Original Post

Πλήρες Κείμενο:

19 Μαΐου🕯️ Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου✝️🇬🇷 Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία όπου οι λέξεις μοιάζουν φτωχές μπροστά στο μέγεθος της ανθρώπινης τραγωδίας.Υπάρχουν μνήμες που δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν αλλά ζουν μέσα στο αίμα, στις προσευχές, στα δάκρυα και στη σιωπή ενός λαού.Η ημέρα που πλησιάζει,η 19η Μαΐου δεν είναι απλώς μια επέτειος.Είναι ημέρα εθνικής μνήμης.Ημέρα πένθους για τον απανταχού Ελληνισμό.

Ημέρα ιερού χρέους απέναντι στις εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές του ποντιακού ελληνισμού που χάθηκαν μέσα στη φωτιά, στις πορείες θανάτου, στα μαρτυρικά Αμελέ Ταμπουρού, στις σφαγές, στις εξορίες και στον αφανισμό.Είναι η ημέρα που ο ελληνισμός στέκεται βουβός μπροστά στον δικό του Γολγοθά.Ο Πόντος δεν ήταν απλώς μια γεωγραφική περιοχή στις ακτές του Εύξεινου Πόντου.Ήταν μια πανάρχαια κοιτίδα ελληνικού πολιτισμού.Γη προαιώνια ελληνική επί τρεις χιλιάδες χρόνια.Γη όπου άνθησαν πόλεις όπως η Τραπεζούντα, η Σαμψούντα, η Κερασούντα, η Αμισός και η Σάντα.Γη εκκλησιών, σχολείων, μοναστηριών, εμπορίου, γραμμάτων και πίστης.

Και όμως… πάνω σε αυτή τη γη οργανώθηκε ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του 20ού αιώνα.

Από το 1914 έως το 1923, μέσα στη δίνη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της κατάρρευσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το καθεστώς των Νεότουρκων και αργότερα το κεμαλικό κίνημα εφάρμοσαν ένα συστηματικό σχέδιο εξόντωσης των χριστιανικών πληθυσμών της αυτοκρατορίας.

Στόχος ήταν η εξαφάνιση των Ελλήνων του Πόντου, της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης από τις πατρογονικές τους εστίες.

Οι διωγμοί ξεκίνησαν με οικονομικό στραγγαλισμό, λεηλασίες και εκτοπίσεις.

Σύντομα ακολούθησε η φρίκη.

Άνδρες ηλικίας από 15 έως 45 ετών οδηγούνταν βίαια στα διαβόητα Αμελέ Ταμπουρού — τα τάγματα εργασίας.Επισήμως επρόκειτο για «εργασία προς όφελος του κράτους». Στην πραγματικότητα ήταν στρατόπεδα εξόντωσης.Χιλιάδες άνθρωποι υποχρεώνονταν να ανοίγουν δρόμους, να σπάζουν πέτρες, να μεταφέρουν πολεμικό υλικό μέσα στα χιόνια και στις αφιλόξενες εκτάσεις της Ανατολίας. Πεινασμένοι. Άρρωστοι. Ξυπόλητοι.

Χωρίς φάρμακα.

Χωρίς ελπίδα.

Ο τύφος, η δυσεντερία, η χολέρα και η εξάντληση θέριζαν καθημερινά.

Πολλοί έπεφταν νεκροί στην άκρη των δρόμων και έμεναν άταφοι.

Ο άνθρωπος έχανε το όνομά του.

Γινόταν αριθμός. Ο Ηλίας Βενέζης έχοντας ζήσει από πρώτο ✋ τα τάγματα εργασίας κατέγραψε αυτή την κόλαση στο συγκλονιστικό έργο Το Νούμερο 31328.

Εκεί όπου η ανθρώπινη ύπαρξη συντρίβεται ανάμεσα στην πείνα, στην ταπείνωση και στον θάνατο.Κι ενώ οι άνδρες χάνονταν στα Αμελέ Ταμπουρού, χωριά ολόκληρα παραδίδονταν στις φλόγες.Οι διαβόητοι τσέτες εισέβαλλαν σε ελληνικές κοινότητες σκορπώντας τον τρόμο. Σφαγές. Βιασμοί. Λεηλασίες.

Εκτοπισμοί γυναικών και παιδιών σε ατελείωτες πορείες θανάτου προς το εσωτερικό της Ανατολίας. Στην Μπάφρα, στην Σαμψούντα, στην Τραπεζούντα, στην Κερασούντα, στα χωριά της Σάντας και των Σούρμενων, ο ελληνισμός ξεριζωνόταν με φωτιά και αίμα.

Μανάδες έχαναν τα παιδιά τους στους δρόμους της εξορίας.Παιδιά πέθαιναν από την πείνα στην αγκαλιά των γονιών τους.

Γέροντες εγκαταλείπονταν μέσα στα χιόνια.

Παρόλαυτα μέσα στην απόλυτη φρίκη, γεννήθηκε και η αντίσταση.Στα βουνά του Πόντου οργανώθηκε το αντάρτικο των Ελλήνων.

Άνθρωποι κυνηγημένοι, πεινασμένοι, προδομένοι από τον κόσμο, πήραν τα όπλα όχι για κατακτήσεις, αλλά για την επιβίωση των οικογενειών και της πίστης τους.

Η ιστορία του ποντιακού ελληνισμού δεν είναι μόνο ιστορία θανάτου.Είναι και ιστορία αξιοπρέπειας.

Η 19η Μαΐου 1919, ημέρα αποβίβασης του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ στη Σαμψούντα, θεωρείται η απαρχή της τελικής και πιο βίαιης φάσης των διωγμών.Για τον ποντιακό ελληνισμό, η ημερομηνία αυτή χαράχτηκε ως σύμβολο πένθους και εθνικής τραγωδίας.Οι νεκροί υπολογίζονται σε εκατοντάδες χιλιάδες.353.000 Πόντιοι Έλληνες σύμφωνα με πολλές ιστορικές καταγραφές και πηγές.Μα πίσω από κάθε αριθμό υπήρχε ένα πρόσωπο.

Μια μάνα.

Ένα παιδί.

Ένας πατέρας.

Μια οικογένεια.

Μια ζωή που δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί.

Και όμως, δεν χάθηκαν.

Γιατί οι λαοί πεθαίνουν μόνο όταν ξεχνούν.

Κι ο ποντιακός ελληνισμός δεν ξέχασε ποτέ.

Δεν ξέχασε τις καμπάνες των χαμένων πατρίδων.

Δεν ξέχασε τις εικόνες που σώθηκαν μέσα από τις στάχτες.

Δεν ξέχασε τη γλώσσα, τα τραγούδια, τη λύρα, τις προσευχές και τα δάκρυα των προσφύγων που έφτασαν στην Ελλάδα κουβαλώντας μονάχα μνήμη και χώμα από την πατρίδα.

Η μνήμη δεν είναι εκδίκηση.

Η μνήμη είναι δικαιοσύνη.

Είναι ευθύνη απέναντι στην αλήθεια της ιστορίας.

Μεθαύριο, 19 Μαΐου, δεν θυμόμαστε μόνο έναν χαμένο κόσμο.

Τιμούμε έναν κόσμο που αρνήθηκε να σβήσει.

Σκύβουμε το κεφάλι μπροστά στους νεκρούς του Πόντου.

Στους ανθρώπους που περπάτησαν τον δικό τους Γολγοθά στα βάθη της Ανατολίας.

Σ’ εκείνους που χάθηκαν χωρίς τάφο, χωρίς μνημείο, χωρίς αποχαιρετισμό.

Και δίνουμε μια υπόσχεση!! Όσο υπάρχει ελληνική ψυχή, ο Πόντος δεν θα πεθάνει ποτέ. 🕯️Αιωνία η μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. ✝️🇬🇷 ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους