Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θυμάμαι πως μέσα στην παραζάλη που είχε δημιουργηθεί γύρω από την Καρυστιανού, είχα μια διαφορετική αίσθηση από πολλούς γύρω μου, φίλους , γνωστούς ακόμα και στην οικογένεια μέσα.

Όχι γιατί δεν μπορούσα να καταλάβω τον πόνο της μάνας ή την αδικία που βίωνε, Αλλά γιατί πάντα με τρόμαζε ο τρόπος που στην Ελλάδα μετατρέπουμε πολύ γρήγορα τον ανθρώπινο πόνο σε κάτι σχεδόν ιερό , έξω από κάθε αμφισβήτηση και κριτική.

Θυμαμαι έβλεπα ανθρώπους να συντάσσονται μαζικά και άκριτα γύρω από μια ολοκληρωμένη κοινωνική η οποία πολύ γρήγορα μετατράπηκε σε πολιτική αφήγηση που χτιζόταν ανεξέλεγκτα πάνω στο συναίσθημα.Ήμουν σχεδόν σίγουρος πως αυτός ο θυμός κάποια στιγμή , από καποιους θα αρχίσει να χρησιμοποιείται για περισσότερα πράγματα από τη δικαιοσύνη . Ειναι άλλο να απαιτεί μια κοινωνία αλήθεια και ευθύνες για μια εθνική τραγωδία και άλλο να δημιουργείται σταδιακά ένα κλίμα όπου όποιος διαφωνεί, αμφιβάλλει ή απλώς κρατά αποστάσεις αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν εχθρός.Αυτό με έκανε επιφυλακτικό.Όχι απέναντι στον πόνο, αλλά γιατί το παρελθόν μας έχει διδάξει , πως η ελληνική κοινωνία , όταν λειτουργεί με το συναίσθημα , κάποια στιγμή κάποιοι πάντα επιχειρούν να μετατρέψουν αυτό το συναίσθημα σε πολιτικό κεφάλαιο.

Τελικά οι φόβοι μου δείχνουν να επιβεβαιώνονται και το χειρότερο είναι ότι θα λουστούμε όλοι τον ναρκισσισμό μιας απολιτίκ κυρίας που ένα κομμάτι της κοινωνίας επέλεξε να μετατρέψει σε πολιτικό σύμβολο πάνω στο κύμα της οργής και του συναισθήματος. - Μανόλο -

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους