Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από τον George Angastiniotis, Αρχισυντάκτη IN Business News: "Με την άδειά της το γράφω.

Τις προάλλες η κόρη μου έδινε εξετάσεις για τη β’ Λυκείου.

Τρεις μέρες ήταν βυθισμένη στα βιβλία.

Εκείνη τη μέρα ξύπνησε μαραμένη, με τάσεις εμετού. «Δεν μπορώ να γράψω, δεν θα πάω», είπε. «Δεν γίνεται», απάντησα. «Εξετάσεις είναι». Μόλις στάθμευσα στο σχολείο, ξέσπασε σε κλάματα.

Δεν μίλησα.

Της έπιασα μόνο το χέρι. «Δεν αντέχω άλλο.

Έπαθα υπερκόπωση», ψιθύρισε.

Κατέβηκε αργά από το αυτοκίνητο, χωρίς καν να απαντήσει στο «καλή επιτυχία». Λίγη ώρα αργότερα, φτάνοντας στη δουλειά, το κινητό μου γέμισε ειδοποιήσεις. «Δύο 17χρονες στην Ελλάδα πήδηξαν χέρι-χέρι από ταράτσα.

Η μία πέθανε, η άλλη χαροπαλεύει». Σε σημείωμα, η μία έγραφε, μεταξύ άλλων: «Δίνω πανελλήνιες.

Φοβάμαι ότι δεν θα τα καταφέρω.

Τι μέλλον έχω». Πάγωσα.

Δύο ώρες μετά, χτύπησε το κινητό. «Έγραψα», είπε κοφτά. «Άσ’ το αυτό», απάντησα. «Εσύ είσαι καλά; Πώς νιώθεις;» Η φωνή μου έτρεμε.

Το έχω γράψει πολλές φορές.

Η εξετασιοκεντρική παιδεία μας έχει αποτύχει παταγωδώς.

Κάθε σοβαρή προσπάθεια εκσυγχρονισμού συντρίβεται πάνω στην ακινησία και την απουσία φαντασίας μιας βαθιά συντηρητικής κοινωνίας και στις συντεχνίες που υπερασπίζονται πεισματικά τα κεκτημένα τους.

Στο τέλος, τον λογαριασμό τον πληρώνουν τα παιδιά.

Τι κρίμα.

Και τι ντροπή που συνεχίζουμε στο ίδιο τέμπο.

Πόσο λίγοι είμαστε τελικά". Γιώργο μου όσα γράφεις είναι γροθιά στο στομάχι.

Νιώθω ντροπή για το εκπαιδευτικό μας σύστημα, τεράστια απογοήτευση που τίποτα δεν έχει αλλάξει εδώ και 30-40 χρόνια, από τότε που ήμασταν εμείς παιδιά/έφηβοι, λύπη για όλο αυτό το άγχος που περνάνε τα παιδιά μας χωρίς ουσία!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους