Η Μετατόπιση της Δεξιάς — και τι Σημαίνει για τη Ζάκυνθο Παρακολουθώντας την ομιλία Μητσοτάκη στο 16ο Συνέδριο της ΝΔ, με τις αναφορές στις «κοσμοϊστορικές αλλαγές» μέχρι το 2030 και το «ψηφιακό άλμα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άκουγα έναν πρωθυπουργό της κεντροδεξιάς να μιλάει για ισχυρό κράτος, για δημόσιους υπαλλήλους που έχτισαν το gov.gr, για ενεργό βιομηχανική πολιτική με ορίζοντα το 2030, για αξιοποίηση της τεχνολογίας μέσω κρατικής στρατηγικής.

Και αναρωτήθηκα: αυτή η ρητορική δεν ανήκε, παραδοσιακά, σε άλλους χώρους; Τι γίνεται; Μετατοπίζεται ο πολιτικός άξονας; — Η Δεξιά «πάει αριστερά»; Μάλλον όχι! Ο άξονας Αριστεράς–Δεξιάς δεν άλλαξε.

Αυτό που άλλαξε είναι η ίδια η Δεξιά, και συγκεκριμένα η ευρωπαϊκή φιλελεύθερη-συντηρητική παράταξη στην οποία ανήκει σήμερα η ΝΔ. Η παραδοσιακή ελληνική Δεξιά (Καραμανλής) είχε μια.. αμφίθυμη σχέση με το κράτος.

Το χρησιμοποιούσε πελατειακά, αλλά δεν το εμπιστευόταν ως μηχανισμό εκσυγχρονισμού.

Η ρητορική ήταν περισσότερο για «λιγότερο κράτος», για ιδιωτική πρωτοβουλία, για περιορισμό του δημόσιου τομέα.

Η ιδέα ενός κράτους που σχεδιάζει στρατηγικά για το 2030, που χτίζει το ίδιο τις ψηφιακές του υποδομές με δικούς του μηχανικούς, που εμφανίζεται ως πρωταγωνιστής σε τεχνολογικές εξελίξεις — δε νομίζω να ακουγόταν πολύ καλά τότε! Αυτό που εκπροσωπεί σήμερα ο Μητσοτάκης είναι μια διαφορετική εκδοχή της Δεξιάς: η τεχνοκρατική φιλελεύθερη-συντηρητική γραμμή του ΕΛΚ (Μακρόν — αν και μάλλον τυπικά εκτός ΕΛΚ) — η γραμμή των βόρειων χριστιανοδημοκρατών.

Είναι μια Δεξιά που έχει αποδεχθεί ότι στον σύγχρονο κόσμο (γεωπολιτικός ανταγωνισμός, τεχνολογική επανάσταση), το αδύναμο κράτος είναι απλά μειονέκτημα.

Είναι μια Δεξιά που μιλάει για κρατική ικανότητα (state capacity) ως προϋπόθεση για να λειτουργήσει η αγορά, και όχι ως αντίθεσή της.

Οι προτεραιότητες παραμένουν δεξιές: ανταγωνιστικότητα, επενδύσεις, brain gain, μειωμένη φορολογία όπου γίνεται.

Το κράτος δεν αναδιανέμει, απλά επιταχύνει.

Δεν περιορίζει την αγορά, της δίνει υποδομές — και φυσικά η κοινωνική διάσταση παραμένει δευτερεύουσα ως προς την παραγωγική.

Γι' αυτό πιστεύω στη μετατόπιση της Δεξιάς και όχι του άξονα. Η Αριστερά βεβαίως παραμένει εκεί που ήταν (ερωτήματα αναδιανομής, εργασίας, ανισότητας κτλ). Η Δεξιά μπορεί πια να μιλάει για ισχυρό κράτος χωρίς να γίνεται αριστερή, αρκεί το κράτος αυτό να υπηρετεί τους δικούς της σκοπούς.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο σημαντική πολιτική εξέλιξη της δεκαετίας: ότι το «ενεργό κράτος» έπαψε να είναι μονοπώλιο της κεντροαριστεράς.

Και κάτι ακόμα, εξίσου σημαντικό: ανεξαρτήτως ποιος κυβερνά, η πορεία που περιγράφει ο πρωθυπουργός είναι, στις βασικές της γραμμές, μη αναστρέψιμη.

Σαν γνώστης των τελευταίων εξελίξεων της τεχνολογίας, παρακολουθώ στενά τι συμβαίνει σε άλλα κράτη εντός και εκτός Ευρώπης, πιστεύω πως η τεχνητή νοημοσύνη, η ψηφιοποίηση του δημοσίου, ο τεχνολογικός μετασχηματισμός της οικονομίας δεν είναι απλά κυβερνητικές επιλογές, είναι κοσμοϊστορικές πιέσεις.

Ακόμα και μια κυβέρνηση πέραν της ΝΔ — πχ ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ — μπορεί να αλλάξει τους ρυθμούς, τις προτεραιότητες, το ποιος ωφελείται και ποιος επιβαρύνεται.

Δεν μπορεί να αλλάξει όμως το μέλλον.

Όποιος κι αν είναι στην εξουσία το 2030, θα διαχειρίζεται μια Ελλάδα πολύ διαφορετική από τη σημερινή.

Και τοπικά — η Ζάκυνθος Πολλοί φίλοι μου θα πουν δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει τίποτα στη Ζάκυνθο ό,τι και να γίνει στον κόσμο.

Κι εδώ είναι το ενδιαφέρον — το τοπικό.

Όταν φτάνουμε στο επίπεδο του δήμου, στο επίπεδο της καθημερινότητας, η διάκριση δεξιά-αριστερά αρχίζει να θαμπώνει.

Δεν εξαφανίζεται.

Στα μεγάλα ερωτήματα της εθνικής πολιτικής, οι ιδεολογικές μας αφετηρίες πραγματικά μας χωρίζουν, και σωστά.

Όμως όταν μιλάμε για το αν θα δουλέψει το νερό τον Αύγουστο στη Ζάκυνθο, ή για το αν θα μαζευτούν τα σκουπίδια έγκαιρα, ή για το αν θα μπορεί ένας επαγγελματίας να βγάλει μια άδεια χωρίς να χάσει τρεις μέρες σε γραφεία — εκεί, ειλικρινά, η ιδεολογία δεν προσφέρει πολλά.

Εκεί χρειάζονται λύσεις που δουλεύουν.

Και οι λύσεις που δουλεύουν δεν έχουν χρώμα.

Δεξιός ή Αριστερός, όλοι αγοράζουν εμφιαλωμένο νερό — και άσχετα με την οικονομική κατάσταση ή το αυτοκίνητο που έχει ο καθένας, θα συναντηθεί στους ίδιους δρόμους με τις ίδιες τρύπες και τα ίδια σκουπίδια.

Η τεχνολογία και η ορθή διαχείριση δεν είναι «αριστερές» ή «δεξιές», είναι απλώς αυτό που χρειαζόμαστε για να ζούμε καλύτερα στον τόπο μας.

Χρόνια συζητάμε τα ίδια προβλήματα υποδομών: ύδρευση που καταρρέει το καλοκαίρι, διαχείριση απορριμμάτων που είναι ντροπή για τουριστικό προορισμό, κυκλοφοριακό χάος, ανύπαρκτος ψηφιακός σχεδιασμός για ένα νησί που υποδέχεται εκατομμύρια επισκέπτες.

Και η απάντηση είναι πάντα η ίδια: δεν υπάρχουν χρήματα, δεν υπάρχει προσωπικό, περιμένουμε από την Αθήνα την τάδε επιδότηση… Αν το «ψηφιακό άλμα» σημαίνει κάτι, σημαίνει ότι αυτή η λογική τελειώνει.

Οι δήμαρχοι μικρότερων πόλεων και νησιών — όπως και του νησιού μας — πρέπει να σταματήσουν να αντιμετωπίζουν την τεχνολογία και την AI ως πολυτέλεια ή ως κάτι που «θα έρθει κάποια στιγμή από πάνω». Είναι εργαλεία επιβίωσης.

Μια ψηφιακή πλατφόρμα ενιαίας εξυπηρέτησης πολιτών και επιχειρήσεων μπορεί να υπάρχει σε μήνες, όχι σε δεκαετίες.

Το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό.

Είναι πολιτικό και νοοτροπίας.

Δήμαρχοι που εξακολουθούν να σκέφτονται με όρους «έργου» — «να βγάλω έναν διαγωνισμό για κάτι και να το εγκαινιάσω» αντί για «να χτίσω ψηφιακές υποδομές που λύνουν προβλήματα συνεχώς» — μας καταδικάζουν να μένουμε πίσω.

Όσο το κράτος και η Αθήνα μιλάνε για 2030, εμείς στη Ζάκυνθο, αν δεν κινηθούμε εμείς οι ίδιοι, θα συζητάμε ακόμα γιατί δεν έχουμε νερό. Ας σταθούμε όλοι στο ύψος της εποχής που ζούμε! https://www.polites-zante.com/posts/272/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους