Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διαβάζω μια εβδομάδα τώρα για τα 16χρονα κορίτσια. Κάτι δεν μου κάθεται.

Συμπιέζει τα όρια μου, λογικά και συναισθηματικά.

Νομίζω κακώς έχουμε εστιάσει στις Πανελλήνιες.

Έχω την αίσθηση πως φταίνε δύο πράγματα που τα προσπερνάμε.

Πρώτο, η διάρκεια.

Σε ένα παιδί, μερικά χρόνια κατάθλιψης είναι το μισό της εφηβείας, δεν είναι "φάση". Σημαίνει ότι από τα 14 έως τα 17 ζούσε δίπλα σε ανθρώπους που δεν κατάλαβαν, ή κατάλαβαν και δεν ήξεραν τι να κάνουν, ή ήξεραν αλλά δεν είχαν πρόσβαση σε βοήθεια.

Και τα τρία σενάρια λένε κάτι για εμάς περισσότερο παρά για το παιδί.

Δεύτερο, η συμφωνία τους.

Δύο παιδιά 16 ετών. Μαζί.

Είναι κάτι που χτίστηκε στον χρόνο, ανάμεσά τους, χωρίς ενήλικα να το πιάσει ή να το αντιληφθεί.

Σημαίνει ότι μιλούσαν για αυτό μεταξύ τους.

Δυστυχώς, όχι σε εμάς.

Και εδώ ξεκινάει η δική μας ευθύνη ως ενήλικες και γονείς των παιδιών.

Ως κοινωνία που οφείλει να έχει στημένα δίχτυα για τη στιγμή που ένα παιδί ή μια οικογένεια ψάχνει βοήθεια.

Η υποδομή υπάρχει στα χαρτιά.

Στην πράξη είναι προσωρινή, και ενεργοποιείται όταν το παιδί έχει ήδη σπάσει.

Ένας γονιός στο Ηράκλειο που σήμερα ανησυχεί, δεν ξέρει αν θα μιλήσει στον σχολικό ψυχολόγο (αν έχει το σχολείο), στο ΚοιΚεΨΥΠΕ (σε αναμονή), στην παιδοψυχιατρική του ΠΑΓΝΗ (επίσης σε αναμονή), ή θα τραβήξει την τσέπη του ιδιωτικά με ότι συνεπάγεται.

Εδώ είναι που θα ήθελα να δω θεσμική φαντασία.

Λιγότερα γραφεία.

Περισσότερη παρουσία.

Χώρους όπου ένας έφηβος μπορεί να πάει χωρίς ραντεβού και χωρίς φάκελο.

Δεν τα ανακαλύπτουμε από την αρχή. Στη Δανία, στην Ιρλανδία, στον Καναδά, στην Αυστραλία, λειτουργούν εδώ και χρόνια.

Κέντρα νεολαίας με καναπέ αντί για εξεταστήριο, όπου το παιδί μπαίνει και κάθεται χωρίς να γίνει "περιστατικό". Η ΕΕ τώρα τα προσαρμόζει σε ευρωπαϊκή κλίμακα.

Και φυσικά συνεργασίες με τους αθλητικούς συλλόγους της πόλης μας.

Είναι ίσως η μεγαλύτερη αδιάλειπτη επαφή ενηλίκου με έφηβο εκτός σπιτιού.

Προπονητές, εκπαιδευτές, δάσκαλοι εκπαιδευμένοι για να ξέρουν τι να ρωτήσουν και πού να παραπέμψουν αν δουν ένα παιδί να απομακρύνεται.

Διεθνώς υπάρχει μέθοδος, λέγεται "gatekeeper training", έχει μελετηθεί, δουλεύει.

Χρειάζεται απόφαση και είναι θέμα άμεσης προτεραιότητας.

Και η προτεραιότητα είναι πολιτική απόφαση που αφορά όλους μας. Σήμερα Κυριακή λοιπόν, προτείνω να κάτσουμε λίγο περισσότερο με τα παιδιά μας στο τραπέζι, χωρίς να τα ρωτήσουμε για βαθμούς και να ακούσουμε τι θα μας πουν όταν δεν τα ρωτάμε τίποτα. Δεν θα γράψω άλλα. Όλα τα παραπάνω είναι λόγια. Τα παιδιά δεν χρειάζονται λόγια. 🙏

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους