@highlight Νένα Χρονοπούλου #Αυτιάς Γιώργος Ελληνική Κυβέρνηση European Commission Μιλάτε για “χωριά ΑμεΑ”. Για “δεύτερες οικογένειες”. Για “αγγελούδια”. Για “ελπίδα”. Εγώ θα σας μιλήσω για τη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τη μυρωδιά του ιδρύματος στις 3 τα ξημερώματα.

Τη μυρωδιά από ούρα, φάρμακα, ιδρώτα, αντισηπτικά και εξάντληση.

Τον ήχο από κεφάλια που κοπανάνε σε τοίχους.

Τις φωνές παιδιών που δεν μπορούσαν να μιλήσουν αλλά ούρλιαζαν με όλο τους το σώμα.

Γιατί εγώ δεν διάβασα το ίδρυμα σε φυλλάδιο.

Το έζησα έξι χρόνια.

Ως επιμελήτρια.

Όχι σε γραφείο.

Όχι σε συνέδριο.

Όχι σε ημερίδα.

Μέσα στη βάρδια.

Εκεί που: δύο επιμελητές είχαν 18 ανθρώπους, σε σώματα ενηλίκων, με βαριά νοητική αναπηρία, βαρύ αυτισμό, ψυχιατρικές συννοσηρότητες, αυτοτραυματισμούς, επιθετικότητα, ορμές, φόβο, εγκλωβισμό.

Και μαζί: μπάνια, πάνες, ρούχα, πέντε γεύματα, καθαριότητα, φαρμακευτική αγωγή, κρίσεις, τραυματισμούς, σπασμένα αντικείμενα, νύχτες χωρίς νοσηλευτή, κι έναν όροφο να βράζει.

Ξέρετε τι σημαίνει να είσαι μόνος νυχτερινή βάρδια; Να ακούς έναν να ουρλιάζει.

Μετά δεύτερο.

Μετά τρίτο. Ντόμινο.

Και να ξέρεις πως αν η κατάσταση ξεφύγει: δεν υπάρχει ψυχολόγος.

Δεν υπάρχει ειδική ομάδα κρίσης.

Δεν υπάρχει υποστήριξη.

Υπάρχει ένα τηλέφωνο.

Παίρνεις τον νοσηλευτή σπίτι.

Παίρνει τον γιατρό.

Σου λένε τηλεφωνικά: “Δώστε τόσα χάπια.” Κι εσύ γίνεσαι άνθρωπος-καταστολή.

Όχι γιατί θέλεις.

Αλλά γιατί το σύστημα δεν έφτιαξε τίποτα άλλο.

Και μετά βλέπω ανθρώπους να μιλάνε για “χωριά αγάπης”. Θέλετε αλήθεια; Να σας πω αλήθεια.

Το ίδρυμα δεν είναι τα ρούχα και το φαγητό.

Δεν είναι οι γιορτές.

Δεν είναι οι φωτογραφίες.

Το ίδρυμα είναι: τα κάγκελα στα παράθυρα.

Τα “όχι”. Η αναμονή.

Η καταστολή.

Η ζωή σε πρόγραμμα.

Η έλλειψη επιλογής.

Η εξάρτηση για τα πάντα.

Το να περιμένεις κάποιον να σε γυρίσει στο πλάι.

Να σε αλλάξει.

Να σου δώσει νερό.

Να σου επιτρέψει να υπάρξεις.

Και ξέρετε ποιο είναι το πιο ανατριχιαστικό; Ότι κάποιοι άνθρωποι εκεί μέσα ήταν υπέροχοι.

Αληθινά υπέροχοι.

Κάποιοι επιμελητές γινόμασταν οικογένεια με τα παιδιά.

Τα ξέραμε.

Μας ήξεραν.

Ήξεραν ποιος τα αγαπά.

Ποιος βαριέται.

Ποιος φοβάται.

Ποιος είναι εκεί μόνο για να περάσει το 8ωρο.

Κι αντιδρούσαν ανάλογα.

Σε αυτούς που αδιαφορούσαν, δεν είχαν κανέναν σεβασμό.

Σε αυτούς που φοβόντουσαν, κάθονταν “σούζα”. Σε αυτούς που τα αγαπούσαν, ξέσπαγαν.

Γιατί εκεί ένιωθαν ασφάλεια.

Και ναι.

Γελάγαμε πολλές φορές μέσα στην τρέλα.

Γιατί αλλιώς δεν βγαίνει.

Αλλά να σας πω και κάτι που δεν φαίνεται στις “όμορφες” καμπάνιες; Το προσωπικό διαλυόταν.

Ψυχολόγοι έφευγαν.

Έτρωγαν ξύλο. Κατέρρεαν.

Μία έφυγε μόνη της γιατί κατάλαβε πως δεν μπορούσε να προσφέρει αυτά που πίστευε μέσα σε τέτοιες συνθήκες.

Και οι γονείς; Άλλοι εξαφανισμένοι.

Άλλοι τσακισμένοι.

Άλλοι ήρωες.

Μανάδες να έρχονται με μπισκοτάκια να μας γλυκάνουν γιατί ήξεραν πως κρατούσαμε τα παιδιά τους όρθια.

Και μια μάνα-Κέρβερος να κάθεται ώρες ολόκληρες δίπλα στον γιο της και να προσέχει μέχρι και πώς τον πλένεις.

Τότε δεν το καταλάβαινα τόσο βαθιά.

Τώρα το καταλαβαίνω.

Δεν ήταν “υπερβολική”. Ήταν μάνα που ήξερε ότι αν χαλαρώσει, το παιδί της θα χαθεί μέσα στη μαζική διαχείριση.

Και μετά ακούω: “να χτίσουμε χωριά”. Όχι.

Όχι άλλα ιδρύματα με όμορφο branding.

Όχι άλλη αποθήκευση ανθρώπων με λέξεις όπως “ευαισθησία”. Όχι άλλο “μακριά για το καλό τους”. Γιατί εγώ είδα τι κάνει ο εγκλεισμός.

Είδα παιδί να κοπανά το κεφάλι του μέχρι να αποκτήσει μόνιμο βαθούλωμα στο μέτωπο.

Είδα καταστολές.

Είδα φάρμακα να πέφτουν βροχή γιατί δεν υπήρχε προσωπικό, χρόνος, δομές και εξατομίκευση.

Είδα ανθρώπους να σβήνουν αργά.

Και το πιο σκληρό; Είδα κι αγάπη.

Αληθινή αγάπη.

Αλλά η αγάπη από μόνη της δεν αρκεί όταν το σύστημα είναι χτισμένο πάνω στη διαχείριση κι όχι στην ελευθερία.

Γι’ αυτό πριν πουλάτε “χωριά”. Αν θέλετε πραγματικά να βοηθήσετε παλέψτε για τα αυτονόητα: κάντε σχολεία που να χωρούν όλα τα παιδιά, δώστε παράλληλη στήριξη, δώστε προσωπικούς βοηθούς, στηρίξτε τις οικογένειες, φτιάξτε κοινότητες, όχι γκέτο με λουλούδια. Γιατί ο άνθρωπος με αναπηρία δεν χρειάζεται “ειδικό μέρος”. Χρειάζεται θέση μέσα στον κόσμο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους