Μου έλεγαν πάντα οι «μεγάλοι»: «Θα δεις… όταν τελειώσεις το σχολείο, θα σου λείψει.» Και αλήθεια το λέω… ακόμα ψάχνω αυτό το συναίσθημα!😄 Γιατί εγώ θυμάμαι τη Ράλλειο Θηλέων Πειραιώς, το πρότυπο...

Πλήρες Κείμενο:

Μου έλεγαν πάντα οι «μεγάλοι»: «Θα δεις… όταν τελειώσεις το σχολείο, θα σου λείψει.» Και αλήθεια το λέω… ακόμα ψάχνω αυτό το συναίσθημα!😄 Γιατί εγώ θυμάμαι τη Ράλλειο Θηλέων Πειραιώς, το πρότυπο (υποτίθεται) γυμνάσιο και λύκειο στο οποίο δυστυχώς φοίτησα, σαν ένα μέρος που δεν έμοιαζε καθόλου με τα «ωραιότερα χρόνια της ζωής μου». Έμοιαζε περισσότερο με έναν σκοτεινό μηχανισμό πειθαρχίας ντυμένο με τον τίτλο του “πρότυπου σχολείου”, με μια σχεδόν στρατοπεδική λογική που δεν στόχευε να καλλιεργήσει προσωπικότητες αλλά να λυγίσει οτιδήποτε ζωντανό, ελεύθερο και αυθεντικό μέσα σου μέχρι να μάθεις να υπακούς χωρίς να ενοχλείς.

Ένα ιστορικό δημόσιο σχολείο με περγαμηνές, λέει.

Στεγασμένο όμως, σχεδόν συμβολικά, σε ένα παλιό νεκροτομείο.

Μέσα στην Τρούμπα του Πειραιά.

Βαρύ κτίριο. Σκοτεινό. Κλειστό.

Διάδρομοι που μύριζαν υγρασία και καταπίεση.

Τοίχοι που έμοιαζαν να απορροφούν το φως αντί να το αντανακλούν.

Και το πιο αδιανόητο για παιδιά και εφήβους; Χωρίς πραγματική ανοιχτή αυλή.

Χωρίς ουρανό.

Χωρίς έναν χώρο να τρέξεις, να γελάσεις δυνατά, να αναπνεύσεις.

Σαν να είχε σχεδιαστεί όχι για να εκπαιδεύονται παιδιά, αλλά για να χειραγωγούνται επιτυχώς ήσυχοι, φοβισμένοι και απολύτως υπάκουοι ενήλικες που δεν θα ενοχλήσουν ποτέ κανέναν με την ελευθερία, τη φαντασία ή τη ζωντάνια τους.

Και μέσα εκεί, επαναλαμβάνω… υπήρχαν κορίτσια στην εφηβεία! Στην πιο ευάλωτη, εκρηκτική, ζωντανή περίοδο της ανθρώπινης ζωής.

Με σώματα που άλλαζαν.

Με ψυχές που ξυπνούσαν.

Με ανάγκη για ελευθερία, έκφραση, παιχνίδι, αμφισβήτηση, ζωή.

Και τι βρίσκαμε απέναντί μας; Τιμωρητικούς καθηγητές.

Αυστηρότητα χωρίς σοφία.

Εξουσία χωρίς τρυφερότητα.

Παρατηρήσεις, φόβο, δημόσιες ταπεινώσεις, ειρωνείες.

Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που ενδιαφερόταν περισσότερο να ελέγξει την προσωπικότητά σου παρά να την ανακαλύψει.

Δεν θυμάμαι ούτε έναν καθηγητή να μας μιλά για το ποιοι είμαστε.

Για το σώμα μας που άλλαζε.

Για τα συναισθήματά μας που μας μπέρδευαν.

Για τις σχέσεις που μας τρόμαζαν.

Για τη δημιουργικότητα που όλες κουβαλούσαμε μέσα μας.

Για τη χαρά της σκέψης που περίμενε σαν μικρή φλόγα να φουντώσει από μια λέξη ενθάρρυνσης, από έναν άνθρωπο που θα έβλεπε όχι μόνο τους βαθμούς μας αλλά και την ψυχή μας! Θυμάμαι μόνο ανθρώπους θυμωμένους, απόμακρους και κουρασμένους να μεταφέρουν μηχανικά ύλη, σε παιδιά ακόμα πιο κουρασμένα.

Δεν θυμάμαι κανέναν να μας εμπνέει.

Δεν θυμάμαι κανέναν να μας μιλά για τη χαρά της γνώσης και της νεότητας μας.

Δεν θυμάμαι ούτε μία στιγμή που να ένιωσα ότι το σχολείο ενδιαφερόταν πραγματικά για το ποιοι άνθρωποι θα γίνουμε, ή ότι μας αγαπούσαν.

Θυμάμαι μόνο ότι μαράθηκα εκεί μέσα.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά… ήταν και σχολείο θηλέων! Ακόμα αναρωτιέμαι πώς μια ολόκληρη κοινωνία πίστευε ότι μπορείς να μεγαλώσεις ψυχικά υγιείς ανθρώπους απομονώνοντάς τους από το άλλο φύλο.

Πώς θεωρούσαν φυσιολογικό να περνούν κορίτσια τα πιο κρίσιμα χρόνια της ανάπτυξής τους μέσα σε μια τεχνητή γυάλα «ηθικής προστασίας», λες και η φυσική ανθρώπινη επαφή ήταν κίνδυνος.

Η εφηβεία όμως δεν είναι στρατώνας.

Δεν είναι μοναστήρι.

Δεν είναι χώρος κοινωνικού διαχωρισμού.

Είναι η εποχή που ο άνθρωπος μαθαίνει να σχετίζεται.

Να καθρεφτίζεται.

Να ερωτεύεται.

Να τολμά.

Να κοινωνικοποιείται.

Να ανακαλύπτει τον εαυτό του μέσα από τους άλλους.

Να εμπνέεται και να ονειρεύεται.

Κι εμείς μεγαλώναμε μέσα σε ένα σύστημα που αντιμετώπιζε τη ζωντάνια σχεδόν σαν απειλή.

Το ελληνικό σχολείο εκείνης της εποχής δεν μας έμαθε να αγαπάμε τη μάθηση.

Μας έμαθε να φοβόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό! Να μας αμφισβητούμε και να κρύβουμε τις σκέψεις μας, τα όνειρα μας και τις ανάγκες μας! Να ντρεπόμαστε για αυτό που νιώθαμε, ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΑΝ! Δεν μας έμαθε να σκεφτόμαστε.

Μας έμαθε να υπακούμε.

Δεν μας έμαθε να ανθίζουμε.

Μας έμαθε να αντέχουμε! Γι’ αυτό και όταν τελείωσα το σχολείο, δεν ένιωσα καμία μα ΚΑΜΙΑ νοσταλγία.

Δεν κοίταξα πίσω με συγκίνηση.

Δεν σκέφτηκα «αχ, θα μου λείψει». Θυμάμαι μόνο μια τεράστια ανακούφιση.

Σαν να άνοιξε επιτέλους μια πόρτα και να μπήκε αέρας μετά από χρόνια! Και ευτυχώς, κάπου βαθιά μέσα μου, δεν τους πίστεψα ποτέ ολοκληρωτικά.

Ένα κομμάτι μου αρνήθηκε να δεχτεί ότι η μάθηση είναι φόβος, ότι η γνώση είναι καταπίεση, ότι η παιδεία είναι να μικραίνεις για να χωράς μέσα σε συστήματα που δεν αντέχουν τη ζωντάνια.

Και έτσι συνέχισα.

Βγήκα από εκεί και πήγα σε χώρους όπου το μυαλό δεν αντιμετωπιζόταν σαν πρόβλημα προς συμμόρφωση αλλά σαν κάτι ιερό.

Σε περιβάλλοντα που αγαπούσαν τη σκέψη, τη δημιουργικότητα, την αμφισβήτηση, τη ζωντάνια.

Που δεν φοβούνταν τους ανθρώπους με φλόγα.

Και το σκέφτομαι συχνά αυτό… Πόσο εύκολα θα μπορούσα να είχα καταστραφεί μέσα σε εκείνο το αηδιαστικό σύστημα.

Πόσο εύκολα ένα παιδί μπορεί να αρχίσει να πιστεύει ότι η ευαισθησία του είναι αδυναμία, ότι η φαντασία του είναι πρόβλημα, ότι η διαφορετικότητά του είναι κάτι που πρέπει να κρύψει για να επιβιώσει.

Γιατί κάποια παιδιά βγαίνουν από τέτοια σχολεία απλώς κουρασμένα.

Άλλα όμως βγαίνουν σπασμένα.

Και αυτό είναι ίσως το πιο τρομακτικό.

Οτι ένα εκπαιδευτικό σύστημα μπορεί να σκοτώσει αθόρυβα τη χαρά, την αυτοπεποίθηση, την περιέργεια και τη φλόγα ενός παιδιού, χωρίς ποτέ να αφήσει εμφανή σημάδια…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους