Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χώρα προς ενοικίαση, νέοι προς εξαγωγή Δύο 17χρονα κορίτσια πηδούν από τον 6ο όροφο και αφήνουν σημείωμα πως δεν βρίσκουν τίποτα που να αξίζει για να ζήσουν.

Ελπίζουν, λένε, σε μια επόμενη καλύτερη ζωή.

Και η χώρα συνεχίζει κανονικά.

Τα πάνελ συζητούν.

Οι ειδικοί μιλούν για ψυχολογία εφήβων.

Κάποιοι θα ρίξουν το φταίξιμο στα social media, άλλοι στη μουσική, άλλοι στην «έλλειψη αξιών». Πάντα βολικό να ψάχνεις το πρόβλημα παντού εκτός από τον καθρέφτη.

Γιατί τι ακριβώς βλέπει σήμερα ένας νέος άνθρωπος γύρω του; Μια χώρα όπου μορφώνεσαι για να φύγεις.

Δουλεύεις για να επιβιώνεις.

Νοικιάζεις σπίτι με τον μισό μισθό.

Μένεις με τους γονείς σου μέχρι να γεράσουν, γιατί η «ανεξαρτησία» έγινε είδος πολυτελείας.

Και αν θες να κάνεις οικογένεια, χρειάζεσαι είτε κληρονομιά είτε θαύμα.

Μια χώρα όπου οι περισσότεροι νέοι δεν κάνουν όνειρα, κάνουν λογαριασμούς.

Και γύρω τους; Τρένα που σκοτώνουν ανθρώπους.

Εργατικά δυστυχήματα που βαφτίζονται «κακιά στιγμή». Άνθρωποι που πεθαίνουν σε δρόμους, εργοτάξια, εργοστάσια, λες και η ανθρώπινη ζωή μπήκε στα αναλώσιμα έξοδα.

Κάθε τραγωδία κρατάει τρεις μέρες.

Μετά επιστρέφουμε στην κανονικότητα της παρακμής.

Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει ένα πολιτικό σύστημα που συμπεριφέρεται σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Κόμματα χρεωμένα μέχρι τον λαιμό οργανώνουν υπερπολυτελή συνέδρια με φώτα, μουσικές και χειροκροτήματα, λες και πρόκειται για παρουσίαση νέου iPhone κι όχι για χώρα που αιμορραγεί.

Μια κυβέρνηση ζητά τρίτη τετραετία όχι επειδή έπεισε ότι έλυσε τα προβλήματα, αλλά επειδή απέναντι δεν υπάρχει κανείς που να εμπνέει σοβαρά ότι μπορεί να τα λύσει καλύτερα.

Κι αυτό ίσως είναι η μεγαλύτερη εθνική ήττα.

Γιατί η δημοκρατία πεθαίνει όχι μόνο από την κακή εξουσία.

Πεθαίνει κι όταν η κοινωνία σταματά να πιστεύει ότι υπάρχει εναλλακτική.

Και κάπου εκεί εμφανίζεται η μεγάλη ελληνική λέξη της εποχής: «Βύσμα». Ο άγνωστος Μάκης.

Ο γνωστός του γνωστού.

Ο «δικός μας άνθρωπος». Η χώρα όπου η αξιοκρατία αντιμετωπίζεται σαν urban legend, κάτι ανάμεσα σε μονόκερο και φθηνό ενοίκιο στην Αθήνα.

Αν δεν έχεις άκρες, είσαι απλώς πελάτης της ζωής.

Περιμένεις στην ουρά. Πληρώνεις.

Σκύβεις κεφάλι.

Και χειροκροτείς κι από πάνω επειδή «τουλάχιστον δεν είμαστε χειρότερα». Μόνο που για πολλούς νέους ανθρώπους, αυτό το «τουλάχιστον» δεν αρκεί πια.

Κι όταν παιδιά 17 ετών γράφουν πως δεν βλέπουν λόγο να συνεχίσουν, τότε το πρόβλημα δεν είναι ατομικό.

Είναι εθνικό.

Είναι η στιγμή που μια κοινωνία πρέπει να αναρωτηθεί όχι τι ψηφίζει, αλλά τι μέλλον παράγει.

Γιατί μια χώρα που εξάγει τα καλύτερα μυαλά της και εισάγει απελπισία, δεν αναπτύσσεται. Απλώς αδειάζει αργά, σαν πλοίο που μπάζει νερά ενώ η ορχήστρα συνεχίζει να παίζει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους