Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Ολυμπιακός φέτος ξεκίνησε «στραβά» από το καλοκαίρι. Ήταν αναπόφευκτο, όταν η ομάδα μέσα στη χρονιά δεν είχε το απαραίτητο βάθος, να μην μπορέσει να ανταποκριθεί στην κούρσα του τίτλου.

Τα κενά φυσικά δεν αφορούν μόνο το βάθος του ρόστερ, αλλά και αστοχίες στις μεταγραφές. Ο Στρεφέτσα, που ήρθε ως ένα από τα εξτρέμ το καλοκαίρι, τον Γενάρη έφυγε δανεικός για την Ιταλία, επειδή δεν έδειξε αυτά που περιμέναμε. Ο Νασιμέντο, που στην ουσία ήρθε ως project αλλά και ως λύση για τη θέση του Όρτα, δεν μπήκε ποτέ στη ζυγαριά της «εμπιστοσύνης» του προπονητή. Ο Μάντσα το ίδιο.

Άστοχη κίνηση και εκεί. Ο Σιπιόνι, ακόμα ένα project, είναι ο μόνος που ξεχώρισε σε ικανοποιητικό βαθμό.

Όταν άρχισε να μπαίνει πιο ενεργά και πήρε συνεχόμενα παιχνίδια, έδειξε πολύ καλά χαρακτηριστικά και σίγουρα πως είναι ένας παίκτης που μπορεί να βοηθήσει, όπως και έγινε.

Λάθος ήταν και η επιλογή να αποχωρήσει ο Γιάρεμτσουκ τον Γενάρη.

Αυτό έφερε τον Κλέιτον, έναν παίκτη που μαζί με τον Άντρε Λουίζ μάς έφτασαν στο σημείο να έχουμε επτά ξένους στο ρόστερ, βάζοντας μια πολύ δύσκολη εξίσωση στον προπονητή.

Όχι μόνο στα «κοψίματα», αλλά και στο αγωνιστικό κομμάτι.

Ο δεύτερος χρειαζόταν να έρθει και, αν δεν είχε κάνει νερά ο μάνατζέρ του, θα είχε έρθει πολύ νωρίτερα.

Παρ’ όλα αυτά, δεν θα τον κρίνω από τα ελάχιστα λεπτά που έπαιξε, ειδικά όταν έχουμε μπροστά μας την προετοιμασία και την επόμενη χρονιά.

Άλλωστε, η μεταγραφή του επιβαλλόταν από τη στιγμή που έφυγε ο Στρεφέτσα.

Παράλληλα, στον προπονητή προτάθηκε η απόκτηση κεντρικού αμυντικού και είπε «όχι». Δεν ήθελε επιπλέον παίκτες, ώστε να μη φορτωθεί το ρόστερ με έξτρα λύσεις.

Πολλοί εδώ μπορεί να θεωρούν τους εαυτούς τους «γνώστες» και να μην το πιστέψουν, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα.

Δεδομένα θέλετε, δεδομένα αναφέρουμε. Τον Μεντιλίμπαρ τον αγαπάμε με τα καλά του και τα κακά του.

Όπως επίσης ήταν λάθος του που δεν διόρθωσε αγωνιστικά την ομάδα, ώστε να μπορεί να διασπά τις κλειστές άμυνες.

Έτσι παίζει και αυτό δεν το άλλαξε.

Το έχουμε πει.

Σε μια χρονιά δεν φταίει μόνο μία πλευρά.

Φταίνε όλοι.

Όσο κι αν κάποιοι είναι απαισιόδοξοι, εγώ θα κρατήσω τη σιγουριά και την εμπιστοσύνη μου προς τον προπονητή και τη διοίκηση, πως το φετινό καλοκαίρι θα γίνουν όσα επιβάλλεται, ώστε του χρόνου να είμαστε στη θέση που μας αξίζει. Ο Ολυμπιακός δεν τελειώνει ποτέ.

Ο κόσμος οφείλει να στηρίζει την ομάδα σε όλα τα τμήματα.

Όχι μόνο στις χαρές, αλλά και στις λύπες.

Και επειδή θα κατηγορηθώ, ως συνήθως, για κάποια πράγματα που έχω πει — και ίσως κάποια να ήταν και λάθος — αυτό δεν αλλάζει το αν στηρίζω τον Ολυμπιακό ή όχι.

Άλλωστε, την επίθεση, μεταφορικά και κυριολεκτικά, που έχω δεχθεί, δεν ξέρω πόσοι την έχουν εισπράξει και πόσοι θα είχαν αντέξει.

Τόσα χρόνια έχω μάθει να μην τα παρατάω και να μην το βάζω κάτω.

Το ίδιο κάνω και τώρα.

Παρότι κάποιοι θέλουν να… πέσω. Προχωράμε.

Η ομάδα θα επανέλθει και τη νέα χρονιά θα είμαστε πάλι στη θέση μας.

Εκεί που αξίζει να βρίσκεται ο Ολυμπιακός. Υ.Γ.: Μην ξεχνιόμαστε.

Δύο βήματα έμειναν ακόμα.

Άσχετο με το ποδόσφαιρο βέβαια. Την άλλη Κυριακή να είμαστε στον τελικό και τέτοια ώρα να πανηγυρίζουμε την EuroLeague. #OlympiacosFC

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους