκληρη τη ζωή τους παίζοντας ρόλους για να πάρουν χειροκρότημα από άλλους ανθρώπους που επίσης παίζουν ρόλους.

Αυτός είναι ίσως ο πραγματικός θάνατος.

Όχι να σταματήσει η καρδιά σου.

Αλλά να μην υπάρξεις ποτέ σαν ο εαυτός σου.

Και αν μπορούσα να πω κάτι σε εκείνα τα δύο κορίτσια, θα ήταν αυτό: Ο κόσμος πράγματι μπορεί να γίνει αφόρητος. Ψεύτικος. Άδικος. Κρύος.

Οι άνθρωποι συχνά θα προσπαθήσουν να σας φορέσουν ζωές που δεν είναι δικές σας.

Θα σας πουν πώς να ντύνεστε, πώς να σκέφτεστε, τι να σπουδάσετε, ποιον να αγαπήσετε, τι να φοβάστε, τι να ονειρεύεστε.

Αλλά υπάρχει και μια άλλη επιλογή πέρα από την πτώση.

Να κάνεις ένα βήμα πίσω από το παράθυρο.

Να αφήσεις να πεθάνει αυτό που θέλουν οι άλλοι να είσαι.

Και να ζήσεις, όσο άγρια, δύσκολα ή μοναχικά χρειαστεί, σαν ο πραγματικός εαυτός σου.

Γιατί μία ζωή έχουμε.

Και η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι να αποτύχεις στα όνειρα των άλλων. Είναι να πετύχεις σε μια ζωή που δεν ήταν ποτέ δική σου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους